Κόκκοι Κινούμενης Άμμου


"Blogging is dying" είναι ο τίτλος του άρθρου που έγραψε στα μέσα Μαΐου του 2015 η Κατερίνα Μαλακατέ του Διαβάζοντας,"Αυτιστικά …μπλογκς" σε άρθρο για το ίδιο πάνω κάτω θέμα λίγους μήνες μετά,μέσα Ιουλίου του 2015, από τον Πατριάρχη Φώτιο του  Βιβλιοκαφέ.
Στο μεταξύ η χώρα μας έγινε αυτό που σχεδίασαν οι κυβερνήσεις της -ουδεμιάς εξαιρουμένης- μια απέραντη κινούμενη άμμος * σε σχήμα αρένας.
Καθώς δεν σκοπεύω να πάρω στα σοβαρά κανένα προφήτη (στον τόπο του ή εκτός)που προβλέπει το εθνικό μας αύριο μόνο ως μαύρο κι άραχνο και παρλάρει στα μκδ (πού αλλού;) επ΄αυτού κι άλλων πολλών με σαχλές,τρομολάγνες εικοτολογίες περί καταστροφής μα επειδή ούτε κι οι επαναστατικές μαγκιές ήταν ποτέ το φόρτε μου κι επίσης επειδή συνεχίζω να πιστεύω ότι κάθε καλοπρόθετος προβληματισμός αξίζει και πρέπει να φτάνει σε ακόμα περισσότερους -κι ας είναι για θέματα που μοιάζουν κόκκοι αυτής της άμμου- ένιωσα την ανάγκη αλλά και την υποχρέωση να τον  θέσω στην κρίση και των δικών μου επισκεπτών.

"Μάθημα ανατομίας του Δρ.Τουλπ",Ρέμπραντ, 1632

"Blogging is dying"
Συνειδητοποιώ, όχι χωρίς κάποια θλίψη, πως το blogging πεθαίνει. Άλλα μέσα, πολύ πιο εύκολα στη διάδραση, πήραν την θέση του και τα κείμενα στα blogs- κάποτε κατηγορούνταν πως ήταν μικρά- μοιάζουν πια πολύ μεγάλα για να ικανοποιήσουν τις νέες ανάγκες. Τα σχόλια λείψαν. Οι συζητήσεις χάθηκαν.
Το αγάπησα το blogging, με αποενοχοποίησε, με βοήθησε να ανοιχτώ, να μην με νοιάζει πια η έκθεση. Με ώθησε να βγάλω ένα βιβλίο, να ανοίξω ένα βιβλιοπωλείο, να έχω μια εκπομπή στο ραδιόφωνο. Μέχρι και να φέρω τούμπα όλη μου την καθημερινότητα με βοήθησε. Να καταλάβω τι είναι σημαντικό για μένα και τι όχι.
Όλο και περισσότερο νιώθω αγγαρεία το να γράψω ποστ, όμως. Έχω άλλα κείμενα που με καλούν, με φωνάζουν, που πρέπει να γραφτούν. Αφήνω βιβλία που διάβασα να περάσουν χωρίς ούτε μια λέξη, γράφω πια αργά, αφού έχει περάσει τουλάχιστον εβδομάδα από την ανάγνωση. Χάθηκε η πρώτη φρεσκάδα. Κάποτε μπορεί και να κοιτάω και κριτικές άλλων πριν εκφράσω άποψη, κάτι που δεν έκανα ποτέ άλλοτε. Συστηματοποιήθηκα.
Το αγάπησα το blogging. Έκανε την ζωή μου πιο ενδιαφέρουσα, δημιούργησε τις προϋποθέσεις για να με μάθω και να πάρω αποφάσεις. Όμως οι εποχές άλλαξαν. Οι φίλοι μου από τα blogs γίναν πραγματικοί, ξέρω πια συνήθως πρόσωπα και πράγματα για το κάθε βιβλίο. Και με δυσκολεύουν. Τα πρόσωπα.
Δεν μπορώ να γράψω πλέον την άποψη μου εντελώς ανοιχτά, αναρωτιέμαι αν πρέπει ή όχι να ανεβάσω μια παρουσίαση για κάτι που δεν μου άρεσε. Γέμισα αμφιβολίες. Και για το μέσο και για τους ανθρώπους. Και έχουν κι οι άλλοι για μένα.
«Τώρα πια είσαι επαγγελματίας του βιβλίου", λένε. "Πρέπει να μαζευτείς, να αλλάξεις, να στρογγυλεύεις. Ποιος θα σου εκδώσει το επόμενο;»
Ίσως κάποιος που δεν τον νοιάζει να στρογγυλέψω αλλά του αρέσει που έχω άποψη. Τους λέω. Αλλά δεν ξέρω αν και τα πόσο αυτό είναι εφικτό. Κρατάω τα λόγια τους στο πίσω μέρος του μυαλού μου.
«Διαβάζεις βιβλία που δεν θα ήθελες», μου λένε.
Ναι, αλλά δεν τα ανεβάζω στο blog. Αυτό κάνει την διαφορά. Τους λέω.
Το blogging μου έδωσε ένα σωρό χαρές. Μου άλλαξε την ζωή. Τώρα ήρθε ο καιρός να του το ανταποδώσω. Θα συνεχίσω, κι ας πεθαίνει. Θα γράφω κι ας τα διαβάζω μόνη μου, κι ας μην αφορούν κανέναν. Όπως παλιά. Όπως τότε, πέντε χρόνια πριν, που διάβαζαν τα κείμενά μου πέντε άνθρωποι. Κι ήταν οι μόνοι που είχαν σημασία.

"Αυτιστικά …μπλογκς"
 Ναι, στο ρινγκ του διαδικτύου, τα κοινωνικά μέσα ρίχνουν στα σχοινιά τα ιστολόγια· τα Facebook, Twitter και Instagram έχουν δυνατότητες συνεχούς εγρήγορσης και ανατροφοδότησης που δεν μπορεί να αντιμετωπιστούν από τα πιο δυσκίνητα μπλογκς.


          Η Κατερίνα Μαλακατέ, επιδέξια βιβλιομπλόγκερ και ευέλικτη χειρίστρια του Fb, έθεσε εύστοχα, πριν από λίγο καιρό, το θέμα και προσπάθησε να ψηλαφήσει το φαινόμενο της ιστολογικής κάμψης. Με όλη την αναταραχή που περάσαμε ως χώρα έμεινε πίσω και τώρα το επαναφέρω, επειδή νομίζω ότι ενδιαφέρει όλους-μας. Blogging is dying, επειδή με τον νόμο της φυσικής επιλογής δεν μπορεί να επιβιώσει μέσα στο ψηφιακό οικοσύστημα ή / και επειδή εμείς οι ίδιοι το αλλοιώσαμε, το μετατρέψαμε σε μαγαζάκι και το αποφλοιώσαμε από βασικά συστατικά της ύπαρξής-του;
          Σε μια πρώτη αντίδραση είχα γράψει στο diavazontas, συμπάσχοντας με την Κατερίνα και συμμεριζόμενος τους προβληματισμούς-της:

Κατερίνα, καλημέρα.

Ωραίο κείμενο, μεστό, απαισιόδοξο αλλά μαζί κι αληθινό.
Ναι, είναι η κάμψη των μπλογκς εμφανής, μπορεί να είναι κόπωση, όπως λέει η Βιβή, μπορεί και αλλοτρίωση.
Ούτως ή άλλως οφείλουμε να δούμε τι λάθη κάναμε εμείς οι ίδιοι,
που, ενώ ξεκινήσαμε αυθόρμητοι και αθώοι,

γράφοντας για τη χαρά της ανάγνωσης και για να μοιραστούμε τη γνώμη-μας με άλλους,
κάναμε το ιστολογείν σύστημα και το εντάξαμε στην κατεστημένη βιβλιολογική τάξη.
Αντί να συζητάμε, κάνουμε παράλληλους μονολόγους,
αντί να ανοιγόμαστε στα ιστολόγια των άλλων, κλεινόμαστε στο δικό-μας,
αντί να αναπτύσσουμε το δίκτυο, επαναπαυόμαστε στον μικρόκοσμό-μας,

αντί να δίνουμε αυτόνομη αξία στα μπλογκς, τα υποτάξαμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα εξαρτήσαμε από το Facebook και το Twitter.
Προσπαθήσαμε να βγάλουμε τα πόδια έξω από το πάπλωμα και τώρα διαμαρτυρόμαστε γιατί κρυώνουμε.
Το κείμενό-σου μου άρεσε 
γιατί λέει αλήθειες που δύσκολα γίνονται αντιληπτές:

π.χ. η κάμψη του μεγάλου κειμένου και η αντικατάστασή-του από το skipping, η συστηματοποίηση, η εξάρτηση από τη γνωριμία με συγκεκριμένα πρόσωπα (συγγραφέων), η αυτολογοκρισία κ.ο.κ.
Είναι ζητήματα που απασχολούν πλέον την κοινότητα 
και εσύ τα έβγαλες ανοικτά και γενναία πάνω στο τραπέζι.
Αν το blogging έχει ακόμα ουσία, όπως όλοι πιστεύουμε,
αξίζει να ξαναδούμε τον εαυτό-μας μέσα σ' αυτό,

να ξαναβρούμε τις πρωταρχικές-του αξίες 
και να το ξαναγκαλιάσουμε με μεράκι, όχι με τυποποίηση, υποχρέωση, εσωστρέφεια, κατεστημένο εφησυχασμό.
          Θα ήθελα να σταθώ σε ένα-δυο σημεία όλων αυτών, τα οποία αφορούν στη δική-μας εσωστρέφεια (οξύμωρο με την τόση εξωστρέφεια των μέσων κοινωνικής δικτύωσης!). Αυτήν την εσωστρέφεια, θα την ονόμαζα αυτισμό, αφού:
  •  Γράφουμε χωρίς πολλές φορές να διαβάζουμε τι γράφουν οι άλλοι.
  •  Γράφουμε μονολογικά, σαν να μην υπάρχει ένα ολόκληρο σύμπαν ιστολόγων, κριτικών, παρουσιάσεων, συνεντεύξεων.
  •  Γράφουμε τα δικά-μας, χωρίς να σχολιάζουμε στα μπλογκ των άλλων. Παράλληλοι μονόλογοι, τυφλοί, κουφοί πομποί των εγωιστικών-μας απόψεων, σαν μέγιστος στόχος να είναι η έκφραση ενός υπερτροφικού εγώ και όχι η αλληλεπίδραση.
  • Δεχόμαστε σχόλια και δεν τα απαντάμε, μετατρέποντας έτσι τα ιστολόγιά-μας σε αποθήκες βιβλιοπαρουσιάσεων.
  • Εν ολίγοις, δεν επικοινωνούμε, δεν ανταλλάσσουμε ιδέες και αναγνωστικές εμπειρίες, πολύ περισσότερο που το μπλόγκινγκ δεν έχει ειδοποιήσεις σαν το Fb να μας χτυπούν το κουδούνι, όταν ο άλλος δραστηριοποιηθεί.
  • Έχουμε φτιάξει ο καθένας έναν ιστό, με φίλους και γνωστούς, οι οποίοι συζητάνε μεταξύ-τους σε μια κλειστή ομάδα, κλειστή όχι επειδή δεν μπορεί να δεχτεί νέους συνομιλητές αλλά επειδή έχει βολευτεί στις μεταξύ-τους συζητήσεις.
  • Μηρυκάζουμε τα βιβλία που διαβάζουμε, χωρίς να αναρωτιόμαστε αν μπορούμε να βρούμε απαντήσεις στα ερωτήματά-μας.
  • Γινόμαστε κι εμείς ΣΥΣΤΗΜΑ, όταν πιάνουμε στασίδι στο διαρκές εμπορικό και διαφημιστικό πάρε-δώσε, θέλουμε να γίνουμε κριτικοί στη θέση των κριτικών (χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη), επικοινωνούμε με συγγραφείς και, όπως λέει κι η Κατερίνα, αυτολογοκρινόμαστε στον συγχρωτισμό μαζί-τους.
Τα μπλογκς εξασθενούν, γιατί κακώς φαίνονται ότι δεν έχουν κάτι καινούργιο να δώσουν, ανέπτυξαν το αναγνωστικό πρόσημο αλλά πιθανόν έχασαν (έστω και εν μέρει) τη δημουργική-τους κατεύθυνση, με ανεξαρτησία και διαδραστική ανάγνωση. Βεβαίως, το στρατηγικό πλεονέκτημα των ιστολογίων είναι ότι περιέχουν εκτενή κείμενα, που αξίζει να διαβαστούν ως πεδία σκέψης, που προλαβαίνουν να ξεδιπλώσουν επιχειρήματα και να προτείνουν μια συγκεκριμένη ανάγνωση.
Ο επισκέπτης-τους ωστόσο θα περίμενε όχι απλώς προτάσεις και αναγνωστικές εμπειρίες, ούτε συνεχείς επαίνους και γενναιόδωρες υπερβολές· θα περίμενε, επιπλέον, φιτιλιές, για να μιλήσει κι ο ίδιος, όχι αναγκαστικά για το βιβλίο αυτό καθαυτό (που μπορεί να μην το έχει καν διαβάσει), αλλά για τη ζωή που το βιβλίο δείχνει. Τα μπλογκς απλώς πολλαπλασίασαν τις φωνές που μιλούν για βιβλία (κι αυτό σίγουρα είναι θετικό), αλλά συνέβαλλαν και σε μια υπερπληθώρα πληροφοριών, μια υπερπληροφόρηση που μερικές φορές καταντά σκέτη οχλαγωγία.





"Kasumi in Quicksand"

Κασούμι καλά την γλύτωσε,η Ψωροκώσταινά μας όμως έχει μέλλον εκεί μέσα)



*Από την Βικούλα μας κλασσικά (ναι,με δυο σίγμα κι άμα θέλω θα βάλω και τρίτο)παρμένες οι πληροφορίες για το τι εστί κινούμενη άμμος και ευκαιρία δια της αλληγορίας ή της δεύτερης ανάγνωσης των εγκυκλοπαιδικών να βάλουμε το εναπομείναν νιονιό μας να δουλέψει,λέμε τώρα.

Σχόλια

  1. Η συζήτηση συνεχίζεται.
    Συνεχίζεται όσο θέλουμε να βελτιώσουμε αυτό που κάνουμε, να συμβάλουμε στην εξέλιξή-του, να γίνουμε συμμέτοχοι στο πολιτισμικό γίγνεσθαι.
    Να είσαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ελπίζω πως ναι,συνεχίζεται.Πιστεύω,βλέπεις,ακόμα στο "μαζί".Ένα κάποιο και σε κάποια πράγματα,δειλό μαζί. Δεν μπορώ να σου το ορίσω καλά, σ΄αυτήν την συγκυρία, αλλά είδες;Σαν βοτσαλάκι έπεσε στο ψιλοκοκαλωμένο μας μπλογκόνερο. Κάτι ήταν κι αυτό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου