"Χαμένα Κορμιά",Άλισντερ Γκρέυ/Alasdair Gray


Τι γίνεται όταν ένα βιβλίο που δεν σου έχει μιλήσει κανείς και δεν θυμάσαι να έχεις διαβάσει κάπου, κάτι γι αυτό, σου γνέφει και εσύ ενδίδεις;



1.Χαίρεσαι
  • που ευτυχώς την πατάς όλο και λιγότερο όταν αγοράζεις με τα λιγοστά σου λεφτά βιβλία
  • που μπαίνεις στην διαδικασία να βουτήξεις στο διαδίκτυο και να περάσεις κάμποση δημιουργική ώρα μαθαίνοντας απίθανα πράγματα για έναν απίθανο συγγραφέα και τα απίθανα βιβλία του που ήταν κρίμα που τόσο καιρό -μια ζωή- αγνοείς 
  • που μετά από δυο εγχώριες μπουρδόσουπες που τις παράτησες μισές, γιατί δηλητηριάστηκες, βρήκες εγκαίρως το κατάλληλο αντίδοτο

2.Λυπάσαι
  • που πρόκειται για ένα ακόμα βιβλίο από αυτά τα πάρα πολλά και καλά που δεν άντεξαν την μανία της ελληνικής εκδοτικής πλημμυρίδας και χάθηκαν
  • που το ευρύ αναγνωστικό κοινό χειραγωγείται ολοένα και πιο πολύ και έχει εθιστεί να διαβάζει ό,τι μπούρδες γίνονται της μόδας 
  • που δεν υπάρχει μεταφρασμένο κι άλλο του βιβλίο στην γλώσσα που μιλάς και διαβάζεις και κυρίως  α γ α π ά ς  και έτσι θα διαβάσεις το επόμενό του αγκαλιά με το λεξικό(πολύ σπαστική διαδικασία)

3.
Στους δυο τρίτος δεν χωρεί γι αυτό ας δούμε καλύτερα,ανατρέχοντας στην Βιβλιονέτ,ποιος είναι ο κύριος Άλισντερ Γκρέυ εκ Σκωτίας.

Ο Άλισντερ Γκρέυ,λοιπόν,γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1934 στη Γλασκώβη,στην οποία και σπούδασε καλές τέχνες.Σκηνογράφος, ζωγράφος και θεατρικός συγγραφέας, εκτός από πεζογράφος και ποιητής, ο Γκρέυ θεωρείται κορυφαία φωνή των σκωτικών γραμμάτων, το έργο του όμως υπερβαίνει τα εθνικά σύνορα. Πειραματιστής της μορφής και του ύφους, αναμειγνύει τα αφηγηματικά είδη, στήνει ευρηματικές πλοκές, διαποτίζει τις ιστορίες του με ένα άγριο χιούμορ. Διασκεδαστικός, αλλά ταυτόχρονα πολιτικός και κοινωνικός συγγραφέας, ο Γκρέυ υπηρετεί έναν ιδιότυπο ρεαλισμό, που σύμφωνα με την κριτική τον καθιστά έναν από τους σημαντικότερους αγγλόφωνους συγγραφείς. Πρώτο του μυθιστόρημα ήταν το "Λάναρκ: Μια ζωή σε τέσσερα βιβλία" (1981), ενώ ακολούθησαν αρκετές συλλογές διηγημάτων, το αυτοβιογραφικό "Saltire Self-Portrait 4" (1988) η ποιητική συλλογή "Old negatives" (1989), τα μυθιστορήματα "Mc Grotty and Ludmilla" (1989), "Poor things" (Χαμένα κορμιά, 1992), "A history maker" (1994), "Mavis belfrage" (1996), και η παράδοξη "σύντομη ιστορία λογοτεχνικού στοχασμού από μεγάλους συγγραφείς τεσσάρων εθνών, μεταξύ 7ου και 20ού αιώνα", μια εντελώς προσωπική ανθολόγηση του συγγραφέα, που τιτλοφορείται "The book of prefaces" (2000). Όλα του τα βιβλία είναι εικονογραφημένα και επιμελημένα από τον ίδιο. Το έργο του "Χαμένα κορμιά" έχει τιμηθεί το 1992 με το εγκυρότατο βραβείο Whitbread, και με το βραβείο πεζογραφίας της εφημερίδας Guardian.

4.Παραπομπές και σύνδεσμοι

Σταθερή  λάτρις των παραπομπών και του αυθεντικού(αγανάκτησα από το κλόπι πέηστ,της τρελής γίνεται κι ίσως το κάνω κι εγώ αλλά χωρίς να το πάρω χαμπάρι και ζητώ συγγνώμη και να μου το λέτε αν δείτε κάτι γιατί όσο και να προσέχω,πού να ξέρω τι γίνεται στο χάος του διαδικτύου) προτείνω μια φουλ περιήγηση για τον Γκρέυ,την έκανα ήδη για να τεστάρω τι θα βάλω στο πτωχό πλην τίμιο μπλογκάκιον,το αυθαίρετο αυτό αναδεξιμάκι του μεσιέ Degas, και ιδού:http://www.theguardian.com/books/alasdairgray

5.Τα διαδραματιζόμενα(όχι ότι θα βγάλετε άκρη αλλά απ΄τ΄ ολότελα)

Δεκαετία του 1880,Σκωτία.Ο γιατρός Άρτσιμπαλντ Μακ Κέρι ,κοκκινοτρίχικο,μικρόσωμο, ντροπαλό μπαστάρδι της επαρχίας που έχει πει αμάν να τελειώσει την ιατρική όχι γιατί είναι χαζός,κάθε άλλο μα επειδή είναι αυτός που είναι,όλα τα παραπάνω που του προσδώσαμε και που με τα τούτα και με τα κείνα την τελειώνει και βγαίνει στο επάγγελμα με την ειδικότητα του παθολόγου και ο μοναδικός εκ των συμφοιτητών αλιευθείς ως φίλος,ο τερατοσωματώδης και βροντόφωνος Θεόνικος Μπάξτερ, μοναδικός κληρονόμος μεγάλης περιουσίας και όλης της αδημοσίευτης αλλά θρυλικής πλέον τεχνογνωσίας του μπαμπά του ,του σπουδαίου γιατρού και ερευνητή σερ Κόλιν Μπάξτερ, νεαρός άνδρας αυτός ο Θεόνικος που δεν τελειώνει ποτέ την σχολή αλλά έχει στην διάθεσή του το τέλειο εργαστήριο του αποδημήσαντος προγόνου,οι δυο τους Μπάξτερ+Μακ Κέρι μοιράζονται ένα φριχτό, θεσπέσιο, μαύρο, συγκλονιστικό μυστικό:μια γυναίκα,την τέλεια γυναίκα τουτέστιν την ακάματη ερωτιάρα ερωμένη + αθώο μωρό  που ο καλλιτέχνης/χειρουργός Θεόνικος δημιουργεί ή επαναφέρει στην ζωή ή κόβει και ράβει κι ο Δρεπάνης τρώει τα λυσσιακά του και όπως θέλετε πείτε το, λίγο μας ενδιαφέρει, και η οποία από πτώμα (πρώην),παντρεμένης (πρώην)αγνώστου και εγκύου (πρώην) γυναικός γίνεται το χτες και το σήμερα και το αύριο της ζωής τους και την οποία ο Άρτσι ο  απ αυτήν γλυκά αποκαλούμενος το Κερί  αρραβωνιάζεται αρχικά (και τελικά παντρεύεται με δόξα και τιμή) αφού προηγουμένως όμως εκείνη "παντρευτεί" ουκ ολίγους άντρες χωρίς ποτέ ,ποτέ όμως να προδώσει τον αρραβωνιαστικό της , ενημερώνοντας και τους γαμπρούς πόσο πιστή (του) είναι.

Οι γαμπροί είναι ο ένας καλυτεροχειρότερος από τον άλλο και η φέρουσα πια το όνομα Μπέλλα Μπάξτερ -τι άλλο,κι ο Πινόκιο Ζεπέτο λέγεται σας θυμίζω-,κλέβεται,όπως τ΄ακούτε,κλέβεται με τον δικηγόρο κύριο Ντάνκαν-πήγαινα-γυρεύοντας-Κάπτσουρινγκ και κόβει βόλτες στην Μεσόγειο και φτάνει ως την Οδησσό και τελικά στο Παρίσι  στο οποίο σαν άλλη, προγενέστερη αυτή,Ωραία της Ημέρας και της Νύχτας θα πρόσθετα αδεία "Θεού" Μπάξτερ,ναι,αυτό και κανένα άλλο είναι το χαϊδευτικό του πικραμένου Θεόνικου και οι συνειρμοί είναι ωραίο πράγμα κι εδώ πάνε κι έρχονται και να τους κάνετε κι εσείς,λοιπόν η Μπέλλα μας/τους αφού παντρευτεί τον κανονικό καλό της ,τον βλάχο Άρτσιμπαλντ του κάνει τρία ωραία παιδάκια,του βάζει μια ποδιά κι αυτή πάει και σπουδάζει και γίνεται,τι; Γιατρίνα!Ουάου!Η πρώτη στη Γλακώβη, χα,ποιος από το κοινό είπε γυναικολόγος
Ναι,το βρήκατε,είναι η σπουδαία,η ευφυής,η συντρέχτρα και ολίγον κομμουνίστρια+σουφραζέτα (ε,καιρός να ψηφίζουν και οι γυναίκες) γυναικολόγος Βικτωρία Μακ Κέρι,Βικτωρία λέμε,αφήστε πίσω σας τη Μπέλλα, η οποία Βικτωρία Μακ Κέρι τιμημένη και κυνηγημένη ταυτοχρόνως γιατρίνα με επιστολή της κάτι δεκαετίες κι έναν παγκόσμιο πόλεμο μετά,τον πρώτο που δεν δίδαξε τίποτα στους ανθρώπους όπως φάνηκε είκοσι χρόνια αργότερα,δηλώνει ότι το βιβλίο στο οποίο ο σύζυγός της έγραψε ως ιστορία του/της διάφορα  -μάλιστα,αυτό που διάβασα εγώ και καλά θα κάνετε να διαβάσετε κι εσείς- πολλά και ποικίλα,ο καημένος,είναι μια μπαρούφα και μισή κι εκείνη ουδεμία έχει σχέση και τι να κάνει , τα εξηγεί όλα από την αρχή και τα φωτίζει(δεν).
Καταλάβατε τίποτα;Όμως και τι να καταλάβετε;
Η ιστορία του πολυμήχανου οδοστρωτήρα κυρίου Άλισντερ Γκρέυ δεν είναι για να την καταλάβετε με αρπαχτές από περιλήψεις,οπισθόφυλλα,κριτικές,αναρτήσεις και δεν ξέρω τι άλλο,είναι αδύνατον να σας βάλει ακόμα κι ο καλύτερος περιληψοκριτικομπλογκεροαποτέτοιος* στην ατμόσφαιρα,στο θέμα,στο στυλ,στο δια ταύτα.Αν έχει, λέει, δια ταύτα;  
Μα τι  νομίσατε,τζάμπα και αδίκως λένε και ξαναλένε διασκεδαστικός, αλλά ταυτόχρονα πολιτικός και κοινωνικός συγγραφέας, ο Γκρέυ;





*Ωχ,θυμήθηκα φράση βαρυσήμαντη που μου είπε κύριος που με επεσκέφθη για να με νουθετήσει, "ο ιμπρεσιονιστικός τρόπος που γράφετε",είπε και ελάλησε.Να ανησυχώ γιατρέ μου;

ΥΓ.Αξίζει να διαβάσουμε αυτό και αυτό(ας αρχίσουμε από την Βίκι,καλή είναι,τι να κάνουμε τώρα)

Σχόλια