"Η Καρδιά του Σκότους",Τζόζεφ Κόνραντ (1857-1924) /Joseph Conrad,"Heart of Darkness"

The horror! The horror!

σύνθεση εικόνας V.G.


Κατάδυση χωρίς σκάφανδρο στον σκοτεινό κονραντικό βυθό με σημείο αναφοράς την ταινία του Κόπολα.

Μεγάλο μέρος του ευρύτερου αναγνωστικού κοινού έμαθε για την ύπαρξη του βιβλίου του Τζόζεφ Κόνραντ "Η Καρδιά του Σκότους" αφού είδε την επική ταινία του Κόπολα "Αποκάλυψη Τώρα".Ο Φράνσις Φορντ Κόπολα προετοίμαζε την ταινία του από το 1976 - εξ αρχής την ήθελε αντιπολεμική, δεν του βγήκε τυχαία στην πορεία -και τα γυρίσματα στις Φιλιππίνες ,μας βεβαιώνει ο μύθος της,ήταν επεισοδιακά και επώδυνα για αρκετούς από τους συντελεστές,για διάφορους λόγους και από πολλές απόψεις.Όμως απ΄όλο τον ντόρο που έγινε,ο Μάρλον Μπράντο ήταν αυτός που εκτός από την αμοιβή (σκοτούρα πολυτελείας για μας εδώ και τώρα,σάμπως τα κουβάλησε μαζί του στο κιβούρι;) πήρε τότε και παίρνει ακόμα την μερίδα του λέοντος από την συζήτηση η οποία πυροδοτήθηκε και δεν θα σβήσει ποτέ ανάμεσα στους φίλους και τους τιμητές της ταινίας και των προθέσεών της πέρα από την αισθητική,την τεχνική και τις λοιπές,τις βεβαιωμένες αρετές της.

Είκοσι δύο χρόνια μετά,τo "Apocalypse Now" προβλήθηκε με κόπια μεγαλύτερη κατά 53 λεπτά και διαφορετικό τέλος και η συζήτηση ξανάρχισε,πιο χλιαρή είναι η αλήθεια,όμως αυτήν την δεύτερη φορά ακούστηκαν επιτέλους περισσότερα για το αινιγματικό βιβλίο από το οποίο ο Κόπολα πήρε δανεικό και αγύριστο το υλικό για την κατά την ταπεινή μου γνώμη υπερβολική φιγούρα (τού ελέω Κόπολα συνταγματάρχη στο φιλμ) Κουρτς που τον ενσάρκωσε ακόμα πιο υπερβολικά ο Μπράντο.
Ας είναι.Η πομπώδης και μαζί υπέροχη ταινία του Κόπολα -παρά τις πιασιάρικες υπερβολές με τις οποίες την μπούκωσε,υπερβολές τις οποίες κάθε ευφυής δημιουργός της φάμπρικας του Χόλυγουντ κάνει,γιατί αλλιώτικα τον τρώει η μοναξιά της εναλλακτικής μαρμάγκας- τολμά σαν ταινία για το ευρύ κοινό να απευθύνει μύρια κατηγορώ προς όλες τις κατευθύνσεις για τις αληθινές αιτίες που γέννησαν τον πόλεμο του Βιετνάμ και συνειρμικά όλους τους πολέμους,χωρίς φυσικά να μπορεί να υπερβεί τα εσκαμμένα και να ξεφύγει από την καλλιτεχνικότητά της,να λειτουργήσει πολιτικά ας πούμε και οι πόλεμοι -τι λέω κι εγώ τώρα,λίγο μετά η σκεπτόμενη Δύση περιποιήθηκε με μπόλικες βόμβες την  άτακτη μετατιτοϊκή Σερβία- να πάψουν να σκοτώνουν αθώους,έστω τους αθώους και κάνοντας άθελά της και το βιβλίο του Κόνραντ (άθλια μεταφρασμένο στα ελληνικά,τουλάχιστον εκείνο εκ των δύο που κυκλοφορούν κι έτυχε να διαβάσω) να ανακοινώνεται σαν απλή πληροφορία,σαν ένα από τα παρελκόμενα του καλλιτεχνικού έργου του οποίου όμως συμβαίνει αυτό και κανένα άλλο να είναι η μήτρα!
Τι πιο άδικο από το να μπαίνει σε δεύτερη μοίρα ένα τέτοιο βιβλίο,ενώ είναι η πηγή άντλησης της κεντρικής ιδέας και όταν παίρνοντας το λογοτεχνικό ρίσκο ο συγγραφέας τολμά να βάζει χωρίς στολίδια και ένθεες φιοριτούρες το επίμαχο ερώτημα:είναι έμφυτη ή όχι η ύπαρξη του Κακού στον Άνθρωπο; Πώς, πότε και γιατί η Κακία εξανεμίζεται ή θεριεύει;

Έχω μάλιστα την εντύπωση και θα την ξεστομίσω κι ο Θεός βοηθός,ότι ο Κόνραντ γράφει γι αυτό που τον καίει,την ανθρώπινη κακία,με την ένταση και την πολυπλοκότητα που το προσεγγίζουν ως μείζον θέμα οι μεγάλοι Δυτικοί θεολόγοι (πχ ο Άγιος Αυγουστίνος) και βεβαίως οι τρισμέγιστοι και άλλης νοοτροπίας ορθόδοξοι (πχ ο Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός) στα κείμενά τους (τα πατερικά,θα με διόρθωνε ο επιμελής αναγνώστης).

Ο Κόνραντ ήταν βίος και πολιτεία ο ίδιος,παθιασμένος ναυτικός που όργωσε τις θάλασσες της γης με τα λογής πλοία εκείνων των καιρών και όλο αυτό που είδε παντού όπου ξέρουμε και λέει κι αυτός ότι πήγε -εκτεταμένη απανθρωπιά,αποκτήνωση,ακραία εκμετάλλευση του αδύναμου από τον ισχυρό που στο όνομα εκπολιτισμού τάχα και εκχριστιανισμού έκανε τα μύρια όσα,απώλεια, ήττα, θάνατο- τον στιγμάτισε,τον φόρτωσε σκέψεις,πικρία για τα κράτη που τα κυβερνούν άπληστοι με την συνέργεια και την συναίνεση σε πολλές περιπτώσεις των εκλεκτότερων πολιτών τους, ενοχές για την ευθύνη του και την ευθύνη του καθενός και επίσης τον μπέρδεψε,τον γέμισε δίκαιο θυμό και πειστικούς λόγους να καταγγείλει ό,τι φριχτό είδε, γιατί υπερίσχυσε η ανθρωπιά του που τροφοδότησε και την πολύ μεγάλης κλάσης λογοτεχνία του. 

Στα οπισθόφυλλα των μεταφρασμένων στα ελληνικά διαβάζουμε στο βιβλίο των εκδόσεων Πατάκη (μετάφραση Αλεξάνδρας Παπαθανασοπούλου,138 σελίδες,Νοέμβριος 2012) αυτό:

Στο ταξίδι του μέχρι το έσχατο πλωτό σημείο του ποταμού Κογκό,ως κυβερνήτης του ατμόπλοιου κάποιας αποικιακής εμπορικής εταιρίας,Τσάρλι Μάρλοου παρακολουθεί τον αδηφάγο και απάνθρωπο παραλογισμό που κρύβεται πίσω από το πρόσχημα του εκπολιτισμού των αγρίων. Παράλληλα το ταξίδι αυτό είναι και μια όχι λιγότερο εφιαλτική περιήγηση στα σκοτεινά βάθη της ανθρώπινης ψυχής, στο άλυτο αίνιγμα της ανθρώπινης ύπαρξης.Κι ακόμα, στο πρόσωπο του Κουρτς, ο Κόνραντ προδιαγράφει με μοναδική οξυδέρκεια, ως φυσική απόρροια του δυτικού πολιτισμού, τον τύπο των χαρισματικών ηγετών που αιματοκύλησαν την Ευρώπη λίγα χρόνια αργότερα.Η Καρδιά του Σκότους, γραμμένη το 1900,στην εποχή της συνέβαλε σημαντικά στο διεθνές κίνημα διαμαρτυρίας για τις καταχρήσεις των Βέλγων στο Κογκό,αργότερα έγινε κεντρικό σημείο αναφοράς στους «Κούφιους ανθρώπους» του Τ.Σ. Έλιοτ και τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιήθηκε ως αφετηρία για την ταινία του Κόπολα «Αποκάλυψη τώρα». 

Και στο αντίστοιχο των εκδόσεων Ερατώ (μετάφραση Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη,200 σελίδες, Ιούνιος 2000) το παρακάτω :

Η κατακλείδα της επιχειρηματολογίας του ήταν θαυμάσια, αν και δύσκολη για να την μνημονεύσω τώρα.Έδινε την αίσθηση μιας εξωτικής Απεραντοσύνης που κυβερνάται από μια σεπτή Καλωσύνη. Με έκανε να ριγώ από ενθουσιασμό.Εδώ ήταν η απεριόριστη δύναμη του γραπτού λόγου -των λέξεων- των φλεγόμενων και ωραίων λέξεων.Δεν υπήρχε τίποτα που να διακόπτει εκείνη τη μαγική ροή των φράσεων,εκτός από ένα είδος υστερόγραφης υποσημείωσης,σκαλισμένης φανερά πολύ αργότερα,με τρεμάμενο χέρι στο τέλος της τελευταίας σελίδας.Ήταν πολύ ξεκάθαρο το νόημά της για φιλανθρωπία και αλτρουισμό σε κατακεραύνωνε κυριολεκτικά. "Εξολοθρεύσατε όλα τα κτήνη!" έλεγε. Τίποτα άλλο.
Εμείς αν και πράττουμε συχνά σαν εγγράμματοι κλόουν και μαριονέτες εθισμένες στην αμάσητη κατανάλωση υποκατάστατων κουλτούρας,ξέρουμε ότι η Τέχνη είναι αν όχι η μοναδική ,μια από τις ελάχιστες αντιστάσεις που μπορούμε να προβάλουμε χωρίς τρομαχτικές θυσίες από μέρους μας για να μην μας καταπιούν οι μαύρες τρύπες του πολιτισμού μας.

Πριν ο γερο Κόπολα ή οι κληρονόμοι του εμφανίσουν τρίτη κόπια με άλλα τόσα λεπτά,λίγο πριν πάει και το 2015 στην χωματερή του φαύλου μας παρελθόντος,ας διαβάσουμε -παρακάμπτοντας το φιλμ και την οχλαγωγία που το ακολουθεί- αυτό το σπουδαίο βιβλίο με το συγκινητικό,αφυπνιστικό και ουμανιστικό του δια ταύτα κι ας ασχοληθούμε με την κονραντική φιλοσοφία στο σύνολό της και την κονραντική θεώρηση ζωής σε βάθος διότι,παρά τις ανισότητες στην έτσι κι αλλιώς σκοτεινή,δύσκολη διατύπωση που ο Κόνραντ επιχειρεί βάζοντας,ίσως επίτηδες,τον αφηγητή να πέσει σε ιδεολογικές και συναισθηματικές αντιφάσεις που διαφαίνονται αρκετά νωρίς στο πυκνό κείμενο,εξαγόμενες από την πρωτοπρόσωπη αφήγηση του alter ego του Τσάρλι Μάρλοου σαν οι αναμενόμενες μεταπτώσεις της διάθεσης ενός ανεξοικείωτου σ΄αυτή την αγριότητα πλην υποψιασμένου και έξυπνου ανθρώπου και μάλιστα απέναντι σε ό,τι σύνθετο εκπροσωπεί ο Κουρτς,ο τέλειος κρίκος ανάμεσα στους πάνω και στους κάτω,αφεντικά και βοηθούς τους από την μια και δούλους και τους δικούς τους παρακατιανούς από την άλλη (εδώ δεν βλέπουμε ποιοι μπορεί να είναι αυτοί οι ενδιάμεσοι και οι υπό αυτούς,αλλά η καταπίεση,η εκμετάλλευση και ό,τι βίαιο και άδικο γεννά η άσκηση εξουσίας είναι συνήθως μορφής πυραμιδικής ),αυτή η θεώρηση λοιπόν είναι πάνω απ΄ όλα εξόχως ανθρωποκεντρική,καθαρή και τίμια.

Ας δούμε τον άνθρωπο/εμάς όλους διαχρονικά κοιτώντας τον/μας με αυστηρότητα και μαζί συμπόνια για την κατάντια του/μας όπως ο Μάρλοου/Κόνραντ μπόρεσε να δει τον Κουρτς και κατανόησε το σπαραχτικά ταυτόχρονο τού φορτίου του,το ότι δεν γινόταν παρά να είναι την ίδια στιγμή θύτης και θύμα και κατάλαβε ότι αυτό μπορεί να συμβεί σε οποιονδήποτε όσο δεν επιλέγει ή καθώς χάνει την δυνατότητα και την ενάργεια να επιλέξει το Καλό.
Ο χαρισματικός Κουρτς,ευφυής,μορφωμένος λευκός,σαν εκπεσών άγγελος και μαζί ή και γι αυτό και διάβολος,θύτης που είναι και θύμα –ναι, τα κλασικά,χιλιοειπωμένα,αξεπέραστα κλισέ ταιριάζουν κι εδώ μια χαρά -επιλέγει να υπηρετήσει φαύλους εργοδότες και τους γλοιώδεις υπαλλήλους τους για να φτάσει σε μιαν ατομική τελειότητα που την ορίζει ως τέτοια η κοινωνία η ίδια αυτή η άπληστη και σαθρή που τον οδήγησε να πράξει το όνειρο/όνειδος,που τον κατατρώει τελικά,στην αφιλόξενη, σκληρή γη στην άλλη άκρη του κόσμου:να γίνει κάτι που να τους το τρίψει στην αλαζονική τους   μούρη,πλούσιος,πετυχημένος,να έχει εξουσία και ισχύ και να γυρίσει πίσω με την σφραγίδα του  νικητή.Ποιους θα έχει νικήσει;Τους μαύρους,τους κανίβαλους,τους άγριους.Τους κατώτερούς του(ς).  
Ο Κούρτς καταλαβαίνει την αντίφαση και ανηθικότητα αυτού που πρέπει να κάνει για να αρέσει στους δικούς του θύτες μα δεν διστάζει να γίνει θύτης άλλων και να σκάψει συθέμελα για να κλέψει από τους κατοίκους μιας άκρης της γης τον πλούτο τους που δεν μπορούν να εκτιμήσουν και χρησιμοποιήσουν για πάρτη τους και τον αφήνουν για ένα μάτσο χάντρες και λίγο ουΐσκυ ή μερικά κουρελόπανα μα -όσο κι αν φαίνεται προβοκατόρικα ρατσιστικό - η τραγωδία αυτή που συντελείται δεν είναι μονόπλευρη.Η δική του καλυμμένη αγριότητα,η βαφτισμένη ανάπτυξη και πρόοδος ή και προσωπικό όραμα ή ακόμα πιο αισχρά αλλά και γιατί όχι το δικαίωμα στην ευτυχία ,έχει απέναντί της την αγριότητα των μαύρων που κάνουν το ίδιο,προφανώς ούτε σύγκριση στα μέσα, από μιαν άλλη αφετηρία, ανάγκη και άγραφο δικαίωμα, εκείνο της επιβίωσης στην ερημιά της γης τους.
Ο κύριος Κούρτς κάνει ζάφτι τους απολίτιστους καλύτερα από κάθε άλλον,εκπονώντας μια δική του μέθοδο που αρχικά χαίρει του σεβασμού και θαυμασμού ανωτέρων και κατωτέρων και ενεργεί για την απόκτηση προς όφελός του όλο και περισσότερου ελεφαντόδοντου.Ο Κουρτς χυμάει με κάθε τρόπο στους πεινασμένους μαύρους,τους μαστιγώνει,τους κόβει τα κεφάλια,τους κάνει εχθρούς και πιστούς του,αντίπαλους και οπαδούς του,συμμάχους του και στρατό του τελικά (ή μήπως όχι;) απέναντι στο άνισο σύστημα.Το δικό του σύστημα,αυτό που τον έχει γεννήσει,αναθρέψει και καταδικάσει/στείλει  για να εξοντώσει όποιον στέκεται εμπόδιο στην διατήρησή του.Μέσα από μια αλυσίδα καταστάσεων ο ποιητής και φιλόσοφος Κουρτς οδηγείται στην μανία,στην ανακάλυψη της αλήθειας του μάταιου και φριχτού των όσων διαπράττει κι αυτός κι όλοι γύρω του,στην τρέλα και στο φυσικό του τέλος.

Ο Κόνραντ βάζει πρώτος την φιτιλιά στην μισάνθρωπη και εγωιστική αλά Κουρτς αντίληψή μας για τον κόσμο όταν λέει σαν Μάρλοου κάπου στα μισά της αφήγηση,εκεί που το μυθοπλαστικό κουβάρι αποτελείται πια από σκέτο αγκαθόσυρμα και ματώνει τον αναγνώστη εκείνον που επειδή έχει μια στάλα τσίπα κάνει το λάθος, από την καλή του πρόθεση, να προσπαθεί να το ξεμπερδέψει με την σειρά και την λογική :

Η υπόθεση είχε τελειώσει,είχα μάθει τα πάντα και παρ΄όλ΄αυτά επιφορτίστηκα με το καθήκον να φροντίσω για την μνήμη του.Έχω κάνει πολλά,τόσα που μου δίνουν το δικαίωμα να της επιτρέψω, αν το ήθελα,να αναπαυθεί αιωνίως μέσα στο μεγάλο σκουπιδοτενεκέ της προόδου και τη σαβούρα του πολιτισμού.

Ή με πολύ απλά λόγια:φτιάξαμε άνισες κοινωνίες-λαβυρίνθους και όταν χανόμαστε εντός τους και καταστρεφόμαστε γιατί θαυμάζουμε εμμονικά τους θύτες και τις πράξεις τους,τότε είναι γελοίο να κοιτάμε έξω από μας και να ισχυριζόμαστε ότι ο διάβολος φταίει ή τάχα γεννιόμαστε με το το κακό μέσα μας.Είναι βολικό το άλλοθι του Κακού που επικαλούμαστε όταν πετάμε στον σκουπιδοτενεκέ του ίδιου μας του σπουδαίου σε πολλά πολιτισμού την περιβόητη ελεύθερή μας βούληση,τόσο βολικό.

Διάλειμμα επομένως παρακαλώ,προσωρινό φινίτο με τον αγαπημένο κύριο από το Χόλυγουντ,λέξη γι αυτόν και την εξωφρενική και ανυπέρβλητη anti war (την όχι now μα όποτε μας βολεύει) Αποκάλυψή του .Η αγάπη και η προσοχή μας εδώ και τώρα ας πάει όλη εκεί που πρέπει: Τζόζεφ Κόνραντ ,"Heart of Darkness", 1899.Υποκλίνομαι ταπεινά.


ΥΓ.Το κείμενο αυτό ήταν το πρώτο μου που φιλοξενήθηκε στο εξαιρετικό σάιτ του Amagi ***(όποιος θέλει μπορεί να το διαβάσει διορθωμένο εκεί -αμέ,τι νομίσατε- από τον Κυριάκο Αθανασιάδη τον οποίο ευχαριστώ θερμά για την πρόσκληση και την επιμέλεια,τιμή μου) αλλά επειδή για ένα τέτοιο σημαντικό βιβλίο αξίζουν διπλές και τριπλές αναφορές παντού όπου προσφέρεται στέγη το παραθέτω κι εδώ,όμως στην αρχική του μορφή.

"Heart of Darkness"
 first was published as a three-part serial story
in Blackwood's Magazine


*διαβάστε ολόκληρο το βιβλίο στα αγγλικά εδώ
** πολύ ενδιαφέρον κι ένα συναφές θεολογικό άρθρο, από ορθόδοξη οπτική ιδωμένο,   εδώ
*** ήξερα βέβαια τον Amagi σαν ένα από τα πιο καλά ιντερνετικά ραδιόφωνα και είμαι φανατική ακροάτρια των βιβλιοφιλικών εκπομπών του (ειδικά της Μαλακατέ και του Μαρίνου ) αλλά στο μεταξύ έχει γίνει και  ένα πάρα πολύ καλό πολιτιστικό και πολιτικό ιστολόγιο/περιοδικό που και να διαφωνείς πολιτικά ,λέμε τώρα,τα θέματά του είναι πάντα τρομερά ενδιαφέροντα

Σχόλια

  1. Ανώνυμος31/12/15 00:52

    ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΓΙΑ ΕΝΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ.ΕΙΧΑ ΒΑΛΕΙ ΣΤΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΜΟΥ ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΟΥ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΠΟΥ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΗ ΕΙΝΑΙ ΣΑΦΩΣ ΥΠΟΔΕΕΣΤΕΡΗ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΜΕ ΚΑΝΑΤΕ ΝΑ ΤΟ ΞΑΝΑΔΙΑΒΑΣΩ. ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Anonymous,xαίρομαι που ξαναδιαβάσατε το σπουδαίο βιβλίο του Κόνραντ με αφορμή το κείμενό μου και αφήνοντας,κυρίως αυτό,στην άκρη την ταινία.
    Κατά τ΄άλλα δεν θέλω να παρεξηγηθώ και να θεωρηθώ αγενής-ίσα ίσα σας ευχαριστώ για τα καλά λόγια-μα θα ξαναπώ ότι δεν κάνω κριτική,αυτό είναι πολύ μεγάλη κουβέντα και τόσο αυθάδης δεν είμαι.Μάλιστα πιστεύω πως πάσχουμε ολοένα και περισσότερο από στοιχειωδώς σοβαρή και υψηλού γνωστικού επιπέδου κριτικογραφία στην Ελλάδα και πως οι μπλόγκερς ναι μεν είμαστε , πολλοί εξ ημών,μυημένοι και απαιτητικοί αναγνώστες,διαθέτουμε αρκετές γνώσεις τις οποίες καταβάλοντας κόπο φροντίζουμε συνεχώς να εμπλουτίζουμε και αποκτάμε ματιά ασκημένη καλά, εκ των πραγμάτων από ένα σημείο και μετά, αλλά ως εκεί.
    Όπως κάνουν σ΄όλο τον κόσμο δεκάδες βιβλιόφιλοι και φιλότεχνοι άνθρωποι εκφράζουμε απλώς δημόσια την γνώμη μας με τον διαφανή τρόπο που προσφέρει το blogging,αυτό είναι αναμφίβολα ένα δικαίωμα.
    Χωρίς να αρνούμαι ότι προσωπικά αφιερώνω πολύ χρόνο,ψάχνω,διαβάζω συστηματικά και θεωρία της λογοτεχνίας,συμπληρώνω διαρκώς τα κενά μου με σεμινάρια,ημερίδες κτλ σας λέω ότι δεν είμαι κριτικός και ελάχιστους θεωρώ κριτικογράφους της προκοπής στην χώρα και λυπάμαι γι αυτό.
    Το blogging το βλέπω κυρίως σαν την δική μου διπλή ανάγκη:έκφραση γνώμης από δικαίωμα (εκ της ιδιότητάς μου της αναγνώστριας)και εκτόνωσης ενός απωθημένου που δεν το έχω αρνηθεί(να γράφω η ίδια).
    Σας ζάλισα αλλά μου δώσατε καλή αφορμή να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ανώνυμος16/6/17 15:25

    Δηλαδή μας λέτε εμμέσως πλην σαφώς ότι εσείς διαφωνείτε με τον Αμάγκι;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολιτικά ναι,φανερό δεν είναι εξάλλου;Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν εκτιμώ και κυρίως ότι δεν θα εκφραστώ δημόσια με πολύ καλά λόγια για την ποιότητά του.

      Διαγραφή
  4. Ανώνυμος17/8/17 11:08

    Θα το εκτιμούσα πολύ αν μας λέγατε σε ποια από τις δύο εκδόσεις αναφέρεστε όταν λέτε ότι το βιβλίο είναι άθλια μεταφρασμένο. Θέλω να αγοράσω το βιβλίο και δεν γνωρίζω σε ποια έκδοση είναι καλύτερα μεταφρασμένο. Ευχαριστώ πολύ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Θα μου επιτρέψετε να μην το κάνω.Εκτιμώ πάρα πολύ τον κόπο των μεταφραστών και θεωρώ ότι και κακές να΄ναι -για χίλιους λόγους-οι μεταφράσεις στην πραγματικότητα πάλι τους χρωστάμε χάρη γιατί μας έχουν συστήσει την παγκόσμια λογοτεχνία σε καιρούς που μόνο αυτοί μπορούσαν να το κάνουν. Ορισμένες φορές η απογοήτευσή μας από τις κακές τους στιγμές μας κάνει να τους κρίνουμε αυστηρά.Φυσικά έχουμε αυτό το δικαίωμα σαν αναγνώστες-του δημόσιου αρνητικού σχολίου-ειδικά αν γνωρίζουμε καλά την γλώσσα από την οποία μεταφράζουν.Εσείς, αν μπορείτε, διαβάστε το στην γλώσσα που γράφτηκε,είναι η ιδανική επιλογή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ανώνυμος19/8/17 14:56

    Ευχαριστώ για την απάντηση. Λυπάμαι πολύ που δεν μπορείτε να μοιραστείτε μαζί μας την άποψή σας για τις μεταφράσεις του βιβλίου. Θεωρώ ότι είναι κατακτημένο δικαίωμα να μπορεί ο καθένας να εκφράζει ελεύθερα την άποψη του και λυπάμαι πολύ που εσείς νιώθετε ότι υπάρχουν εμπόδια για να το κάνετε. Η εκτίμηση στον κόπο των μεταφραστών είναι αυτονόητη αλλά δεν πετυχαίνεται με αυτό τον τρόπο. Ακόμα περισσότερο αυτονόητο όμως είναι να καταδεικνύονται τα λάθη και οι ατέλειες μιας μετάφρασης γιατί έτσι βοηθάμε και τους μεταφραστές να βελτιώνονται αλλά δείχνουμε και τον σεβασμό μας προς τους αναγνώστες. Το χειρότερο είναι όμως ότι με βάζετε στην διαδικασία να υποψιαστώ ότι η δουλειά σας πάνω στην κριτική βιβλίων δεν είναι ανεξάρτητη άλλα εξαρτάται και επηρεάζεται από τις σχέσεις που έχετε γενικότερα μέσα στον χώρο του βιβλίου.
    Κώστας Α.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις

    1. Με αδικείτε μα δεν πειράζει,αυτή η καχυποψία είναι αποτέλεσμα της νοσηρότητας που πράγματι υπάρχει στον χώρο του βιβλίου.Δεν θυμώνω μαζί σας.Μην με παρεξηγήσετε μάλιστα αν σας πω ότι με πιάσανε γέλια που τα χώσατε -ευγενικά μεν πλην περί χωσίματος επρόκειτο-σε μένα,κυριολεκτικά τον τελευταίο τροχό της...βοϊδάμαξας. Αν είχα σχέσεις τέτοιας εξάρτησης που μου αποδώσατε,καλέ μου επισκέπτη -γιατί ειλικρινά σας θεωρώ καλό και σας ευχαριστώ που με επισκέπτεστε- δεν θα ήμουν άνεργη και άφραγκη,όλο και κάτι θα αποκόμιζα, αφήστε που δεν θα έκανα το σκατό μου παξιμάδι για να αγοράζω το 99% των βιβλίων που διαβάζω.Φυσικά ξέρω αρκετούς ανθρώπους του χώρου του βιβλίου και με επηρεάζει θετικά ή αρνητικά η γνωριμία μαζί τους και ενίοτε με πιάνει η ματαιοδοξία και καμαρώνω κτλ κτλ αλλά ό,τι κάνω (συντονισμό στις τέσσερις λέσχες και κριτικές παρουσιάσεις στο μπλογκ μου και σε μερικά άλλα που πάντως τα σταμάτησα για συγκεκριμένους λόγους)δεν είναι εκτέλεση παραγγελιών ούτε εργολαβία επ΄ αμοιβή.Προσωπική τρέλα παραμένει κι ας μην με πιστεύετε,κι ας μην πιστεύετε και ότι την έχω ήδη πληρώσει με εμπαθές κυνήγι γιατί τόλμησα να πω με ονόματα κάποια πράγματα που έπεσαν στην αντίληψή μου και τα αποδείκνυα κιόλας,δεν τα έλεγα αυθαίρετα.Και είχε να κάνει πάλι με μετάφραση. Και σύσσωμοι οι του χώρου με πήραν με τα σκάγια γιατί η ελεύθερη έκφραση είναι μόνο για εκείνους και άρα καλά τα λέτε,μια χαρά τα λέτε,αλλά πείτε τα κι εκεί που πρέπει πραγματικά.Εγώ βαρέθηκα να είμαι σάκος του μποξ ,αυτό μην μου το ζητάτε, κάνω ό,τι κάνω όσο και εφόσον μου δίνει χαρά και ηθική ικανοποίηση.Τα υπόλοιπα που βάλατε [...να καταδεικνύονται τα λάθη και οι ατέλειες μιας μετάφρασης γιατί έτσι βοηθάμε και τους μεταφραστές να βελτιώνονται...]είναι ενδιαφέροντα σαν θέματα και θα ήθελα να τα συζητήσουμε και κυρίως να σταθούμε στην ανάγκη της τεκμηρίωσής τους, κάτι που απαιτεί όμως από τον μπλόγκερ και τον συνομιλητή του άλλο χρόνο και άλλη δουλειά.Οπότε θα επανέλθω,αν συμφωνείτε, γιατί είμαι εκτός Αθηνών και δεν έχω εύκολη πρόσβαση στο ίντερνετ.Σε κάθε περίπτωση σας ευχαριστώ.

      Διαγραφή
    2. Μαίρη Πολυδώρου24/8/17 13:42

      Αν την γνωρίζατε έστω ελάχιστα θα ξέρατε πόσο κυρία σε όλα της είναι η οικοδέσποινα αυτού του ιστολογίου και δεν θα λέγατε τέτοια.Να της ζητήσετε συγγνώμη.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου