"Ο Ξένος",Αλμπέρ Καμύ

Μια ανάγνωση μετά το παράλογο.Και μια  ανάγνωση πολύ κοντά στο πιθανό.Ο Μερσώ (ο παθητικός "ξένος") του Καμύ και ο Γιάννης (το συνειδητό "θείο τραγί") του Σκαρίμπα.

σύνθεση εικόνας V.G.


Σκεφτόμουν ότι στις μέρες μας είναι καλά αποδεκτή η αντίληψη πως τα σημαντικά βιβλία φτάνοντας στον αναγνώστη ανήκουν πια σ΄αυτόν και δεν φαίνεται άπρεπο να διαβάζονται με τρόπους που οι δημιουργοί τους δεν φαντάζονταν καν,προκαλώντας σκέψεις που εκείνοι δεν είχαν κατά νου όταν τα έγραφαν.Ευτυχώς.Πολλές από τις επαναπροσεγγίσεις μεγάλων έργων της παγκόσμιας λογοτεχνίας που γίνονται σήμερα είναι ενδιαφέρουσες ακριβώς επειδή τα φωτίζουν διαφορετικά με την τολμηρή τους ματιά που μπορεί να είναι η ματιά του επαγγελματία που αναγνωρίζει χαρακτήρες και αναλύει καταστάσεις με το αβαντάζ της επιστήμης του κι εντούτοις αυτό,παρά τον κίνδυνο ακόμα και μιας λανθασμένης αποδόμησης των ηρώων,δεν μειώνει την λογοτεχνική αξία του βιβλίου.Το αντίθετο.
Για τον υποψιασμένο μέσο αναγνώστη των καιρών μας,που και αυτός λόγω ίντερνετ κυρίως έχει πρόσβαση σε λογής πληροφορίες (καλά θα κάνει βέβαια πάντα να τις διασταυρώνει) και σε γνώσεις που μέχρι χτες ήταν απλησίαστες μα τώρα δοσμένες απλά έτσι ώστε να τις κατανοεί τουλάχιστον σε πρώτο επίπεδο,οι διαφορετικές,ακόμα και οι ακραίες προσεγγίσεις προσθέτουν αβανταδόρικες αφορμές για να διαβάσει με ανανεωμένη διάθεση ένα βιβλίο για το οποίο έχουν γραφτεί αμέτρητες συμβατικές φιλολογικές αναλύσεις κάνοντας την ανάγνωσή του γοητευτικότερη και, συνοδευόμενη από καλή συζήτηση (σε μια λέσχη ανάγνωσης για παράδειγμα),αυτό να αποβαίνει σε όφελός του.

Μια νέα προσέγγιση λοιπόν που αφορά τον "Ξένο" του Αλμπέρ Καμύ,τρομερά ενδιαφέρουσα κατά την γνώμη μου, γίνεται γνωστή και κερδίζει υποστηρικτές από το 2000  και είναι εκείνη σύμφωνα με την οποία ο ήρωάς του,ο Μερσώ,αναγνωρίζεται/χαρακτηρίζεται από ειδικούς αρχικά και απλούς πλην επίμονους αναγνώστες στην συνέχεια σαν ένας τυπικός αυτιστικός άνθρωπος,πέρα από το ρεύμα του παράλογου που εκπροσωπεί ο Καμύ και την πολιτική,κοινωνική και φιλοσοφική του διάσταση!

"Ο Ξένος" είναι ένα από τα σημαντικότερα έργα του Καμύ,ενδεικτικό των απόψεών του για το παράλογο. Όπως δε λέει ο Σαρτρ,το βιβλίο γράφτηκε για το παράλογο και ενάντια σ’αυτό. Ο πρωταγωνιστής του βιβλίου,ο Μερσώ, αρνείται τη συμβατικότητα της καθημερινής ζωής και αδιαφορεί για τις συναισθηματικές και ηθικές αξίες της κοινωνίας μέσα στην οποία ζει. Κατηγορείται όχι τόσο για το έγκλημα που έχει διαπράξει όσο για το ότι είναι τόσο διαφορετικός από τους ομοίους του, "ξένος" ανάμεσά τους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου).
"...Αυτό που θα διαβάσει ο αναγνώστης στον "Ξένο" είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που,δίχως τίποτα το ηρωικό στη συμπεριφορά του,δέχεται να πεθάνει για την αλήθεια.Ένιωσα εξάλλου την ανάγκη να πω, κι ας μοιάζει παράδοξο, πως προσπάθησα ν' αποδώσω με τον ήρωά μου τον μόνο Χριστό που μας αξίζει.Είναι φανερό λοιπόν, μετά τις εξηγήσεις μου,ότι το είπα χωρίς πρόθεση βλασφημίας,απλώς και μόνο με την κάπως ειρωνική τρυφερότητα που δικαιούται να νιώθει ένας καλλιτέχνης για τα πρόσωπα που δημιουργεί». (Αλμπέρ Καμύ, 1954. Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Η δική μου μικρή έρευνα έγινε γιατί,διαβάζοντας κι εγώ ξανά μετά από χρόνια τον έξοχο και δικαίως υμνημένο "Ξένο",δεν έχει σημασία σε ποια ελληνική έκδοση και μετάφραση, και πάλι δεν είδα πουθενά το γενικά ειπωμένο παράλογο του οπισθοφύλλου αν και ξέρω μηχανικά -μια ζωή κι από τα σχολικά θρανία αυτό μας βεβαιώνουν οι ειδικοί της λογοτεχνίας-ότι ο Καμύ είναι ένας από τους βασικούς εκφραστές του. Βέβαια καλό θα ήταν να ψάξει ο αναγνώστης το πως είχε συνθέσει το παράλογο στο εύστροφο μυαλό του ο Σαρτρ και πως ο Καμύ (που κράτησε αποστάσεις αργότερα) καθώς δεν είναι έτσι απλοϊκό και όπως τίθεται πιο πάνω.
Ο ήρωας του Καμύ,ο διάσημος Μερσώ που δεν θρηνεί την μάνα του όπως επιτάσσει η κρατούσα κοινωνική εθιμοτυπία και μόλις μια μέρα μετά την κηδεία της, που φυσικά δεν έχει φροντίσει ο ίδιος γι΄αυτήν, πάει για μπάνιο στην θάλασσα με μιαν όμορφη κοπέλα και χασκογελά και τον απασχολεί ό,τι γήινο και προσιτό βλέπει χωρίς να χρειάζεται να το ψειρίζει παραπάνω -ο ήλιος,η ωραία μέρα κτλ- αυτός που μπλέκει εντελώς χαζά με έναν σκάρτο τύπο που δεν τον νοιώθει φίλο γιατί δεν νιώθει κανέναν έτσι κι αλλιώς φίλο ή εχθρό και δεν του κάνει ούτε κρύο ούτε ζέστη γενικά τίποτα, αυτός που καταλήγει εξαιτίας του μη φίλου να σκοτώσει σε μια άλλη έξοδο για θαλασσινό μπάνιο έναν Άραβα με τον οποίο ο ίδιος δεν έχει καμία διαφορά,αυτός λοιπόν ο περίεργος,ολιγόλογος,"κρύος" και απόμακρος τύπος που τον δικάζουν και δεν λέει και καμιά ψευτιά να γλυτώσει και ενοχλείται από την ζέστη πχ στην αίθουσα του δικαστηρίου κι όχι από το τι τον περιμένει και συνεχίζει το βιολί του σαν να μην καταλαβαίνει άρα και να μην επεξεργάζεται σε βάθος τι γίνεται,αυτός ήταν εκείνος που θυμήθηκα πρώτα όταν έκανα μια γρήγορη σούμα των γνωστότερων αντι-ηρώων της παγκόσμιας λογοτεχνίας, αυτό εξαιτίας τού συνειδητά αρνητικού ήρωα του Σκαρίμπα στο δικό μας "Θείο Τραγί" που συζητήσαμε στην λέσχη μας ανάγνωσης.Ο Γιάννης του Σκαρίμπα είναι απολύτως συνειδητός,θέλει να εκδικηθεί,να χαλάσει,να κλωτσήσει τα πάντα,το σχεδιάζει,το εκπονεί και δεν φοβάται την εμπλοκή του,την επιδιώκει.Ο Μερσώ ,εμένα τουλάχιστον,δεν μου έδωσε την εντύπωση του ανθρώπου που έχει τέτοια βαθιά αντίληψη και επιλογή/απόφαση να συμμετέχει,να πράττει ή να παραλείπει καλές ή κακές πράξεις εξ αυτής ορμώμενος.
Ο Μερσώ μου φάνηκε ξανά και στην τωρινή ανάγνωση όχι σαν απόρροια του παράλογου μα σαν ο πιο άβουλος,ο άθελά του παθητικός,ένα είδος βλάκα(;) ή για κάποιον αόριστο λόγο ένα κομμάτι κρέας όπως λέμε εκφραζόμενοι λαϊκά και χύμα,αυτός ο τύπος -και ξέρουμε τέτοιους-που ως εκεί φτάνει το μυαλό του του μπουνταλά,ότι δηλαδή (πρέπει να) δουλεύει,να τρώει,να κοιμάται και τα πέντε έξι υπόλοιπα βασικά κι αυτή η ρουτίνα την οποία δεν κάνει απολύτως τίποτα να την αλλάξει είναι η αλήθεια του, κουτάκια άσπρο μαύρο όλα,κουκιά μετρημένα στην ζωή του η καθημερινότητα και πάλι από την αρχή,διότι είναι η προσωποποίηση του τόσο του κόβει,έτσι δεν το ορίζαμε πάντα; 
Αυτό όμως,θαρρώ, δεν είναι το πλήρες σαρτρικό παράλογο,είναι και κάτι άλλο.Τι άλλο μπορεί να είναι;Μήπως ο Μερσώ και οι Μερσώ αυτού του κόσμου έχουν κάποιον άλλο λόγο να είναι τόσο μα τόσο παθητικοί και ο Αλμπέρ Καμύ περιγράφει το 1942 έναν νου βυθισμένο σε κόσμο διαταραχών που κανείς ακόμα δεν έχει κατανοήσει,καλά καλά ακόμα και τώρα οι ειδικοί ούτε κι εμείς βέβαια, που όμως παράλληλα ξέρουμε αρκετά για να μιλάμε  για τον αυτισμό και τις περιπτώσεις του, διότι αυτός εν προκειμένω είναι το κλειδί κατανόησης συνολικά και του Μερσώ ;

Όσοι αναγνώστες λοιπόν δεν διακρίναμε το σαρτρικό παράλογο μα εντάξαμε σαν παπαγάλοι μαθητές των φιλολόγων τον Καμύ στο λογοτεχνικό ρεύμα του παραλόγου (πολλοί δυτικοί μελετητές λένε του υπαρξιακού νιχιλιστικού ρεύματος,ο ίδιος ο Καμύ κάποια στιγμή δεν αποδέχτηκε την συγκεκριμένη ετικέτα) το κάναμε επειδή δεν μπορούσαμε,απλώς δεν μπορούσαμε να φανταστούμε πως η απάθεια του Μερσώ, συνταρακτική για τα δικά μας μέτρα και σταθμά,τερατωδώς μακριά από τα πλαίσια που έχουμε ορίσει για να την καδράρουμε πειστικά ως ελάττωμα συνείδησης, εκπαίδευσης και ανατροφής και πολλά άλλα δεν ήταν προϊόν παραλογισμού,ούτε αποτέλεσμα μίσους/άρνησης από τραυματικό γεγονός που του συνέβη και τον έκανε να λειτουργεί έτσι από κάποια στιγμή και μετά,ούτε στάση ζωής συνειδητά αποφασισμένη από καθαρή επιλογή για μιαν ιδέα ας πούμε.Δεν μας περνούσε η σκέψη καν πώς η παθητική αντίδρασή του σε όλα,όμως όλα,θα μπορούσε να είναι εκδήλωση της αυτιστικής του αντίληψης των πραγμάτων.

Πώς και πού είδα να δίνεται η ερμηνεία αυτή,να εικάζεται αυτισμός; Άρχισα να σκαλίζω τα περί παραλόγου και υπαρξισμού και έπεσα σ΄αυτό το άρθρο:https://www.psychologytoday.com/blog/the-imprinted-brain/201006/the-big-plus-the-outsider-society-truth-challenges-lies.Μου έκανε τρομερή εντύπωση.Σκέφτηκα πως από τότε που ο Καμύ έγραψε τον "Ξένο" το 1942 κύλησε μπόλικο νερό στο αυλάκι μέχρις ότου,αρκετά χρόνια πριν,έγινε η πρώτη απόπειρα ανάγνωσης του "Ξένου"με τον Μερσώ ως μια διακριτή περίπτωση αυτιστικού ενηλίκου ο οποίος ζει στερεοτυπικά και καταρρέει το οικοδόμημά του με τον θάνατο της μητέρας του (η οποία μπορεί να ήταν ήδη στο γηροκομείο μα υπήρχε έστω σαν παράσταση,εικόνα,σημείο αναφοράς για το επόμενο στερεότυπο της δεύτερης φάσης του Μερσώ που συνεχίζει μεν να ζει στο μεγάλο οικογενειακό τους διαμέρισμα αλλά μόνος του και μάλιστα προτιμά να περιοριστεί στο δικό του δωμάτιο στο οποίο έχει μεταφέρει μέχρι και τραπέζι για να τρώει εκεί) αλλά κοντράρεται με την μοίρα του την χειρότερη στιγμή -όταν δεν έχει κανέναν να τον αγαπά άδολα,να μην του ζητάει κάτι,όπως η όμορφη κοπέλα η Μαρί έναν γάμο κι ο πονηρός Ρεημόν συμμαχία στις ουκ ολίγες βρωμοδουλειές του (ο τύπος σαπίζει κάθε τρεις και λίγο στο ξύλο την Μαυριτανή ερωμένη του και θέλει τον άβουλο Μερσώ μάρτυρα εναντίον της κι εκείνος πάει )- κι αυτή η νέα και τολμηρή ανάγνωση δεν είναι ούτε ασεβής ούτε επιπόλαια ούτε ανυπόστατη.
Ο Μερσώ είναι σίγουρα αυτός ο τύπος για τον οποίο λέμε ζει στην κοσμάρα του ή ο κόσμος καίγεται κι αυτός τον χαβά του ή κάτι παρόμοιο κι όχι ένας παράλογος,ένας τρελός με την έννοια του μανιακού,ή ένας κακός άνθρωπος που ξέρει τι κάνει.
Ό,τι κάνει ή δεν κάνει ο καημένος ο Μερσώ γίνεται επειδή είναι το φυσικό του, είναι έτσι απ΄όσο θυμάται κι ο ίδιος τον εαυτό του και ο μεγάλος Καμύ και οι άνθρωποι της εποχής του δεν είχαν ακόμα ιδέα για όλα εκείνα που ξέρουμε και μαθαίνουμε ολοένα για τους αυτιστικούς συνανθρώπους μας που μπορούν να λύνουν πχ μαθηματικά επιπέδου Αϊνστάιν ή να παίζουν θεϊκή μουσική και να κάνουν άλλα εκπληκτικά όμως ζουν σ΄έναν κόσμο δικό τους,κλειστό,διαφορετικό και ο οποίος στα μάτια πολλών είναι παρεξηγήσιμος,ακατανόητος επειδή εκείνοι φέρονται,δεν γίνεται αλλιώς, σαν παρατηρητές του κόσμου ,σαν επισκέπτες που έχουν έρθει από άλλον πλανήτη.

Στον αντίποδα του Μερσώ βρίσκεται ο ήρωας του Σκαρίμπα που έχει συγκεκριμένο λόγο εξ αιτίας του οποίου γίνεται συνειδητά το πικρόχολο και μοχθηρό ον που βρωμάει και ζέχνει,σιχαίνεται και μισεί τους πάντες και τα πάντα εκτός από την αφεντιά του.Τον ανακαλύπτουμε στην ανάγνωση όσο πυκνώνει η αφήγηση και γίνεται πιο προκλητική η συμπεριφορά του τον λόγο αυτόν τον μικροπρεπή -λόγο που προσωπικά βρίσκω ανάξιο ώστε να βρω κοινωνικώς ενδιαφέροντα τον ατομικιστή και τόσο νάρκισσο ήρωα κι ό,τι αντιπροσωπεύει- και είναι η αβίαστη προδοσία (!)της συμφεροντολόγας αρραβωνιαστικιάς,που αν δεν τον είχε πουλήσει,καλό κουμάσι κι αυτή,για τα λεφτά ενός άλλου πιο βολεμένου απ΄όσο ήταν ο Γιάννης πριν του την καρφώσει,τι... πρωτότυπο,όλα θα πήγαιναν, μάλλον, κατ΄ευχήν και η υποκρισία του κόσμου τους δεν θα τον πείραζε και μαζί με την που την βολεύουν τα κατοπινά ξεφτιλίκια όταν ξαναβρίσκονται θα γίνονταν, διόλου απίθανο,οι πιο συμβιβασμένοι των συμβιβασμένων κι ούτε γάτα ούτε ζημιά.

Ο Μερσώ όμως δεν είχε καμία μικρή ή μεγάλη αιτία/κομβική στιγμή που θα τον μετασχημάτιζε σε κάτι άλλο καλύτερο ή χειρότερο,απ΄όσα τουλάχιστον μαθαίνουμε πως σαν μιας μορφής πανίσχυρη ρουτίνα αποτελούσαν την ζωή του με την μάνα του πριν αυτή πεθάνει στο γηροκομείο κι εκείνος φανεί στα μάτια των τιμητών του τόσο αναίσθητος, λέγοντας πολύ απλά μια από τις στερεοτυπικές του αλήθειες "ούτε η μαμά ούτε εγώ περιμέναμε πια τίποτα ο ένας από τον άλλο ούτε, άλλωστε,κι από κανέναν",αλλά και μετά ώσπου να δολοφονήσει βλακωδώς τον Άραβα,τι τραγικό,χωρίς να υπάρχει ένα ρημάδι γιατί!Η ζωή του είναι ως τότε γενικότερα στερεοτυπική, μηχανιστική,οι μέρες του πρέπει να έχουν ένα πρόγραμμα κι ας είναι το ίδιο πάνω κάτω ,πρέπει να έχει οπωσδήποτε κάτι να κάνει και ας δυσκολεύεται να ακολουθήσει τους κανόνες των καθημερινών "μικροπαιχνιδιών" αυτού του βίου και συχνά κρύβεται,δεν πάει να φάει στην ταβέρνα του Σελέστ ή κάτι ανάλογο. Πόσο μάλλον δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα με τους σφιχτούς κανόνες των εισαγγελέων και των κατηγόρων και της κοινωνίας όταν το μεγάλο κοινωνικοπολιτικό παιχνίδι της εξουσίας και των δομών της γίνεται απροκάλυπτα σκληρό κι εκείνος βρίσκεται μόνος,κατηγορούμενος για έναν φόνο χωρίς λογική αιτία, ανυπεράσπιστος στο επίκεντρό του!Παρατηρητής σαν να έχει έρθει από άλλον πλανήτη...

Μερικά από τα πολλά που διάβασα βρίσκονται στους συνδέσμους που ακολουθούν,επιχειρήστε την άλλη ανάγνωση του ολιγοσέλιδου πλην τεράστιου βιβλίου του Αλμπέρ Καμύ και μετά κάντε άφοβα το σχετικό ψάξιμο,έχει απίστευτο και ποικίλο ενδιαφέρον:

Σχόλια

  1. Καταρχάς να πω ότι δεν έχω διαβάσει τον Ξένο (περιμένει υπομονετικά μαζί με την Πανούκλα και την Πτώση). Όμως και πάλι ευχαριστήθηκα το κειμενάκι και το βρήκα πολύ ενδιαφέρον. Και νομίζω ότι οι πολλές αναγνώσεις που προσφέρει ένα βιβλίο είναι ένας από του λόγους που κάνουν ένα βιβλίο κλασικό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι,είναι ωραίο να μην αρκείσαι σε μια χιλιοειπωμένη ανάγνωση/αγγαρεία/διεκπεραίωση αλλά να΄χεις δεκτικότητα και σε καινούργια πράγματα,διασταυρώνοντάς τα βέβαια και συζητώντας τα και με άλλους.Ανακαλύπτεις κόσμους.

      Διαγραφή
    2. Αγαπημένη μαντάμ Ντεγκά,

      Ομολογώ ότι ξαφνιάστηκα λιγάκι με την προσέγγιση αυτή.
      Για μένα ο Ξένος ήταν πάντα ο παθητικός άνθρωπος, ο αδιάφορος για όσα συμβαίνουν γύρω του, ανυπεράσπιστος, στο έλεος των κανόνων μιας σκληρής κοινωνίας που δεν δέχεται το διαφορετικό, το ξένο, στα καθιερωμένα.

      Δεν ξέρω αν πληροί τις προδιαγραφές του αυτιστικού ατόμου. Ίσως να 'ναι κι έτσι.
      Σημασία έχει ότι το βιβλίο αυτό -και ο Καμύ εν γένει- υπήρξε σταθμός στις αναγνώσεις μου. Με αυτή την έννοια (και μετά τη Δίκη του Κάφκα), άλλαξε άρδην το τοπίο και οι αναγνωστικοί μου ορίζοντες.
      Από τα λίγα βιβλία που είναι έντονα στη μνήμη μου. Αλήστου μνήμης η εικόνα του Μαστρογιάνι να περιφέρεται σα χαμένος στην ομώνυμη ταινία.

      Διαγραφή
    3. Α,κι εγώ,αιφνιδιάστηκα.Αλλά δεν είναι κακή,έχει ενδιαφέρον κι ακόμα κι αν δεν την αποδέχεται κάποιος,διαβάζει δηλαδή τον "Ξένο" με τον παλιό καλό τρόπο των νοημάτων,του υπαρξισμού κτλ δεν βλάπτει να της ρίξει μια ματιά.
      Ενώ δεν είμαι θαυμάστρια ντε και καλά των Δυτικών -τύπου "έξω όλα είναι υπέροχα και τι λαός οι μεν και τι λαός οι δε" κι άλλες τέτοιες υπερβολές (η ζίμενς είναι γερμανική και το ρουσφέτι διεθνές φαινόμενο,μη τρελαθούμε τώρα ότι είμαστε ό,τι χειρότερο)-δεν μπορώ εν τούτοις να μην παραπονεθώ για τις λιγοστές δικές μας σοβαρές αναλύσεις για τα σπουδαία κείμενα και τους συγγραφείς της παγκόσμιας λογοτεχνίας κι ανάμεσά τους και τον Καμύ τον οποίο οι Δυτικοί διδάσκονται στις φιλολογίες τους,τον αναλύουν σε φόρουμ,περιοδικά κτλ.Η προσέγγιση αυτή δεν είναι καινούργια,εδώ και χρόνια είχε προκαλέσει αίσθηση,εμείς την αγνοούσαμε,η συζήτηση έξω ακόμα καλά κρατεί.Στην Ελλάδα οι φιλόλογοί μας,όχι όλοι αλλά οι περισσότεροι, συνεχίζουν να κακοποιούν πχ τον Παπαδιαμάντη και τον Βιζυηνό με φριχτές,βλακώδεις προσεγγίσεις και αρλούμπες ατεκμηρίωτες επιστημονικά.Και καταντήσαμε να παίζεται κάθε μα κάθε χρόνο ως θεατρικό έργο η "Φόνισσα" και κείνο το καημένο το "Αμάρτημα της Μητρός μου" και σε πολλές περιπτώσεις να του αλλάζουν τα φώτα οι ασχολούμενοι επειδή ως μαθητές που υπήρξαν κάποτε δεν διδάχτηκαν στο σχολείο τους μεγάλους μας με τόλμη και φρέσκια ματιά και ρίσκο.
      Ας τολμάμε,δεν κάνει κακό.Κι αν αποδειχτεί πώς έχουμε κάνει λάθος θα διδαχτούμε κι απ΄αυτό,ε,τι λέτε;

      Διαγραφή
  2. Ο "Ξένος" βέβαια,όπως κάθε μεγάλο έργο τέχνης μπορεί να ερμηνευθεί πολλαπλώς αλλά και αυθαίρετα.
    Όμως ο ίδιος ο Camus με το φιλοσοφικό του έργο θέτει το πλαίσιο.Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε "το μύθο του Σίσυφου" ή τον "Επαναστατημένο άνθρωπο" διαβάζοντας το λογοτεχνικό του,π.χ.τον "ξένο" ή τη "πτώση".
    Ο Ξένος-Μερσώ δεν είναι καθόλου αυτιστικός,είναι επαναστατημένος.Όμως ξέρει και δέχεται να προσκρούσει στο τοίχο της μάταιης κι αδιέξοδης επανάστασης του σχεδόν με την απόγνωση ενός αυτόχειρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνωδιαφωνώ,Λύσιππε.Δεν είμαι σίγουρη ότι ο Μερσώ ξέρει καλά σε τι προσκρούει, είναι τόσο ατομική η κόντρα του που όλο αυτό καταντάει πράγματι αυτοκαταστροφικό, όπως λες,οπότε και τι έγινε,ρωτάω ωμά(και φιλικά,για την κουβέντα,μην παρεξηγηθώ) . Επίσης δεν πείστηκα ότι είναι αυτιστικός,μια προσέγγιση είναι κι αυτή που προσθέτει ενδιαφέρον κυρίως λογοτεχνικό (σε δουλειά να βρισκόμαστε).Τελικά σκέφτομαι ότι δεν είναι εκεί το θέμα.
      Τι εννοώ;Ότι όπως κι αν το διαβάσω,από την καλή και την ανάποδη,όχι από την μεριά του Μερσώ δηλαδή αλλά της εξουσίας και των δομών της πάνω στους Μερσώ του κόσμου στο ίδιο θα καταλήξω.Δεμένοι χειροπόδαρα οι άνθρωποι.Δεν αρκεί επομένως να είναι επαναστατημένοι ατομικά και να κοπανάνε σε μάταιους τοίχους,μάλλον,λέω,δεν ξέρω πια.

      Διαγραφή
  3. Ανώνυμος21/12/15 01:35

    Εμένα μου άρεσε αυτή η άλλη ανάγνωση.Δε νομίζω ότι ισχύει αλλά έχει ενδιαφέρον η άποψη και ότι δε σταματάει το ψάξιμο από το διάβασμα τέτοιων βιβλίων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ακριβώς,αυτό είναι το ζητούμενο,να διαβάζουμε και να σκεφτόμαστε,να ψάχνουμε,να λέμε και νέα πράγματα κτλ.

      Διαγραφή
  4. Αμ.Βασ.21/12/15 15:25

    Ίσως η βιογραφία του Καμύ από τον Όλιβερ Τοντ μπορεί να προσθέσει στα ενδιαφέροντα που μας είπες.Για παράδειγμα τι προσωπικότητες χρησιμοποιούσε σαν ήρωες της λογοτεχνίας του,από που αντλούσε τα θέματα και τι προσπαθούσε να αναπτύξει σαν φιλοσοφία.
    http://www.biblionet.gr/book/148342/Todd,_Olivier/%CE%91%CE%BB%CE%BC%CF%80%CE%AD%CF%81_%CE%9A%CE%B1%CE%BC%CF%8D

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το έχω αλλά δε αξιώθηκα να το διαβάσω,είναι και γκουμούτσα,δεν θυμάμαι τώρα πόσες σελίδες.Δουλειές μου ανοίγεις.

      Διαγραφή
  5. Αμ.Βασ.21/12/15 15:57

    Τώρα είδα ότι και στην Ελλάδα γράφτηκε πρόσφατα μια σχετική μελέτη. http://www.biblionet.gr/book/197803/%CE%91%CF%86%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%AF%CE%B4%CE%BF%CF%85,_%CE%86%CE%BD%CE%BD%CE%B1/%CE%9F_%CE%9E%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%82_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%91%CE%BB%CE%BC%CF%80%CE%AD%CF%81_%CE%9A%CE%B1%CE%BC%CF%8D

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το είδα στην Βιβλιονέτ,το 2014 γράφτηκε.Λυπήσου με,δεν θα το αγοράσω,αδυνατώ,αλλά αν το διαβάσεις εσύ ή κάποιος άλλος πείτε εδώ εντυπώσεις και τι λέει κτλ.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου