Zurab Martiashvili,ένας ναΐφ καλλιτέχνης εκ της Γεωργίας

La vita è bella (και με τα πάνω και με τα κάτω της)
https://www.youtube.com/watch?v=lhlvV7mjeJM (Nicola Piovani)

Ένας ναΐφ καλλιτέχνης εκ της Γεωργίας

Ο Zurab Martiashvili,διαβάζω,est né en 1982 à Tbilissi στην Γεωργία και είναι γιος του επίσης artiste Vakhtang Martiashvili.Ο Zurab est un ναΐφ αν και il est diplômé de l'École des Arts της Τυφλίδας και η δουλειά του αποτελεί ένα κράμα από inspirations naïves,sensualité orientale et un imaginaire poétique ayant trait à l'enfance et aux contes.Les références à la Géorgie à la culture du Caucase et à ses personnalités hautes en couleurs sont nombreuses.

Η Γη είναι το σπίτι μας.

Η ανάρτηση για τον Γεωργιανό καλλιτέχνη Zurab Martiashvili σήμερα 15 Νοεμβρίου 2015, λίγες μέρες μετά τα δολοφονικά χτυπήματα σε Παρίσι και Βηρυτό,ενώ μαίνεται πολυμέτωπος και άγριος ο πόλεμος στην Συρία κι όχι μόνον εκεί και οι πρόσφυγες που δημιουργεί -όσοι δηλαδή δεν πνίγονται στις ελληνικές θάλασσες- στοιβάζονται όπως όπως στα ανοχύρωτα νησιά του Αιγαίου την στιγμή που η χώρα μας χτυπιέται αλύπητα από την κρίση που γέννησε η ηλίθια και χρηματολάγνα πολιτική της Μέρκελ και των ομοίων της,ενώ και στην Ινδονησία συνεχίζεται η συντέλεση ενός από τα χειρότερα οικολογικά εγκλήματα μα και ενώ συμβαίνουν φρικιαστικά πράγματα στον πλανήτη- δεν μπορεί παρά να αφιερωθεί σε όλους τους ανθρώπους της γης (όχι και στις ηγεσίες των κρατών τους), συνοδευόμενη από το συμβολικό "La Vita è Bella" από την ομώνυμη ταινία η οποία αφηγείται μια ακόμα ιστορία για το ολοκαύτωμα των Εβραίων,ενός λαού που βασανίστηκε και του οποίου αγαπώ την λογοτεχνία και άλλα τινά μα όχι τις μονολιθικές πολιτικές της κυβέρνησής του.
Κι αν ρωτάτε πώς μου ήρθε και ανακάτεψα όλα τα πιο πάνω,σκέψεις,πίνακες,μουσικές,φιλμ,θλιβερή επικαιρότητα κι όλα τα υπόλοιπα,να σας πω.Το έκανα επειδή πιστεύω πως η Τέχνη,ευτυχώς όχι ακόμα,δεν έχει σύνορα και φράχτες και διαβατήρια, βία και τρομοκρατία και ίντριγκες και να,ο νεαρός Zurab Martiashvili προερχόμενος από μια πολύ ταλαιπωρημένη χώρα απεικονίζει ανέμελα και με τον χρωστήρα του σκηνές της καθημερινότητας των ανθρώπινων πλασμάτων που, κοιτάξτε τις, (μας)είναι γνώριμες,ίδιες παντού, έστω και στο περίπου.Οι άνθρωποι τις χαίρονται όμως μόνον όταν κι όσο υπάρχει ειρήνη και μια σταλιά δικαιοσύνη και αν βεβαίως και αυτών την εξασφάλιση την ευνοούν οι κοινωνικοπολιτικές συγκυρίες φιλτραρισμένες -πώς αλλιώς θα γινόταν;-από την ανέπαφη ιδιαιτερότητα της κάθε κουλτούρας.
Είναι κοινός μας πλούτος όμως όλες οι γλώσσες και οι πολιτισμοί του κόσμου μας, οι οδοί μέσω των οποίων επικοινωνούμε ως άνθρωποι .Κι αν δεν είναι η πιο ειρηνική οδός επικοινωνίας η Τέχνη, τότε ποια είναι,αναρωτήθηκα και το ένα έφερε το άλλο και τελικά τον Γεωργιανό που τον είχα δει στο http://artodyssey1.blogspot.gr/ πρόσφατα κι είπα να μοιραστούμε,απλά και χωρίς να ψειρίσουμε τις τεχνικές του και πέρα από το πόσο πειστικό τον βρίσκουμε ως ναΐφ (μεγάλη κουβέντα) ζωγράφο και δίχως λεζάντες κτλ ,αν μη τι άλλο,όλα αυτά τα χρώματα που υμνούν το φως και την ζωή.




































































Σχόλια

  1. ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ ΤΩΡΑ ΜΕΛΑΝΙΑ ΠΟΛΥΧΡΩΜΑ

    Ονειρεύομαι τώρα μελάνια πολύχρωμα.
    Κίτρινο για να γράψω πολλές
    σ’ ένα κορίτσι, που αγαπώ, επιστολές.
    Βιβλία να γράψω μαγικά,
    γράμματα γιαπωνέζικα μ’ έν’ αρχικό πουλάκι χαρωπό,
    όλα κομψά και καλλιτεχνικά.

    Λογής-λογής μελάνια
    λαχταρώ, μελάνια σπάνια·
    χάλκινο, πράσινο, ασημί, λιλά,
    κεχριμπαρίσιο χρυσαφί·
    καθένα και για μια γραμμή, καθένα και για μια γραφή·
    χρώματ’ αμέτρητα, πολλά, άλλα θολά, άλλα παρδαλά,
    αμαρτωλά ή σιωπηλά, από βοτάνια
    φανταστικά και μαγικά, μελάνια σπάνια·
    άλλα να δείχνουν τη χαρά κι άλλα τη λύπη ζωηρά·
    κι ακόμα κάποιο επιθυμώ, κάπως χλωμό
    σαν ίσκιος αυγουστιάτικος ημέρας που ’χει γείρει
    σε κάποιο παραθύρι.

    Θέλω και κόκκινο αναφτό
    από άγριο δειλινό αίμα καυτό
    για ν’ αραδιάζω, ν’ αραδιάζω πια με αυτό.
    Με ουρανί μελάνι μια γραφή να γράψω σε αδερφή,
    στη μάνα μου μια προσευχή με χρυσαφί,
    που σα φλόγα θα λάμπει, σαν αυγή.

    Να γράψω και να γράψω, ατέλειωτα κατεβατά,
    μηνύματα και χαιρετίσματα σ’ όλη τη γη
    κ’ ευτυχισμένα, ονειρευτά, έτσι τη ζωή μου
    να τη γιομίσω με τα χρώματ’ αυτά.

    DEZSŐ KOSZTOLÁNYI (1885-1936), Μετάφραση: Κώστας Ασημακόπουλος.
    «Ανθολογία Ούγγρων ποιητών», εκδόσεις Ροές, Αθήνα 1985, σελ. 83.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν έχω λόγια,σας ευχαριστώ πάρα πολύ.Τέτοιο υπέροχο "σχόλιο" δεν μπορούσα παρά να το μοιραστώ με τους φίλους στο fcb (συνεχίζω να το θεωρώ εργαλείο αν και τηρώ τις αποστάσεις μου),ευτυχώς οι περισσότεροι διαδικτυακοίπου επικοινωνώ είναι ευαίσθητοι και χαμηλών τόνων άνθρωποι .

      Διαγραφή
  2. Δεν είναι και ο Θεόφιλος αλλά και καλή χεριά έχει και φωτεινή διάθεση.Ζούμε πιεσμένα λόγω κρίσης,έγινε και αυτό τώρα με τους Γάλλους οπότε χρειάζεται να ξεφεύγουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καταλαβαίνω τι εννοείς από τεχνικής αλλά δεν θα΄πρεπε να είναι είτε Θεόφιλος είτε άλλος.Ζει στο σήμερα ο άνθρωπος και ναι μεν κι αυτός κι εμείς βιώνουμε την Ιστορία σε επανάληψη μην έχοντας διδαχτεί παρά ελάχιστα,όμως έχει κυλήσει χρόνος.

      Διαγραφή
    2. Ομορφαίνοντας την άθλια καθημερινότητά μας
      http://gerontakos.blogspot.gr/2015/11/blog-post_29.html

      Διαγραφή
    3. Ωραίο μπλογκ,gracias Amalia.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου