"Φίδι στα Σχίνα",Βιβή Γ.




Κάνει φοβερή ζέστη μέσα,νευριάζω και δεν μπορώ να συγκεντρωθώ να δουλέψω.Παίρνω το λάπτοπ παραμάσχαλα και βγαίνω στην βεράντα,έχω πολλή δουλειά,δεν την βλέπω να τελειώνει απόψε μα να συμπληρώσω τουλάχιστον την δήλωση.Τα τζιτζίκια σε λιγότερο χρόνο απ΄ όσο νόμιζα μού σπάνε κι άλλο τα νεύρα.Φέτος πήξαμε στα τζιτζίκια ,στα μυρμήγκια και στα κουνούπια.Όσο κανένα άλλο καλοκαίρι.Κατεβαίνω στην αυλή, βουτάω το λάστιχο και με το λάστιχο ορμάω και τα καταβρέχω πάνω στις ελιές.Σταματάνε για λίγο,μα ύστερα πάλι εκεί,στο χαζό τους τραγούδι.Ούτε με ωτασπίδες δεν ησυχάζει το κεφάλι μου σήμερα.Είμαι στην τσίτα.Η δήλωση όμως δεν θα πάρει κι άλλη παράταση.Οι αριθμοί στην οθόνη χοροπηδάνε στον ρυθμό των τζιτζικιών κι η δήλωση πρέπει να σταλεί το αργότερο μέχρι αύριο αφού πρώτα συμπληρωθεί.Φυσικά.Πρέπει να συμπληρωθεί πρώτα. Και σωστά.Να συμπληρωθεί σωστά.Ολόσωστα.Ώστε να επιστραφεί ένα καλό ποσόν.Έχω κάνει το ψάξιμό μου και θα΄ναι ανώτερα μαθηματικά η δήλωση φέτος. Αναθαρρώ."Ψοφοτζίτζικα, γελάστε, τραγουδείστε,είναι μετρημένα τα ψωμιά σας" φωνάζω και ορμάω ξανά να τα ξανακάνω λούτσα να το ξαναβουλώσουν για να ξαναπιάσω τη δήλωση.Προσπαθώ να συγκεντρωθώ. Μέσα στο σπίτι είναι αδύνατο να χωθώ.Όχι πάλι μέσα και όχι,δεν ανοίγω το κλιματιστικό, άλλη αφόρητη φασαρία το καφεδοκούτι, γρου γρου, σαν να αλέθει.Τα ξέφρενα τζιτζικίσματα αρχίζουν και πάλι κατά ριπάς. Τρυπάνε τον αέρα.Ο ήχος τους γίνεται ολόγραμμα.Το βλέπω σε σχήμα ειρωνικού χαμόγελου. Σε λίγο και δάχτυλου στην μούρη μου, αυτό,το μεσαίο το υψωμένο που σημαίνει άντε γαμήσου.Όχι δα.Εσείς να πα΄να γαμηθείτε κολοτζίτζικα!Με το λάστιχο στο χέρι,ανοίγω τέρμα το νερό. Αυτά πάνω στις δικές μας τις ελιές, πότε θα τις κόψω να ησυχάσουμε,σκάνε επιτέλους. Βουβαίνεται γύρω ο τόπος. Επιτέλους. Όμως πριν προλάβω να γυρίσω στην δουλειά μου αρχίζουν τα άλλα,τα χωμένα στις φιστικιές του διπλανού οικοπέδου.Αι στο διάολο,με τις φιστικιές του κι ο ηλίθιος ο γείτονας,οι φιστικιές τον μαράνανε,είχε εκατό χρόνια να φανεί κι έσκασε μύτη χτες και φύτεψε τις μαλακίες του, κάτι εναλλακτικούς σπόρους,παλιούς,δεν ξέρω,κάτι τέτοια και καλά το έλεγα εγώ πως έπρεπε να είχα κάνει μια χρησικτησία,να ρίξω ένα τσιμεντάκι καθαρό καθαρό και πάνω να παρκάρω το τούμπανο το τζιπ τα καλοκαίρια αλλά η άλλη δεν ήθελε,δεν είναι ηθικά πράγματα αυτά,φαγώθηκε, πρόλαβε αυτός κι ήρθε και έστησε μποστάνι.Και δεν καθάρισε ο άτιμος το νότιο κομμάτι,α,όχι ,εκεί που συνορεύει με το δικό μου το άφησε ένα χάλι με τις φιστικιές τις αρσενικές,τις άχρηστες,τίγκα στα σχίνα,στη βρωμοθαμνούρα και στα υπόλοιπα πράσινα σκατά που φυτρώνουν εκεί χάμω. Αλλά έχω κόψει μαγκιόρικα το συρματόπλεγμά του και το τεντώνω λίγο και χώνομαι στο κολοπεριβόλι του,προσεχτικά και σούρνοντας γιατί τα σχίνα είναι πυκνά και σκίζουνε και στάζουνε ρετσίνι και του΄χω τσακίσει τις ντομάτες και τις μελιτζάνες,του πούστη, φέτος. Ευτυχώς αυτός χαμπάρι.Νομίζει ότι πηδάνε από την άλλη μεριά κι έχει πλακωθεί με τους από κάτω,κάτι φρικιά μαλλιάδες που κουβαλήθηκαν πρώτα και δυο γιαλάκισσες που κατέφτασαν ύστερα μόλις δυσκόλεψαν τα πράγματα και μένουνε μόνιμα.Άλλα κοπρόσκυλα κι αυτοί,ακούνε κάτι στριγγλιές κι ένας από δαύτους γρατζουνάει μια ηλεκτρική αλλά εμάς μας κάνανε παρατήρηση το Πάσχα που ήρθαμε στο κέφι και δυναμώσαμε Νότη και Γονίδη,φωνάρες,αυτοί είναι καλλιτέχνες ρε. Έγινε σκηνικό,μόνο που δεν ήρθαμε στα χέρια. Άμα θέλετε ησυχία και το Πάσχα,ρε ζώα,να πάτε σε κάνα κοιμητήριο.Το Πάσχα ο κόσμος γλεντάει.Δεν ακούει σαξόφωνα,κλαρίνα ακούει.Και δεν σουβλίζει μαρούλια,αρνί σουβλίζει. Αλλά είναι μακρύ το λάστιχό μου εμένα και τώρα θα τα πούμε.Τρυπώνω στην αποθήκη,βγάζω το πιεστικό που έχω για το μικρό αυτοκίνητο,η κουκλάρα το τζιπ θέλει πλυντήριο επαγγελματικό, ανοίγω το κουτί,βγάζω και συναρμολογώ το ματζαφλάρι το ειδικό,συνδέω με το λάστιχο,τραβάω μια ιδέα το συρματόπλεγμα ,χώνομαι,σκύβω έρπω, κρατάω γερά το όπλο,έχω λαμπρό πεδίο βολής ανοιχτό, σημαδεύω τις φιστικιές μέσα από τα σχίνα που έχω κουβαριαστεί και πυροβολώ.Το νερό από το πιεστικό τα κάνει λίμπα, διαδήλωση,φάτε δέκα τόνους νερό Τούρκοι στην πλατεία Ταξίμ,τζιτζίκια,φιστίκια, καθίκια. Αλλά.Αλλά.Κάτι.Το κέρατό μου,τι έγινε,πονάω,τι διάολο.Κάτι πετάχτηκε από τα σχίνα πάνω μου.Στο πόδι.Φίδι;Φίδι στο πόδι.Τι φίδι ήταν αυτό τώρα; Ξεχάστηκα και πήγα στα σχίνα φορώντας βερμούδα και σαγιονάρες.Και τώρα τι γίνεται,τι κάνω τώρα.Τώρα πονάω. Το σημείο τώρα πρήζεται.Η σαγιονάρα δεν ξέρω πού πήγε.Ας πατήσω ξυπόλητος, τώρα το κακό έγινε,να φύγω τώρα αμέσως από κει.Μπλέκομαι στα κλαδιά, παραλύω.Τι να κάνω τώρα. Σκοτοδίνη. Φοβάμαι.Θα πεθάνω; Τώρα;Απ΄αυτό;Δεν είναι δυνατόν.Σε μένα έτυχε; Γιατί;Δεν δικαιούμαι ούτε λίγη ησυχία; Ουρλιάζω "Βοήθεια. Κάποιος να χαρακώσει το δάγκωμα, να ρουφήξει το δηλητήριο", κοπανιέμαι και πρήζομαι. Τι κάνει αυτός από πάνω μου."Μη κουνιέσαι, προπαντός δεν θέλει ζόρι,για να δω".Αυτός είναι ο γείτονας.Με τις εναλλακτικές, πως τις λένε, ντομάτες.Πού βρέθηκε αυτός.Με ελευθερώνει από τα σχίνα επιδέξια, "ήρεμα,ήρεμα"μου λέει "πού τα θυμήθηκες καημένε αυτά τα γιατροσόφια που θες να κάνεις",γελάει.Με σηκώνει σχεδόν αγκαλιά και μ΄ ακουμπάει στο πεζούλι του πηγαδιού, πότε άνοιξε πηγάδι αυτός και δεν το πήρα είδηση, με πιάνει από τον ώμο.
"Πώς και δεν σε χτύπησε καμιά οχιά τόσες φορές που χώνεσαι στα σχίνα για να κόψεις ντομάτες. Ηρέμησε ,πάρε ανάσα και σε λίγο θα σε πάω στο νοσοκομείο καλού κακού. Τυχερός είσαι,σαπίτης μικρός ήταν,τον τσάκωσα κι άλλες φορές να σουλατσάρει και να κάνεις τον σταυρό σου που σήμερα ήμουνα εδώ να ποτίσω,άντε σήκω, πάμε και μετά θα σου δώσω ένα κλειδί να μπαίνεις σαν άνθρωπος" μου λέει.

Σχόλια

  1. Εκπληκτικό!!!!! Θέλουμε κιάλλο!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλή μου κι ευγενική Κατερίνα,σ΄ευχαριστώ.Δεν γράφω συστηματικά ούτε τρέφω φιλοδοξίες,αλλά όπως ο φιλόμουσος γρατζουνάει την κιθάρα κι εκείνος που αγαπάει την ζωγραφική τραβάει πέντε γραμμούλες κοκ μου ήρθε κι εμένα προ ημερών κι έφτιαξα ένα κειμενάκι που δεν είναι άρθρο για το μπλογκ.

      Διαγραφή
    2. Μπράβο Βιβή!!! Πράγματι θέλουμε κι΄άλλο.
      Simone

      Διαγραφή
    3. Μπα,δεν νομίζω,ένα πειραματάκι έκανα.Πάντως χίλια ευχαριστώ,Simone μου,να΄σαι καλά.

      Διαγραφή
  2. Είναι πάρα πολύ καλό.Μην υποτιμάς τον εαυτό σου.Δεν είναι κειμενάκι,είναι ένα καλό διήγημα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σκεφτόμουν έναν συγκεκριμένο άνθρωπο(αν είναι συγγραφέας ή κάτι άλλο αυτό είναι δευτερεύον)που έχει μοχθήσει για ό,τι υπαινίσσεται το ταπεινό μου αρθροδιήγημα.

      Διαγραφή
  3. Ντίνα1/10/15 09:53

    Καλημέρα και καλό μήνα.Δεν ξέρω από τεχνικής πλευράς αν έχει ειδικές ατέλειες πράγμα που εμένα δε με απασχολεί εξάλλου αλλά είναι πολύ καλό.Μπράβο για την προσπάθεια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Στέλλα Πατρώνα3/10/15 13:05

    Πραγματικά πολύ καλό.....με συναίσθημα και ελπίδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στέλλα,μη μου δίνετε θάρρος,έχω κι άλλα.Όμως για το συναίσθημα έχεις δίκιο,αφού με ξέρεις,μ΄αυτό σπάω τα μούτρα μου αλλά και μ΄αυτό επιβιώνω.

      Διαγραφή
  5. Ανώνυμος4/10/15 23:17

    Ο λογος για τον οποιο εσεις γραφετε,αφορα εσας. Εμενα με αφορα ,το αποτελεσμα...και ηταν παρα πολυ καλο! Με κρατησε ο παλμος του, μεχρι τελους,και εκεινο που δημιουργει , το ''και μετα'' ,''και μετα''.....να θελω κι'αλλο. Ευχαριστω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου