"Εμείς τα Θηρία",Τζάστιν Τόρρες


Διαβάζεις,διαβάζεις και μπαμ,σου σκάει το ολιγοσέλιδο μα βαρυφορτωμένο αισθήματα και τρύπιες οικογενειακές καταστάσεις βιβλίο στην μούρη.Όχι πως δεν το περίμενες. Φαινόταν.Μύριζαν οι σελίδες μπαρούτι.Το αν και γιατί να σε ενδιαφέρει και αν εν τέλει με τα βιβλία και τα διαβάσματα θα αλλάξει κάποτε κάτι,ένα τόσο δα σ΄αυτόν τον τιγκαρισμένο σαπίλα και αδικία πλανήτη (πρέπει να)είναι το θέμα σου/μας .Τέλος πάντων.

Ο μικρότερος και πιο εύθραυστος γιος από τους τρεις μιας κοινής,κοινότατης,φτωχής και λαϊκής* οικογένειας,που την ζωγραφίζει αδρά ο πολυσυζητημένος ως μεγάλο ταλέντο Τζάστιν Τόρρες με έμπνευση ανακατεμένη με γοητευτικά κλισέ ή φράσεις που μοιάζουν τέτοιες (αλλά τον έδειρε εκεί επιτόπου,καταμεσής στο λιβάδι,με τους προβολείς να ξεφλουδίζουν το σκοτάδι)αποκαλύπτεται τυχαία και βίαια ότι είναι ομοφυλόφιλος.
Η οικογένεια όλη,ο Πορτορικάνος πολύ νέος στην ηλικία πατέρας με τις ευκαιριακές δουλειές που γαμάει -σίγουρα- και δέρνει -μάλλον-,η ακόμα πιο νέα,ντελικάτη και φευγάτη λευκή μάνα,εργάτρια σε ζυθοποιία, η οποία μπερδεύει την μέρα με την νύχτα και τα τρία αγόρια- θηρία στο έμπα της εφηβείας, αθώα και πονηρά μαζί, στο μεταίχμιο της σκανταλιάς που γίνεται κακία ζαλώνονται την ζωή τους την βουτηγμένη στην φτώχεια και υποταγμένη στην μοίρα και την παραχώνουν σε μια σακούλα γεμάτη λογής σκουπίδια -δικά τους και των αλλονών που βρίσκονται σε μια παρόμοια φάση στην υπέροχη κι  αχανή χώρα τους που δεν έχει λυμένα τα δικά της μα χώνει την μύτη της και κάνει χειρότερα των άλλων-και πορεύονται, μάλλον, ίσως,έτσι δείχνει προς την οριστική χωματερή, των ζωών τους,στον τάφο,στην λήθη,δεν ξέρω πού,σ΄ένα αβέβαιο και σκοτεινό μέλλον,πάντως κάπου και παίρνοντας μαζί τους δίχως να πολυνοιάζονται τα αποκαΐδια μιας αγάπης που τους ένωνε μέχρι τότε κουτσά στραβά και τους έκανε οικογένεια.Ή "οικογένεια".Ψιλά γράμματα. 

Ο μικρός πριν καταλάβει καλά καλά ή παραδεχτεί και υποστηρίξει τι είναι αυτός και γιατί διαφέρει, αν υποθέσουμε ότι υπάρχει σοβαρός λόγος να κάνει κάποιος κάτι τέτοιο,παίρνει εκείνος τον ρόλο του αφηγητή με το έτσι θέλω και μας εξιστορεί την παιδική του(ς) ηλικία. 
Καλές και κακές οικογενειακές στιγμές,τρελίτσες και ψιλοχαρές μίζερες αλλά που στο κουκούτσι κάτι υπάρχει αρκεί να φτάσουν σ΄αυτό,φτώχεια και δουλειές της πλάκας για μια επιβίωση και τίποτα παραπάνω στην χώρα των ευκαιριών,οικογένειες της πλάκας που μένουν σε τροχόσπιτα της πλάκας, έρωτας ίσως της πλάκας και έντονη σεξουαλική κτητικότητα των γονιών του ενός για τον άλλο και για τα παιδιά-παιχνίδια τους διόλου της πλάκας, χαλαρότητα και επιπολαιότητα στην συμπεριφορά προς αυτά,νοσηρός ανταγωνισμός ανάμεσα στα παιδιά,αλκοόλ,κλάματα,κατάθλιψη,μαστουρώματα, μπερδέματα,χωρισμοί κι επανασυνδέσεις,υστερίες,υπονοούμενα κακοποίησης,παρενόχλησης ή κάτι που την πλησιάζει και στο τέλος η τρέλα και οι ενοχές που θα φέρει.

"Ξέρεις,ο μπαμπάς μού ζήτησε συγγνώμη" είπε ο Μάνι "που με χτύπησε με τις γροθιές.Μου είπε πως φοβήθηκε μήπως παθαίναμε κανένα κακό".Έστριψε στο πλάι και με κοίταζε.Εγώ έκανα πως χασμουριέμαι· δε μου άρεσε το βλέμμα του πάνω μου."Πίστευα ότι μπορούσαμε να το σκάσουμε" είπε ψιθυριστά.'Τα είχα σκεφτεί όλα-να,όπως όταν ήμασταν πριν στο λιβάδι,ήμουνα σίγουρος ότι ο Θεός θα έπιανε αυτούς τους αετούς και θα μας σήκωνε ψηλά,να μας προστατέψει".Μου έπιασε το πηγούνι και γύρισε το πρόσωπό μου προς το μέρος του."Τώρα όμως ξέρω" είπε "ότι ο Θεός σκόρπισε όλους τους καθαρούς ανάμεσα στους βρόμικους. Εσύ, εγώ και ο Τζόελ δεν είμαστε παρά μια χούφτα σπόροι που ο Θεός τούς πέταξε μέσα στη λάσπη και τις καβαλίνες.Πρέπει να τα βγάλουμε πέρα μόνοι μας".
Είναι μεστό και καλογραμμένο και έτυχε και καλής μετάφρασης από τον Θωμά Σκάσση για τις εκδόσεις Πατάκη το πρώτο αυτό βιβλίο του Τόρρες και το προτείνω σ΄εκείνους που ψάχνουν τα καινούργια της παγκόσμιας λογοτεχνίας και τους νοιάζει τι γίνεται,τι γράφεται κτλ κτλ αν και οι εντυπώσεις οι δικές μου είναι ανάμικτες (λίγο βαρέθηκα γιατί τα΄χω διαβάσει, δει,ακούσει σε χίλιες εκδοχές αυτά κι άλλα πολλά και τρισχειρότερα). Είναι φανερό ότι είναι ταλαντούχος ο Τόρρες και στο χέρι του είναι να έχει (καλή) συνέχεια
Θα δούμε,να βγάλει κάνα βιβλιαράκι ακόμα και δεν θα τσιγκουνευτώ την καλή κουβέντα,σάμπως θα την διαβάσει ο Τόρρες (ή εμένα με νοιάζει να την διαβάσει στην άλλη άκρη του κόσμου ο Τόρρες).Σε δουλειά να βρισκόμαστε τώρα που δεν έχουμε πραγματική (δουλειά) κι είναι ρευστά όλα γύρω,έτσι,να μη μας στρίψει...


*Αυτό το λαϊκός,-ή,-ό και τι σημαίνει,μάλλον τι αντιπροσωπεύει και πόσο το έχουμε κατηγορήσει συγχέοντάς το -επίτηδες;-με το λαϊκίστικο και το κιτς πολύ θα΄θελα να το συζητήσουμε,αλλά πού τα χρειαζούμενα κότσια(μην πω τίποτ΄άλλο),μας τρώει η ψευτοδιανόηση και η στέρφα της σάχλα.

Σχόλια