Γιώργος Σαραντάρης.Τέσσερα ποιήματα.

σύνθεση εικόνας V.G.


Ὁ λίγος χρόνος τῶν πουλιῶν

Μέσα στὸν ἀπέραντο οὐρανὸ
Ὁ λίγος χρόνος τῶν πουλιῶν
Εἶναι λύπη;
Εἶναι χαρά;
Τὸ φῶς ἔρχεται
Ἐκλέγει τὰ πουλιὰ
Τὸ φῶς δὲν καταστρέφει
Ἀνάμεσά μας πάντοτε ἕνας
Ἐκεῖνος ποὺ μαθαίνει τὰ νιάτα τ᾿ οὐρανοῦ
Καὶ ποὺ πετάει μὲ τὰ πουλιὰ
Μέσα στὸν αἰθέρα.



Ἀκόμα δὲν μπόρεσα...

Ἀκόμα δὲν μπόρεσα νὰ χύσω ἕνα δάκρυ
πάνω στὴν καταστροφὴ
δὲν κοίταξα ἀκόμα καλὰ τοὺς πεθαμένους,
δὲν πρόφτασα νὰ δῶ πὼς λείπουνε
ἀπὸ τὴ συντροφιά μου,
πὼς ἔχασαν τὸν ἀέρα ποὺ ἐγὼ ἀναπνέω
καὶ πὼς ἡ μουσικὴ τῶν λουλουδιῶν,
ὁ βόμβος τῶν ὀνομάτων ποὺ ἔχουνε τὰ πράγματα
δὲν ἔρχεται στ᾿ αὐτιά τους·
ἀκόμα δὲν χλιμίντρισαν τ᾿ ἄλογα
ποὺ θὰ μὲ φέρουν πλάι τους.
Νὰ τοὺς μιλήσω,
νὰ κλάψω μαζί τους
καὶ ὕστερα νὰ τοὺς σηκώσω ὄρθιους·
ὅλοι νὰ σηκωθοῦμε σὰν ἕνας ἄνθρωπος,
σὰν τίποτα νὰ μὴν εἶχε γίνει
σὰν ἡ μάχη νὰ μὴν εἶχε περάσει πάνω ἀπὸ τὰ κεφάλια μας.



Τῆς ἀκριβὴς ρέμβης

Ἀπὸ μία θύμηση περάστηκε ὁ ὕπνος
Ἀπὸ τὴν ἄνοιξη βγήκαμε στὸ καλοκαίρι,
Ἥρωες τῆς ἀκριβῆς ρέμβης,
Καὶ δὲν ἀπόρησε ὁ νοῦς μας
Δὲ σπάσαμε κέφι καὶ καρδιὲς
Ὅπως μυθέσκετο ἡ ψυχή μας·
Τεντωμένοι καθ᾿ ὅλη μας τὴν ὕπαρξη
Ἀκούσαμε νὰ πέφτει ἡ ἀνατριχίλα
Τοῦ χρόνου,
Δὲν εἴδαμε παρὰ τὴν Πλάση μοναχὴ
Νὰ βόσκει τὴν ὄμορφη γοητεία της
Στὴν ἅπλα ποὺ τῆς δώρησε ὁ Θεὸς
Ξεφάντωμα ἐξαίσιο



Ἄλλοτε η θάλασσα...

Ἄλλοτε ἡ θάλασσα μᾶς εἶχε σηκώσει στὰ φτερά της
Μαζί της κατεβαίναμε στὸν ὕπνο
Μαζί της ψαρεύαμε τὰ πουλιὰ στὸν ἀγέρα
Τὶς ἡμέρες κολυμπούσαμε μέσα στὶς φωνὲς καὶ τὰ χρώματα
Τὰ βράδια ξαπλώναμε κάτω ἀπ᾿ τὰ δέντρα καὶ τὰ σύννεφα
Τὶς νύχτες ξυπνούσαμε γιὰ νὰ τραγουδήσουμε
Ἦταν τότε ὁ καιρὸς τρικυμία χαλασμὸς κόσμου
Καὶ μονάχα ὕστερα ἡσυχία
Ἀλλὰ ἐμεῖς πηγαίναμε χωρὶς νὰ μᾶς ἐμποδίζει κανεὶς
Νὰ σκορπᾶμε καὶ νὰ παίρνουμε χαρὰ
Ἀπὸ τοὺς βράχους ὡς τὰ βουνὰ μᾶς ὁδηγοῦσε ὁ Γαλαξίας
Καὶ ὅταν ἔλειπε ἡ θάλασσα ἦταν κοντὰ ὁ Θεός





Για περισσότερα ποιήματα παραπέμπω στη σελίδα του Σαραντάκου,πραγματικό σεντούκι θησαυρών.

Βιβλιογραφία (βιβλιονέτ)
  • "Στη Δόξα των Πουλιών", Ίκαρος,1997
  • "Ποιήματα", Ζήτρος,1998)
  • "Σαν πνοή του Αέρα", Ερμής,1999 
  • "Δοκίμια για την Ύπαρξη του Ανθρώπου", Ευθύνη,1999 
  • "Γιατί τον Είχαμε Λησμονήσει...", Τυπωθήτω,2002
  • "Γιώργος Σαραντάρης", Γαβριηλίδης,2004
  • " Έργα", Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη,2006
  • "Η Θάλασσα στην Ποίηση του Γιώργου Σαραντάρη", Χώρος Ποίησης Σικυώνιος,2007
  • "Οι Γνωριμιές και η Φιλία", Το Ροδακιό,2009
  • "Στους Φίλους μιας Άλλης Ζαράς, Ιωλκός,2012

Σχόλια

  1. Λίαν δελεαστική σας βρίσκω σήμερα, βιβλιοφιλενάδα μου. Πολύ ωραία τα ποιήματα του Σαραντάρη, που παρουσιάζετε και από τα πιο γνωστά. Τελευταία ασχολήθηκα κι εγώ μαζί του και ανακάλυψα ότι κατά τη διάρκεια του σύντομου βίου του έγραψε πολλά περισσότερα- πέρα από τα γνωστά-, μερικά εκ των οποίων είναι εξαιρετικά.
    Όπως:

    Ηλικία της έτοιμης ουσίας

    Ηλικία της έτοιμης ουσίας
    Πράσινη βοήθεια
    Από την υγεία
    Των λουλουδιών
    Την ορατή ευφυία.

    Μόριον χαράς
    Ο κόμπος των ημερών
    Που βιάζει την ειρήνη
    Την ησυχία των νερών
    Την τρυφερότητα των ματιών

    Μιας δροσιάς κόσμου.

    Γιώργος Σαραντάρης



    Ἀπὸ μιὰ ἄποψη ὅλα εἶναι ἐξίσου περιττά.

    Ἀπὸ μιὰ ἄποψη ὅλα εἶναι ἐξίσου περιττά.
    Ἡ κάμαρά σου ἀνοίγει πρὸς τὴν Ἀνατολή,
    παίρνει τὸν πρῶτον ἥλιον,
    ἀπολαμβάνει φῶς καὶ δροσιά,
    ὅταν ἐμεῖς μὲ κόπο γράφουμε τοὺς στίχους μας πρὸς τὴν ἄνοιξη.

    Ὁ χρόνος καμαρώνει
    σὰν μιὰ κοπέλλα στὸ μοναδικό σου καθρέφτη,
    ἐνῶ ἐμεῖς μάταια ξεδιαλύνουμε τὶς στιγμὲς
    γιὰ ν' ἀπιθώσουμε σ' ἕνα ὁρατὸ σημεῖο τὶς λύπες μας.

    Μὴν ἐνοχλεῖσαι ὅμως ἀπὸ τὴν εὐτυχία σου·
    μὴ βιαστεῖς νὰ κλείσεις τὸ παράθυρο,
    νὰ κάμεις σιγὴ στὸν ἑαυτό σου ἀπ' τὸν ἀγέρα·
    μᾶλλον ἐπωφελήσου τῆς ἀπαντοχῆς,
    τοῦ περασμένου κόσμου θυμήσου τὴν ὑγρασία,
    τὴν ὑγρασία, ποὺ κρύβει καὶ ἡ καρδιά σου·
    φώτισε μ' ὅλη τὴ δύναμη τῆς ἀναπνοῆς σου,
    τὸ τέτοιο σκίρτημα!

    Γιώργος Σαραντάρης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πρέπει να σας πω την αλήθεια...παλιότερα και επί χρόνια τον θεωρούσα απλοϊκό,δεν καταλάβαινα Χριστό που λένε.Ήμουν πολύ ανόητη τελικά και γι αυτό ανέβασα αυτά τα πολύ γνωστά του τώρα ,εν έτει 2015 που γίνεται το έλα να δεις και γεμίσαμε αναιδείς που κάνουν τους λογοτέχνες και ξερόλες που κάνουν τους αναγνώστες.Προσωπική συγγνώμη είναι η ανάρτηση αυτή για το νεανικό μου θράσος,ξέρετε,εκείνο που στα είκοσί σου πχ σε κάνει να πεις άκριτα κάποιον απλοϊκό(σαν να είναι κακό κιόλας αυτό καθαυτό ή γιατί τόσο σου κόβει)κι έρχεται η ζωή μετά να σε συμμαζέψει και να δεις ό,τι δεν μπορούσες.
    Έτσι κι αλλιώς....Ἀπὸ μιὰ ἄποψη ὅλα εἶναι ἐξίσου περιττά.Πανέμορφο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πρέπει να ασχοληθώ περισσότερο μαζί του. Χαίρομαι που αυτό το ποστ μου έδωσε την αφορμή! :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλός είναι,έχει κάτι που δεν μπορώ να το εντοπίσω,μιαν αθωότητα,κάτι τέτοιο,μια καλοσύνη.Εσύ τι λες;

      Διαγραφή
    2. Μία εφηβεία της Ποίησης... ;-)

      Διαγραφή
  4. Ευχαριστούμε Βιβή και Rosa Mund για το "σκίρτημα" που μας προσφέρατε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η κρίση μού ξανασύστησε την ποίηση,Ρέα,την είχα βάλει στην γωνία.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου