Αλκυόνη Παπαδάκη


σύνθεση εικόνας V.G.

Αλκυόνη Παπαδάκη. Πολυγραφότατη,ευρηματική,ταλαντούχα και ιδιαίτερα σεμνός άνθρωπος.Πένα ανόθευτη, οξυδερκής,ευφυής,λυρική,με περίσσεια ανθρωπιά και συγκροτημένη άποψη για τα καλά και τα κακά,τις ομορφιές και τις κακοδαιμονίες των σύγχρονων κοινωνιών.Μια λογοτεχνική ανάσα , μια ψηφίδα στον σκληρό και μαζί όμορφο κόσμο μας,μια γυναίκα που τον παρατηρεί με προσοχή μα διόλου αποστασιοποιημένα και τον περιγράφει με τσαγανό κι αγάπη στα ποιητικά και φιλοσοφημένα χωρίς μεγαλοστομίες κείμενά της όντας κομμάτι απ΄αυτόν,με ματιά απερίγραπτα διεισδυτική,ελαφρά σαρκαστική μα όχι πικρόχολη , στοργική,συμπονετική και μαζί αυστηρή ,δίπλα και όχι απέναντι στον πάσχοντα άνθρωπο,τον αδιαφιλονίκητο και πραγματικό πρωταγωνιστή των βιβλίων της.
Η γραφή της -με τα πάνω της και τα κάτω της κι αυτό ακριβώς είναι η απόδειξη της συγγραφικής αυθεντικότητάς της- ενώνει σε μιαν αδιάσπαστη,μεταξένια νοητή γραμμή τους ποικίλους ορίζοντες και μεγάλους ή μικρούς κόσμους των ιστοριών της/μας που αναδύονται ανάγλυφα σε όλα τα βιβλία που έχει γράψει και που σαν λογοτεχνικό είδος ό,τι και να μας συμβουλέψουν οι φιλόλογοι δεν χωράνε,κατά την γνώμη μου, σε καμιά γνωστή ετικέτα.
Η Αλκυόνη αφηγείται ιστορίες της αφτιασίδωτης καθημερινότητάς μας και της αληθινής μας ζωής με ένα τρόπο που μόνον εκείνη κατέχει τόσο καλά και κάθε νέο της βιβλίο σκαρφαλώνει αμέσως στις λίστες των ευπώλητων -μα τι θα πει αυτό τελικά,γιατί το λέμε σαν να είναι a priori κάτι κακό;-και μένει για πολύ καιρό εκεί μα ας μην βιαστούμε να παπαγαλίσουμε εξ αυτού συμπεράσματα που δεν ισχύουν για την γραφή της  θεωρώντας, κι εμείς, πως ό,τι αγαπιέται τόσο κι αγοράζεται από το κοινό με τέτοια επιμονή σε δύσκολους καιρούς είναι μόνο το εύπεπτο,ανώδυνο αισθηματικό ή ιστορικό μυθιστόρημα που φλερτάρει περισσότερο με την παραλογοτεχνία και το μάλλον αμφίβολης λογοτεχνικότητας εφήμερο παρά με την Λογοτεχνία, γιατί κανακεύει τον χειραγωγημένο και βαλλόμενο πανταχόθεν αναγνώστη με αοριστίες και μη θίγοντας κακώς κείμενα φοβούμενο πως θα τον χάσει σαν πελάτη.Τα έχουμε μπερδέψει αφόρητα πια μου φαίνεται.Το αγνό με το αφελές,το απλό με το απλοϊκό,το εύληπτο με το κούφιο,το λαϊκό με το κιτς,την λογοτεχνία με τα σταυρόλεξα...

Την ντόμπρα και βαθύτατα ανθρωποκεντρική λογοτεχνία της Αλκυόνης Παπαδάκη με την κριτική και αιχμηρή της γλώσσα να ξορκίζει τον ανθρώπινο πόνο βγάζοντάς τον από τις σπηλιές που πάει και κρύβεται και μετατρέπεται σε μίσος ας μη την εντάξουμε ούτε και στην λιγότερο ή περισσότερο πολιτικοκοινωνική εκείνη λογοτεχνία που τόσο διαβάστηκε στην μεταπολίτευση κι άρχισε να ξανακάνει και τώρα μερικά δειλά βήματα λόγω κρίσης,ούτε φυσικά στο παρηγορητικό και μαζικό, κοινωνικό αφήγημα της χιλιετίας,που ακόμα κι αυτό δεν είναι πάντα κακό και βεβαίως έχει τους λόγους του που γιγαντώθηκε στην εποχή μας.Αφού όμως δεν είναι τούτο,δεν είναι εκείνο,τότε τι αντιπροσωπεύουν οι ιλιγγιώδεις για τα ελληνικά δεδομένα αριθμοί πάνω στα εξώφυλλα"60.000 αντίτυπα","80.000 αντίτυπα" και πάει λέγοντας,ποια  ακριβώς είναι η λογοτεχνία της Αλκυόνης Παπαδάκη και σε ποιους απευθύνεται;



Η κυρία Αλκυόνη Παπαδάκη,η Αλκυόνη-γιατί όλοι την λέμε έτσι,με το μικρό της όνομα- είναι το φιλαράκι του αναγνώστη.Κι αυτός είναι ο πιο εύστοχος,έντιμος και ζεστός χαρακτηρισμός που διάβασα αναζητώντας τι και ποιοι έχουν ασχοληθεί με το διόλου ευάριθμο,αντιθέτως, έργο της και από την μια απόρησα που η σπουδαία αυτή λογοτέχνις δεν έχει απασχολήσει την τυφλωμένη από δηθενιά κριτικογραφία-μα τι "κολλημένοι " και κοντόθωροι που είναι τελικά αυτοί οι τύποι,τι ζημιά ανεπανόρθωτη έχουν κάνει στα ελληνικά γράμματα με τους κατευθυνόμενους ελιτισμούς τους,μας κατάντησαν με την δική τους και μόνο γκαβομάρα να αγνοούμε ως και τον Δημοσθένη Βουτυρά σκέφτομαι και νευριάζω,τι μ΄έπιασε λοιπόν τώρα με την λαϊκή λογοτεχνία,τι είναι και τούτο πάλι- κι από την άλλη συγκινήθηκα,μα τον Θεό, τόσα που έχω ράμματα για την γούνα των ξιπασμένων αυτού του χώρου,χάρηκα απίστευτα που διατύπωσε τον χαρακτηρισμό, που τόσο ταιριάζει της Παπαδάκη,η εξαιρετική Μικέλα Χαρτουλάρη (από τις πιο μετρημένες,σοβαρές και κυρίως καταρτισμένες στα και για τα λογοτεχνικά δημοσιογράφους ).
Η Αλκυόνη Παπαδάκη,βλέπετε,είναι από την στόφα εκείνων των χαμηλών τόνων λογοτεχνών που δεν σουλατσάρουν στην εκδοτική πασαρέλα ανταλλάσσοντας φιλοφρονήσεις του πάτου και του απόπατου,που δεν  φοβούνται τις λέξεις και δεν παζαρεύουν την θεματολογία τους γιατί δεν την ενδιαφέρουν οι κολακείες του (όποιου)κατεστημένου.



Πιο αγαπημένο από τα τέσσερα βιβλία της που έχω διαβάσει, αυτό με το οποίο την γνώρισα , είναι οι "Κάργιες",συλλογή διηγημάτων του 1997 (το λες και σπονδυλωτό μυθιστόρημα ,η φόρμα του φέρει αυτά τα χαρακτηριστικά)που οι ιστορίες της κυοφορούνταν στα ρημαγμένα σπλάγχνα της πόλης μας, εκεί που και σήμερα σχεδόν ίδια κι απαράλλαχτα βίαια ξεσπάνε οι τωρινές θλιβερές καταστάσεις που σπρώχνουν μιαν άλλη,χορτάτη αυτή,πιο έξυπνη ή υποψιασμένη,υποτίθεται,βεντάλια γενιών της μεταπολίτευσης και μαζί τα παιδιά τους σε τρομαχτικά αδιέξοδα.
Αρκετοί είναι οι ήρωες στις "Κάργιες"και η τριτοπρόσωπη αφήγηση της Παπαδάκη τους φέρνει ασφυκτικά δίπλα στον αναγνώστη,τον κάνει να κοιτάξει με προσοχή και να σκεφτεί που διάολο τους ξέρει,τι κακό ή καλό τους συνέβη,τι συμφορές μαγνήτισαν με την ευπιστία ή την απληστία τους κι αν είναι ο ίδιος διαχρονικός βλάκας άνθρωπος,θύτης και θύμα και κοιτάζει απλά σ΄ένα καθρέφτη τον εαυτό του.Οι ήρωες αυτοί είναι τόσο αληθινοί,είναι τόσο εμείς που δεν ξεθωριάζουν,δεν χάνονται, δεν σιωπούν στον πέρασμα του χρόνου.Επαναλαμβάνονται στους εφιάλτες της κοινωνίας,είναι οι σπασμένοι της κρίκοι.Με τις δίδυμες Κατειρήνες που μεγαλώνουν οι δόλιες οι άδολες παιδούλες κουτσά στραβά στο ορφανοτροφείο και που τις συναντάμε στις "Κάργιες" η Αλκυόνη θα ανοίξει -για να σας φέρω ένα παράδειγμα αντοχής και διαχρονικότητας των χαρακτήρων της μυθοπλασίας της-λογαριασμούς που χρειάζονταν κάποτε ένα ξεκαθάρισμα,ένα ευχέλαιο χρωστούμενο στις μέρες και τα χρόνια τα χαμένα, (ίσως αυτά τα ίδια που μνημονεύει σοφά ο Μάνος Ελευθερίου* σε στίχους του που μελοποίησε ο Μαρκόπουλος) και έτσι εκείνη θα γράψει ένα προσαρμοσμένο στην σημερινή εποχή και τις δικές της δυσκολίες,δυνατό,πυκνό, ψυχογραφικό μυθιστόρημα βασισμένο ολόκληρο πάνω τους, κάμποσα χρόνια μετά και με τίτλο "Τι σου Είναι Η Αγάπη Τελικά"(τίτλο που αδικεί το περιεχόμενο το οποίο τσακίζει κόκαλα κατά την ταπεινή μου γνώμη,ας είναι).

Ξεχωριστή μνεία πρέπει να γίνει για την ευλογημένη αρχή αυτής της ανοδικής λογοτεχνικής πορείας, όταν η Αλκυόνη άφησε την δημοσιογραφία,ευτυχώς,και  έβγαλε στον Καλέντη,το 1988,το πρώτο της βιβλίο,το"Κόκκινο Σπίτι",ένα αδρό,ώριμο,εξαιρετικά γραμμένο πολιτικοκοινωνικό μυθιστόρημα, από τα τελευταία εκλεκτά της εποχής και του είδους,αυτοαναφορικό,άμεσο,χείμαρρο αληθινό στην συνεχή ροή του οποίου πρωτοπρόσωπα και με χιούμορ παρά τις αναποδιές της αφηγείται την ζωή τής οικογένειάς της και την παιδική της στην γενέτειρα Κρήτη του μεσοπολέμου,της ζοφερής Κατοχής και του ακόμα πιο μαύρου Εμφυλίου και κουβαλάει εντός του με τον πιο ανεπιτήδευτο τρόπο τις θαυμαστές και φυσικό να υπάρχουν επιρροές της γενιάς του ΄30 και βεβαίως την σφραγίδα του Καζαντζάκη,μεγέθη που έδωσαν κίνητρο σε μια χαρισματική γενιά κατοπινών λογοτεχνών με έντονη παρουσία ως τα πρώτα και λίγο πιο μετά χρόνια της μεταπολίτευσης, πριν αρχίσει η μεγάλη γιάπικη σούπα που αλλοτρίωσε έναν λόγο που φάνηκε αρχικά να μπορεί να αφήσει πίσω την εμμονή στον Εμφύλιο και στις μεγάλες εθνικές συμφορές αλλά  δεν το κατάφερε, βάλτωσε και στο τέλος έφτασε να αφηγείται αναμασώντας θέματα παγίδες για όλους,δημιουργούς και αποδέκτες. 
Η Παπαδάκη στο μεταίχμιο αυτής της σκληρής και μεταβατικής εποχής,λίγο πριν σκάσει εντελώς καταπάνω μας η εκδοτική πλημμυρίδα που καλά κρατεί και ακόμα προϊόντα για κατανάλωση και μόνο βγάζει αβέρτα,δίνει αμέσως το στίγμα της μοναδικής της στόφας που ποτέ ,σε όλη της την ως τώρα διαδρομή,δεν μετέτρεψε σε θεατρινίστικη παραγωγή για να δρέψει εντυπώσεις που την άλλη μέρα θα ξεχαστούν.

Φέτος η Αλκυόνη Παπαδάκη μας πρόσφερε κι ένα ακόμα μυθιστόρημα που συμπληρώνει με την δική του πινελιά τον καμβά στον οποίο κεντάει τόσα χρόνια την ζωή των ανθρώπων.
"Θα Ξανάρθουν τα Χελιδόνια" είναι ο απλός ,σοφός,αλληγορικός του τίτλος και μέσα στην κρίση που ήρθε και την αφήσαμε και μπαστακώθηκε στην Ελλάδα και μας έχει κλέψει το γέλιο και την ανεμελιά-όση μας είχε αφήσει η βαριά έτσι κι αλλιώς ιστορία μας -πράγματι μοιάζει να μπορεί να ξανάρθουν αυτά τα χελιδόνια ή μάλλον εμείς όλοι,με την στάση μας απέναντι στην ζωή,ατομικά και συλλογικά,σαν πολίτες μα και επιτέλους σαν κοινωνία, μπορούμε να τα ξαναφέρουμε και,κυρίως,να τα κρατήσουμε.
Η πρωταγωνίστρια της Αλκυόνης είναι ένα κορίτσι που έχει όνομα λουλουδιού και είναι πράγματι λεπτεπίλεπτο και ευαίσθητο μα και ανθεκτικό σαν σπάνιο λουλούδι.Όπως η Ελευθερία ας πούμε . Όπως η Δημοκρατία. Όπως η Ανθρωπιά. Που ξεχάσαμε δυστυχώς ,μα όχι ολότελα ελπίζω,να τις καλλιεργούμε στους κήπους της καρδιάς μας.Κι αυτό το κορίτσι  παλεύει γι αυτά από την ώρα που είδε το φως.Και με πολύ αγώνα και χωρίς να χάσει στιγμή την περηφάνια και την ανθρωπιά του, παύοντας μέσα σε μια μέρα να είναι παιδί,κατορθώνει να μη το ποδοπατήσουν οι ερπύστριες της εκφασισμένης και σκληρής κοινωνίας που καταντήσαμε να είμαστε πια.
Η αφήγηση κυλάει σαν μικρομέγαλο παραμύθι,έχει πολλά και χαρακτηριστικά σαν καρικατούρες πρόσωπα και μπόλικες καταστάσεις από εκείνες τις δαιδαλώδεις που μόνοι μας,με την επιθετικότητα και την υποκρισία μας δημιουργούμε.Οι διάλογοι (που σε άλλες περιπτώσεις αντιπαθώ) εδώ είναι το απαραίτητο αλατοπίπερο,διατυπώνονται με λέξεις μα είναι σαν να τους ακούς όπου σταθείς κι όπου βρεθείς,στις στάσεις,στα σουπερμάρκετ,στα σπίτια μας τα ίδια μεταφερμένες απ΄ αυτές τις ελεεινές τηλεοράσεις που μας έχουν μαγαρίσει το μυαλό και όλα αυτά τέλος πάντων που συμβαίνουν (και διαδέχονται το ένα το άλλο με την διδακτική ορμή του παραμυθιού που, είπαμε ,δεν είναι καθόλου παραμύθι όμως κι έχει και τέρατα και δράκους, σας διαβεβαιώ, πέρα για πέρα αληθινούς που τους θρέψαμε εμείς οι ίδιοι εντός μας)είναι όλα ένα γερό ταρακούνημα μόλις κλείσουμε το βιβλίο να ανασκουμπωθούμε και να αναζητήσουμε την λύτρωση.
Πώς;Με τι;Η απάντηση -μια είναι,μια απλή λέξη,που της έχουμε αλλάξει τα φώτα και την έχουμε βρωμίσει πολύ την περιγράφει- δεν παίζει κρυφτούλι στις σελίδες.Θα μας δοθεί αν θέλουμε και πάλι γενναιόδωρα και μέσω εκείνου του κοριτσιού με το αστειούτσικο,λουλουδένιο του όνομα θα την γευτούμε κι εμείς.Αν θέλουμε να καταλάβουμε.

*Τα λόγια και τα χρόνια"

Μάνος Ελευθερίου
1974

Τα λόγια και τα χρόνια τα χαμένα

και τους καημούς που σκέπασε καπνός
η ξενιτιά τα βρήκε αδελφωμένα

Κι οι ξαφνικές χαρές που ήρθαν για μένα

ήταν σε δάσος μαύρο κεραυνός

κι οι λογισμοί που μπόρεσα για σένα

Και σου μιλώ σ' αυλές και σε μπαλκόνια
και σε χαμένους κήπους του Θεού
κι όλο θαρρώ πως έρχονται τ' αηδόνια
με τα χαμένα λόγια και τα χρόνια
εκεί που πρώτα ήσουνα παντού
και τώρα μες στο κρύο και στα χιόνια

Η μοίρα κι ο καιρός το 'χαν ορίσει
στον κόσμο αυτό να ρίξω πετονιά
κι η νύχτα χίλια χρόνια να γυρίσει
Στο τέλος της γιορτής να τραγουδήσει
αυτός που δεν εγνώρισε γενιά
και του καημού την πόρτα να χτυπήσει
και του καημού την πόρτα να χτυπήσει
και του καημού την πόρτα να χτυπήσει

Δεν ήτανε ρολόι σταματημένο
σε ρημαγμένο κι άδειο σπιτικό
οι δρόμοι που με πήραν και προσμένω
Τα λόγια που δεν ξέρω σου τα δένω
με τους ανθρώπους που 'δαν το κακό
και το 'χουν στ' όνομά τους κεντημένο

Αυτός που σπέρνει δάκρυα και πόνο
θερίζει την αυγή ωκεανό
μαύρα πουλιά τού δείχνουνε το δρόμο
Κι έχει τη ζωγραφιά κοντά στον ώμο,
σημάδι μυστικό και ριζικό
πως ξέφυγε απ' τον Άδη κι απ' τον κόσμο

Τη δόξα των ανθρώπων δε γυρίζω
στης πέτρας τη παλιά τη συλλογή.
Κι άλλο απ΄το μαύρο χόρτο δε γνωρίζω
παρά μονάχα σκέφτομαι κι ελπίζω
ποια λόγια θα περάσουν την πληγή
και τι θα ξεχαστεί μ'αυτά που χτίζω.

Όσοι θα βρουν το φως να λιγοστεύει
και την καρδιά κρεμάσουν σε κλαδί
κοντά σε μια φωτιά που ζωντανεύει,
στην όχθη που τον άνθρωπο παλεύει
το μαύρο φως και θέλει να τον δει
και στα μαλλιά του αγέρας να σαλεύει,

Σ'αυτους η μοναξιά κι η λησμοσύνη
κι η πέτρα δίχως χώμα και νερό.
Γι αυτούς μέσα στον ύπνο τους θα μείνει
τ'αηδόνι και το πλοίο ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ
με δυό χιλιάδες φόρτωμα πικρό
στο γέλιο των κυμάτων που σ'αφήνει.


Σχόλια

  1. Ανώνυμος27/4/15 19:36

    Εξαιρετικό κείμενο για μια σπουδαία συγγραφέα,μπράβο σου που τα λες χύμα.Έτσι είναι.
    Κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Προσπαθώ απλώς να δω και την άλλη πλευρά του νομίσματος και να μην είμαι αφοριστική,περίκλειστη στην προσωπική μου άποψη.Με κούρασε η στείρα σοβαροφάνεια και η στέρφα ξερολίαση...Λες κι έχουμε φάει με το κουτάλι τον Ντοστογιέφκσι,οπότε η Παπαδάκη δεν μας κάνει(για κάποιους ισχύει αλλά πέστε μου, ειλικρινά, για πόσους).

      Διαγραφή
  2. Εξαιρετικό! Μ ε πρόλαβες γιατί θα σου έγραφα ότι οι Κάργιες είναι το βιβλίο της που μου μου άρεσε περισσότερο! Όσο για το Κόκκινο σπίτι, το έχω και παραμένει αδιάβαστο εδώ και χρόνια. Χρειάστηκε να μου το θυμίσει πρόσφατα ένας φίλος στα Χανιά και συχωριανός της, το Κόκκινο σπίτι αναφέρεται σε ένα όντως κόκκινο σπίτι στο Νιο χωριό του Αποκορώνου που είναι και το χωριό της (είμαστε και ... κοντοχωριανοί). Η Αλκυόνη Παπαδάκη είναι μια ευαίσθητη και σεμνή εργάτρια της πένας, με ελπίδα και αισιοδοξία για τα μελλούμενα στον τόπο μας, έτσι δήλωσε και στην παρουσίαση του τελευταίου της βιβλίου στα Χανιά, γι' αυτό είπε έδωσε και αυτό τον τίτλο. Εξαιρετικό και τρυφερό το κείμενό σου για την Κυρία Αλκυόνη Παπαδάκη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όπως έγραψα δεν έχω διαβάσει όλα της τα βιβλία,αυτά τα τέσσερα -ειδικά οι "Κάργιες" και το "Κόκκινο Σπίτι"-έχουν πράγματι μεγάλο αναγνωστικό ενδιαφέρον και μακάρι το ευρύ αναγνωστικό κοινό να αφηνόταν να το διακρίνει.Δεν θα πλησίαζε τα πανηλίθια που του πλασάρονται και μάλλον θα ήθελε να πάει και πιο κει,να διαβάσει κι άλλα, δυσκολότερα κείμενα.

      Διαγραφή
  3. Διάβασα τη "Μπόρα", τότε που βγήκε, ως εκδοτικό γεγονός. Δεν ενθουσιάστηκα. Με την επιμονή φίλου βιβλιοπώλη διάβασα και "Το χρώμα του φεγγαριού" κι έδεσε το κερασάκι. Θυμάμαι μόνο ότι μ' ενοχλούσε ο (άκρατος;) λυρισμός της. Μετά, τίποτα.
    Κατά τ' άλλα, ειλικρινώς, συμπαθέστατη η κυρία. Προφανώς, δεν είναι ο τύπος μου. Αλλά πάλι, δεν ξέρω τα νεότερα βιβλία της κι έχω τις επιφυλάξεις μου (ακόμα και για την κρίση μου).
    Δεν έχω ακούσει γυναίκα που να διάβασε Αλκυόνη Παπαδάκη και να μην της αρέσει. Μήπως, τελικά, ...δεν είμαι γυναίκα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν τα έχω διαβάσει και πιθανολογώ ότι αυτά ακολουθούν (ο σκοπός αγιάζει τα μέσα;) ως ένα βαθμό τους εικονοποιημένους καιρούς μας και έτσι διαφέρουν από εκείνα που ανέφερα στην ανάρτηση.Από τις "Κάργιες" και το "Κόκκινο Σπίτι" είμαι σίγουρη ότι διαφέρουν,κατ΄αρχάς αυτά δεν έχουν διαλόγους κι η δομή τους είναι πιο κλασική.
      Θέλησα να προσεγγίσω το είδος που υπηρετεί όλα αυτά τα χρόνια και δη συνολικά η Παπαδάκη , όμως κάτω από τις συγκεκριμένες συγκυρίες του βιβλίου στην χώρα κι αν το εντόπιζα αυτό το είδος (αφήνοντας το αισθηματικό μυθιστόρημα του συρμού στον σκουπιδοτενεκέ του,καμία σχέση) να το προκρίνω ως ενδιάμεσο αναγνωστικό στάδιο. Είμαι άτομο γενικά απ΄αυτά που βλέπουν το ποτήρι μισογεμάτο και ποτέ μισοάδειο,το παλεύω μονίμως το καθετί,ψάχνω τα καλά του,εννοώ να τα βρω και να τα βγάλω στην επιφάνεια για να πάω παραπάνω .
      Ας το θέσω λοιπόν αλλιώς:η Παπαδάκη είναι συγγραφέας σκαλί,ακόμα και τα πιο πρόσφατα και πιο εμπορικά της,ας τα πω έτσι,είναι λογοτεχνία κι όχι παραλογοτεχνία.Αν είσαι ευρύ κοινό πατάς γερά και καλά στην Παπαδάκη για να πας κάποια στιγμή πιο κει, παραπάνω, προς το καλύτερο.Έχει η πένα της- παρά τα σκαμπανεβάσματα που ήδη έγραψα- την δύναμη αυτή για τον επίμονο αναγνώστη να λειτουργήσει σαν φανάρι ώστε να κατευθυνθεί στην έξοδο του τούνελ.Με πολλούς που το έχω κουβεντιάσει και οι οποίοι πριν ανακαλύψουν την Παπαδάκη διάβαζαν τις γνωστές αρλούμπες αυτό έγινε.Είδαν μια άλλη λογοτεχνία που και στα μέτρα τους ήταν-μπορούσαν να την παρακολουθήσουν και να ταυτιστούν χωρίς να γελοιοποιούνται,αυτό το καταλάβαιναν 100%-και γέφυρα αποδείχτηκε μετάβασης στα πιο απαιτητικά.Γιατί για πολλούς ήρθαν αυτά τα πιο απαιτητικά,γι άλλους όχι

      Βεβαίως όμως όταν δεν είσαι μέσος αναγνώστης-κι εσείς Ρόζα μου δεν είστε,αφού το ξέρετε-κι έχεις πρώτα διαβάσει πχ Μπουτζάτι φυσικά σου είναι δύσκολο να βάλεις μια κάποια όπισθεν.Σκεφτείτε όμως εμένα που είχα βιβλιοπωλείο με άποψη (γι αυτό με πήρε και με σήκωσε,χαχαχαχα),τρομάρα μου και δεν ήθελα να πουλάω( διπλό το μπλιαχ)τις μαντάδες και τις δημουλίδες κι όλες αυτές τις καρακαηδόνες (που αποδείχτηκε ότι είναι πολύ πιο ειλικρινείς ως έμποροι απέναντι στους πελάτες τους).
      Η Παπαδάκη ήταν και είναι το τέλειο και πιο καθαρό λογοτεχνικό σκαλί.Μακάρι να είχε πολλά τέτοια σκαλοπάτια η σκάλα...

      Διαγραφή
    2. ένας απλός αναγνώστης28/4/15 19:20

      Υπέροχη ανάρτηση,κυρία Γεωργαντοπούλου. Επιτέλους ας μιλήσει κάποιος και για την Αλκυόνη Παπαδάκη. Δεν είναι δυνατόν να υμνούμε ή αυτούς που τους αγνοεί ως και η μανούλα τους ή τις τραγικές κυρίες του ροζ.Έλεος κάπου.Συμφωνώ με όλα όσα λέτε.Συγχαρητήρια.

      Διαγραφή
    3. Έχουμε μια συλλογική τρικυμία εν κρανίω,ξέρετε.Αγνούμε πολλούς άξιους και μας περισσεύει το μπλαμπλα για τόσους φελλούς.Η Αλκυόνη Παπαδάκη όμως είναι εκτός πασαρέλας, όπως σας είπα, νομίζω δεν την θέλει κιόλας.Αν την ήθελε θα την είχε.

      Διαγραφή
  4. Ανώνυμος28/4/15 17:32

    Καλησπέρα σας.Η κυρία Παπαδάκη έχει ρίξει νερό στο κρασί της που λένε.Εγώ συνεχίζω να τη σέβομαι πολύ γιατί ήταν και για μένα αυτό το σωτήριο σκαλοπάτι που είπατε .Κάπου όμως πια επαναλαμβάνεται.Έχω διαβάσει όλα της τα βιβλία.Και άλλες συγγραφείς που ουδεμία σχέση είχαν ποτέ τους με Δημουλίδου και λοιπά σαχλοκούδουνα έχουν χάσει δυστυχώς το παλιό καλό εαυτό τους.Είναι γλυκά τα νούμερα των πωλήσεων δυστυχώς .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ΄αυτά τα τέσσερα που έχω διαβάσει υπάρχει διαφοροποίηση,σαφώς θεωρώ καλύτερα τα πιο παλιά της-"Κάργιες" και "Κόκκινο Σπίτι"- όμως και στα άλλα δυο το ποτάμι των αρετών της δεν έχει στερέψει. Προφανώς η θεματολογία θα άλλαζε στα χρόνια που μεσολάβησαν γιατί και η ζωή άλλαξε και οι άνθρωποι και οι νοοτροπίες.Όμως έχει βάθος,δίνει πάρα πολλά εναύσματα στον αναγνώστη να κάτσει να σκεφτεί ένα σωρό πράγματα.

      Διαγραφή
  5. Ντίνα28/4/15 17:49

    Έχει προσθέσει πολλούς διαλόγους και έχει εμπορικοποιήσει τον τρόπο που έγραφε όπως άλλωστε έκαναν κι άλλοι.Και η Λαμπαδαρίδου -Πόθου το ίδιο κάνει και ο Καλπούζος και πολλοί.Αλλά δεν παύουν να είναι καλοί. Δε ξέρω τι θα ήταν προτιμότερο, να το παίζει κάποιος κάτι που δεν είναι ή να πηγαίνει με τους καιρούς και να έχει κάτι ουσιαστικό να πει.Προσωπικά προτιμώ το δεύτερο.Όσοι διαβάζετε δύσκολη λογοτεχνία μπράβο και σε σας.Δε μπορούμε όμως όλοι.Η Παπαδάκη μας αγγίζει.Που βλέπετε το λάθος?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κανένα λάθος αγαπητή Ντίνα.Τι εννοείς;Διαφορετικά διαβάζει καθένας,αυτό είναι.Εμένα με νοιάζει να συμφωνήσουμε στο βασικό,ότι η Παπαδάκη κάνει τίμια λογοτεχνία για το μεγάλο κοινό και από κει και πέρα σε έναν θα αρέσει σε άλλον όχι.Απλά πράγματα.

      Διαγραφή
  6. Ανώνυμος28/4/15 18:29

    Μερικές φορές θες να διαβάσεις ένα απλό και σοφό βιβλίο....Να σου μιλάει με κατανοητό τρόπο για μια κοινή ιστορία.....Τη δική σου.....Να αναγνωρίζεις τον εαυτό σου και να λες γιατί το έκανα ή δε το έκανα αυτό!!Να γίνεσαι καλύτερος γιατί μια σεμνή συγγραφέας που δε πουλάει ψευτοκουλτούρα ούτε σοφτ πορνό σε έχει διδάξει πώς να το καταφέρνεις!Αν αυτό δεν είναι ταλέντο και χάρισμα....

    Μαρία Αργυρίου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ωραία το θέσατε.Έτσι,συμφωνώ.

      Διαγραφή
    2. Ανώνυμος29/4/15 15:23

      Διαβάζω χρόνια την Αλκυόνη Παπαδάκη.Και άλλα πολλά και πολλών ειδών βιβλία εκτός από τις σαχλαμάρες της γνωστής κουζίνας. Με τα βιβλία της Αλκυόνης νιώθεις σαν να μιλάς με μια φίλη στοργική και λέτε ψιθυριστά τα δικά σας βάσανα αλλά και των άλλων ανθρώπων,όχι για να κουτσομπολέψετε. Επειδή προβληματίζεστε σκεπτόμενοι πως πρέπει να κάνετε κάτι να αλλάξετε προς το καλύτερο.Κάτι ειρηνικό και χωρίς πολλά λόγια,ουσιαστικό.Όχι με μίσος.

      Δέσποινα Λυπηρίδου

      Διαγραφή
  7. Ωραία η Αλκυόνη, ζεστή, καθημερινή, θυμόσοφη... Εντάξει μπορεί να μην έιναι Ζουργός, να μην είναι Καρυστιάνη αλλά δεν μας πειράζει καθόλου... Είναι η Αλκυόνη όλων μας, ένα πολύ καλό φαγητό που μπορεί να μην είναι πολύ θρεπτικό είναι όμως τόσο εύγευστο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Nikos Mitousis,χτες είδα τι σημαίνει η Αλκυόνη για ένα πολύ ενδιαφέρον μωσαϊκό αναγνωστών, όλοι τους με πολλές και πάνω από το μέτριο αναγνωστικές προτιμήσεις,άνθρωποι που διαβάζουν και κλασικούς και παρακολουθούν την σημερινή δική μας λογοτεχνία κτλ.
      Λατρεύουν την συμπυκνωμένη σοφία,την κατασταλαγμένη άποψη της Παπαδάκη,τους εκφράζει η ματιά της η τόσο καθημερινή και απλή αλλά όχι απλοϊκή. Η ίδια δε είναι αφτιασίδωτη όπως τα βιβλία της.Μιλάει για τα πάντα όπως γράφει,τρυφερά,έξυπνα,ετοιμόλογα,αυθόρμητα με μόνο οδηγό την εμπειρία,αυτό υπάρχει πια, μα χωρίς να έχει ασχοληθεί με την θεωρία της λογοτεχνίας ούτε και την φιλολογία,ούτε και την τεχνική των...δημοσίων σχέσεων.Αφήνεται στην ιδέα κι αυτό το κάτι -που κανένα σεμινάριο όσο έντιμο κι αν είναι δεν στο φυτεύει ,ή το έχεις από γεννησιμιού σου ή άστα να πάνε-που πάντα την έσπρωχνε από μέσα της να βγει σ΄ένα χαρτί.Μας έλεγε χτες- την καλέσαμε στον Καλέντη σε ανοιχτή λέσχη ανάγνωσης-ότι το "Κόκκινο Σπίτι" για παράδειγμα το έγραψε στα είκοσί της.Βγήκε χρόνια μετά χωρίς να το αλλάξει.Αν το διαβάσετε θα καταλάβετε. Κάνει μια μοναδική, λαϊκή λογοτεχνία που δεν μπορούν να την εκτιμήσουν οι ξιπασμένοι και αγράμματοι κατ΄ουσίαν κριτικογράφοι της εποχής γιατί δεν την βάζουν στο σωστό πλαίσιο ώστε να την κατανοήσουν.Φυσικά ισχύει αυτό που λέτε,ότι δεν είναι πχ Ζουργός και με την σειρά του ο Ζουργός -για τον οποίο επίσης οι ίδιοι λένε διάφορα εχθρικά καθώς ούτε τα έντερά τους πια δεν αντέχουν -δεν είναι Μούζιλ ή δεν ξέρω ποιος.Μα και δεν χρειάζεται να είναι ούτε ο χαρισματικός Ζουργός Μούζιλ, ούτε ο εξαιρετικός Μακριδάκης-άλλη ατελείωτη συζήτηση αυτή η ανάλογη περί Μακριδάκη -Παπαδιαμάντης κτλ κτλ.
      Κάθε ένας δίνει(λέξη κλειδί) στην Λογοτεχνία πρωτίστως και στο ευρύ αναγνωστικό κοινό που είναι η κινητήρια δύναμη σε τελική διαφορετικά πράγματα.Και τελικά έρχεται ο χρόνος και τα ξεκαθαρίζει όλα κι όλους μια χαρά.Απλώς εμείς που είμαστε στον πυρήνα τους όταν γίνονται, δεν ζούμε αιωνίως-κρίμα και μαζί ευτυχώς- να δούμε αποκαθηλώσεις,απομυθοποιήσεις και αποκαταστάσεις ή δικαιώσεις.

      Διαγραφή

      Διαγραφή
    2. Το πως μ' αρέσει που δεν χαρίζεσαι δεν περιγράφεται και σ' ευχαριστώ γι αυτό. Τις παρουσιάσεις σου τις έχω κάνει πυξίδα και σε ξαναευχαριστώ γι αυτό. Εύχομαι μια μέρα ν' αξιωθώ να γράψεις κάτι και για μένα.

      Διαγραφή
    3. Νίκο, σ΄ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.Οργανώνομαι για το καλοκαίρι(βεράντα,περισσότερο φυσικό φως άρα και πιο πολλά βιβλία,καταλαβαίνεις ) και καλώς εχόντων των πραγμάτων λέω να διαβάσω το βιβλίο σου που το θέμα του κατ΄αρχάς μου φάνηκε πολύ ελκυστικό.Οπότε θα τα πούμε.

      Διαγραφή
  8. Ανώνυμος1/5/15 01:33

    Η ετικέτα πάνω στο μπουκάλι δε λέει πάντα την αλήθεια για το κρασί που είναι μέσα.Μη ψάχνεις ετικέτες καλή μου.Για το γνήσιο και ανόθευτο κρασάκι που λέγεται Αλκυόνη δε θα βρεις.Δεν χρειάζεται.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ωραίο το (οινο)πνευματώδες σχόλιό σας!Περιγράφει,νομίζω,ακριβώς την λογοτεχνία της Αλκυόνης Παπαδάκη.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου