Η Πολιτσία των Λέξεων


Είχα γράψει τα παρακάτω πριν λίγους μήνες αλλά δεν  βρισκόμουν σε φάση ανάγκης δημόσιας γκρίνιας για τα ποικίλα αναγνωστικά και λογοτεχνικά καμώματα . Ερχόταν εξάλλου η ελπίδα.Ακόμα έρχεται η ελπίδα,πάντα θα έρχεται μια ελπίδα μα προσγειώθηκα στην πραγματικότητα με την κακή,στα μάτια μου, επιλογή ΠτΔ από την αριστερή μας κυβέρνηση-ήθελα διακαώς μια γυναίκα,επιτέλους,από τον χώρο του πολιτισμού, επιτέλους, -γιατί δεν θεωρώ διόλου γλάστρα τον θεσμό αυτό καθαυτό,οπότε ξανάρχισα την γκρίνια.

Εφ΄όλης της ύλης.
Αφορμή να το ανασύρω από τα πρόχειρά μου,επικαιροποιώντας το,το σημερινό μου αυτό κατεβατό σκέψεων στάθηκε το πρόσφατο άρθρο του Βιβλιοκαφέ και η συζήτηση μέσω των σχολίων που ακολούθησε και συνεχίζεται.


Οι αυθαιρεσίες των καιρών μας,πολιτικές κυρίως μα δυστυχώς όχι μόνο τέτοιες ,καλά κρατούν. Αυτοί που τις υπηρετούν ξεφυτρώνουν χωρίς να τους έχεις πάρει χαμπάρι και αμολάνε τα δηλητήριά τους παντού και φυσικά και πάνω στον καθένα που δεν τους συμμερίζεται.
Μπαίνεις,ας πούμε,στο διαδίκτυο σε ένα ηλεκτρονικό περιοδικό ή απλώς σε μια σελίδα κοινωνικής δικτύωσης,γιατί εκεί ειδικά θεωρείς ότι μπορείς να ανταλλάξεις κάνα δυο καλοπρόθετες γνώμες με φίλους και γιαλαντζί φίλους σου,να τσακωθείς πάντα κοσμίως και ενίοτε ευφυώς για ο,τιδήποτε,για ένα βιβλίο για παράδειγμα ή έναν συγγραφέα -γιατί όχι,μια χαρά και υγιή τα βρίσκω αυτά,να είμαστε καλά και αν είναι να μαλώνουμε ας μαλώνουμε για τον Α ή τον Β λογοτέχνη-ή αποφασίζεις να διαβάσεις μια κλασική εφημερίδα ή ανοίγεις το ραδιόφωνο και την ρημάδα την τηλεόραση να μάθεις τι λένε,ότι τάχα γίνεται ή δεν γίνεται στον κόσμο (ψευτιές βασικά,το ξέρεις)και τότε τσουπ.
Η αυτόκλητη πολιτσία των λέξεων αποδεικνύεται πανταχού παρούσα!Είναι και εκεί,αποτελούμενη από ψευτοκουλτουριάρηδες,κάτι αριστεροδέξιους σταλινίσκους-εκτρωματική η σύνθεση,ναι-του λογοτεχνικού,μια κι αυτό μας ενδιαφέρει εδώ,εφήμερου μικρόκοσμου μιας κοινωνίας σε κρίση σε μια χώρα υπό διάλυση, που σε περιμένουν με βέλη βουτηγμένα σε πρωτοφανή χολή.

Τους πετυχαίνεις σε άπειρες παραλλαγές να κάνουν περίπου το ίδιο πράγμα,κριτική στους άλλους. Να ειρωνεύονται,να κατακεραυνώνουν,να λένε διάφορα με στόμφο, να γράφουν με έπαρση και μίσος,να βρίζουν όποιον τους αντισταθεί ή απλώς δεν τους κολακεύει,να "αποκαλύπτουν",να προσβάλλουν,να δηλώνουν,να μονοπωλούν και πλείστα άλλα θαρρώντας ότι αυτοί είναι κι άλλος κανείς και πως το δικαίωμα στην έκφραση οποιασδήποτε γνώμης ή αλήθειας-ποια αλήθεια,ποια και τίνος είναι τελικά η Αλήθεια-αρχίζει από και καταλήγει στο συντεχνιακό τους αλώνι.

Δεν μας φτάνουν δηλαδή οι δημοσιογράφοι,λέμε τώρα,αν θεωρήσατε ότι σ΄αυτούς αναφέρομαι επειδή είναι αναντιρρήτως οι πρώτοι διδάξαντες και εποποιία γράψαντες ως κριτές και δικαστές όλων των υπολοίπων εκτός,αλίμονο,της δικής τους φάρας.
Όχι,αλλού το πάω,στους αμέτρητους αυτόκλητους αλλά και επαγγελματίες νεοχωροφυλακαίους-λογοκριτές της δημόσιας έκφρασης οποιουδήποτε δεν ανήκει στην κλίκα τη δική τους και των σαν τα μούτρα τους "φίλων" τους.
Αναφέρομαι σε ανθρώπους με έπαρση που δεν μπορεί να έχει καμία ρεαλιστική βάση-να ήταν οι ίδιοι εκπληκτικά ταλαντούχοι σε κάτι ,άντε,πάει στο καλό,ας έλεγαν ό,τι τους κάπνιζε,χαλάλι-και οι οποίοι έχουν κατσικωθεί σε μμε με την πολύ ευρεία τους μορφή και facebook και τα υπόλοιπα και αλωνίζουν σαν επιτηρητές και λογοκριτές των άλλων και δεν γίνεται αμέσως αντιληπτή η δική τους πνευματική φτώχεια αφού η προσοχή του αδηφάγου κοινού στρέφεται στο ξεκατίνιασμα.
Έτσι αυτοί ξεσπαθώνουν ανενόχλητοι ως ελεγκτές,τι ελεγκτές, σαν πορτιέρηδες και μπράβοι ιδεών και γνωμών-ακόμα χειρότερα δηλαδή και από τους δημοσιογράφους του μηχανισμού -καταστολείς γενόμενοι του δικαιώματος έκφρασης των άλλων,ποτέ του δικού τους και του ταλέντου,της τέχνης και της γνώσης ή και του καλλιτεχνικού ψώνιου αν προτιμάτε την λέξη,όμως πάντα των άλλων,μα πάντα όλων των άλλων και ποτέ των αντίστοιχων-αν έχουν- δικών τους!



Όσο για τους βιβλιόφιλους των καιρών μας,θαρρώ πως τη νύφη την πληρώνουν μονίμως εκείνοι από αυτούς που σαν αναγνώστες(και φιλότεχνοι γενικώς) δεν παίρνουν τοις μετρητοίς την εκδοτική μόδα που δημιουργείται.Στην περίπτωση που επιλέγουμε να διαβάζουμε κάποια βιβλία μήνες μετά την κυκλοφορία τους,όχι γιατί τα καινούργια δεν τα παίρνουμε είδηση-ειδικά αυτά που δικαίως ή αδίκως ξεχωρίζουν- μα επειδή μας αρέσει περισσότερο να εγκωμιάζουμε και να ξαναθυμίζουμε αυτά που η εκδοτική πλημμυρίδα σκεπάζει,τότε τα ακούμε τα λογάκια μας.
Προσωπικά όποτε θελήσω ένα καινούργιο βιβλίο που επιθυμώ να το διαβάσω αμέσως, φυσικά θα το αγοράσω ή θα το δανειστώ,όμως την απασχόληση με τους παλιότερους θεωρούμενους τίτλους την βρίσκω σαν βιβλιοφιλική τακτική πολύ πιο όμορφη και συνετή και την προτείνω και προσπαθώ να την κρατώ σαν αρχή μου.Τα λέω δε αυτά διότι δεν θέλω,όπως και πολλοί άνθρωποι,ειδικά της πόλης, εκτός της υπόλοιπής μας αλλοτρίωσης,του θλιβερού που στηλίτευα πιο πάνω (να παριστάνουμε τους χωροφύλακες των άλλων) να καταντήσουμε και τούτο το αίσχιστο:καταναλωτές ποσότητας και σκέτης μόδας στην λογοτεχνία.
Ας μην γίνουμε αμαχητί αυλή,οπαδοί,ουρά,χωροφύλακες και καταναλωτές και τίποτα παραπάνω, ρομπότ που καταπίνουν προϊόντα με μορφή βιβλίου,ευπώλητου,γκρι,ροζ,καλού, κακού(αδιάφορο στην πραγματικότητα για τον έμπορο,αρκεί να πουλάει και να καταναλώνεται ο άμπακος),μανιακοί πελάτες που θα πάρουν από το σούπερ μάρκετ,για παράδειγμα,τα επεξεργασμένα τους (αυτά που θα φάνε και θα τους φάνε σαν αρρώστια κάποια στιγμή καθόλου μακρινή,τα κατά χιλιάδες θυσιασμένα ζώα και μεταλλαγμένα φυτά όχι από ανάγκη πραγματική μα από τεχνητή καταναλωτική μανία,τα χωμένα σε χαρωπές συσκευασίες που τα κάνουν να μη μοιάζουν και πολύ με αυτό που πραγματικά είναι)και θα φύγουν τάχα τόσο χαρούμενοι γιατί ψώνισαν μαζί με τα άλλα και το βιβλίο,επειδή έχει μια σειρήνα πάνω του:προσφορά, βραβείο,τιμή ειδική,του συγγραφέα των επιτυχιών,πάρε με στις διακοπές σου κτλ-άλλη αρλούμπα και τούτο,τι θα πει πραγματικά διακοπές εκτός από κατακτημένο εργατικό δικαίωμα,εκπαιδευτήκαμε να είμαστε βλακωδώς ανεκτικοί,ψεύτικα αφοσιωμένοι σ΄ένα φαύλο κύκλο δουλειάς για την απόκτηση του επινοήματος που λέγεται χρήμα, παθογενή και σάπια κατάσταση που οδηγεί σε μια πολύπλευρη και αλυσιδωτή δουλεία.
Είναι τραγικό το να πολτοποιείται στα γρανάζια του μηχανισμού χειραγώγησης και καταναγκαστικής αγοράς (και) η Λογοτεχνία.

ΥΓ.Παρακαλώ,μη βιαστείτε να πείτε ότι τσουβαλιάζω τους πάντες στα όσα και όσους μου προκαλούν λύπη (και όχι πια θυμό).Υπάρχουν πολλοί,πάρα πολλοί και ειλικρινείς άνθρωποι σε όλους τους χώρους και τους υπηρετούν με την αγάπη και το ταλέντο τους και σε σχέση με τον χώρο που εν προκειμένω με ενδιαφέρει ,φυσικά και υπάρχουν ταλαντούχοι που δεν ξεζουμίζουν παρασιτικά το Βιβλίο.Συνήθως αυτοί είναι και οι πιο σεμνοί,σιωπούν σοφά,παράγουν σημαντικό και διαχρονικό έργο κι ας νομίζουν κι ας λένε άλλα οι θρασείς .
Να ονοματίσω σεμνούς και ευφυείς ανθρώπους των ελληνικών γραμμάτων;Να θυμίσω περιπτώσεις εξαιρετικών εκδοτών, συγγραφέων,βιβλιοπωλών,βιβλιοκριτικών,μπλόγκερς κά;Μπορώ να το κάνω αν επιμένετε.Δεν είναι λίγοι και ίσως να παραλείψω άθελά μου κάποιους.
Φοβάμαι απλώς ότι όσους και να αναφέρω δεν θα είναι αρκετοί για να ανατραπεί εδώ και τώρα η ασχημοσύνη και η ξετσιπωσιά των μωρών ,αλλά διόλου παρθένων, που αλωνίζουν στην πασαρέλα των κοινωνικών δικτύων και του χώρου και θες δεν θες πέφτεις πάνω τους.

Σχόλια

  1. Ανώνυμος18/2/15 18:08

    Συγχαρητήρια Βιβή για τα έξοχα γραφόμενά σου! Ασπάζομαι ακριβώς τις ίδιες απόψεις. Και θα ήθελα επιπλέον να σ' ευχαριστήσω για το blog σου, που το επισκέπτομαι καθημερινά έστω και για λίγο όταν δεν έχω χρόνο. Διαβάζοντας τις σκέψεις σου και τις ιδέες σου κάνω επιλογή των βιβλίων που θα διαβάσω και μέχρι τώρα είμαι ενθουσιασμένη από τις επιλογές σου (μου). Κάτοικος εξωτερικού εδώ και περίπου 2 δεκαετίες διψάω για τέτοιου είδους πληροφορίες.
    Εύχομαι να είσαι πάντα μια αναγνώστρια δυναμική, αγωνιστική και με ισχυρή άποψη
    ΥΓ: απέφυγα εσκεμμένα τη λέξη κριτική!
    Simone

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Simone,καλημέρα από μια πολύ κρύα Αθήνα.Σ΄ευχαριστώ για την ζεστασιά σου.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου