Έρνεστ Χέμινγουεϊ/Ernest Hemingway. Έξι αγγλικές λέξεις σε μια χαρτοπετσέτα.




Πωλούνται μωρουδιακά παπουτσάκια.Αφόρετα.

Θυμήθηκα το πασίγνωστο μικροδιήγημα του Έρνεστ Χέμινγουεϊ "For sale:Baby shoes.Never worn" όταν έγινε αναφορά σ΄αυτό, από τον Α.Κ.υποδειγματικό κατά την γνώμη μου μεταφραστή και έξοχο διηγηματογράφο, σε ωραία συζήτηση για τα γενικότερα και πολλά ζητήματα της μετάφρασης.
Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ ήταν σ΄ένα εστιατόριο με τους φίλους του συγγραφείς John Robert Colombo και Arthur Clarke κι έβαλαν στοίχημα δέκα δολάρια ο καθένας αν ο Χέμινγουεϊ θα μπορούσε να γράψει μια πλήρη ιστορία με 6 λέξεις.Προφανώς κάποια λογοτεχνική κουβέντα θα είχαν πιάσει κι έλεγαν τα δικά τους που είναι και δικά μας κι έτσι προέκυψε το μικροδιήγημά του.Ο Χέμινγουεϊ πήρε μια χαρτοπετσέτα και έγραψε μέσα σε εισαγωγικά"For sale:Baby shoes.Never worn".Φυσικά και κέρδισε το στοίχημα.Και τα δολάρια.Και το παγκόσμιο αναγνωστικό κοινό δια παντός,εκτιμώ. 

Δεύτερη αφορμή ήταν ένα από τα μικροδιηγήματα του Γιάννη Φαρσάρη,αυτό με τις πέντε όλες κι όλες λέξεις,ελληνικές βέβαια εδώ,ένα από τα 29 που αποτελούν την συλλογή "Φόβος Κανένας".  

Από  κει και πέρα άρχισα να ξετυλίγω ένα πολύχρωμο και πολύγλωσσο κουβάρι πληροφοριών για το μικροδιήγημα, ποιο ορίζεται ως τέτοιο και γιατί,πότε κι από πού ξεκίνησε(κι αυτό από την Ελλάδα και δεν το λέω εγώ αλλά οι ξένοι μελετητές που αναφέρουν όλοι στις σχετικές εργασίες τους τις ιστορίες/μύθους/αλληγορίες του Αισώπου του 6ου π.Χ. αιώνα) και αφού διάβασα,διάβασα και με ζήλο διάβασα πολλά και διάφορα η αγάπη μου για το διήγημα γενικότερα ανεξαρτήτως έκτασης και λέξεων και παραλλαγών του εκτοξεύτηκε στα ύψη και είπα να σας δελεάσω με το υπέροχο εξάλεξο του Έρνεστ Χέμινγουεϊ για να αρχίσετε πιο συστηματικά να διαβάζετε και διηγήματα.

Υλικό για τους πιο μελετηρούς -ε,εντάξει,τα αρχικά και εύκολα- στους συνδέσμους (γιατί σ΄αυτό το μπλογκ θα χωράνε πάντα και οι άλλοι): 

Σχόλια

  1. Η μικρή φόρμα είναι πολύ δύσκολη, κι ας μην της φαίνεται. Απαιτεί ένα και μοναδικό νοηματικό κέντρο, σαφέστατο και ασφαλές για τα μικρού βεληνεκούς πηδήματα της πλοκής. Επιτρέπει το παιχνίδι με τους χρόνους και τα πρόσωπα επ' ολίγον, όμως. Κυρίως αγαπά το ξάφνιασμα, το απρόοπτο. Με δυο κουβέντες απαιτεί περισσότερη δημιουργική φαντασία από το εκτενές του είδους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνώ απολύτως.Νευριάζω απίστευτα με σαχλοατάκες του στυλ,"ε,καλά κι εγώ γράφω διήγημα".

      Διαγραφή
  2. Συμφωνώ απόλυτα με την Διόνη και με τη Βιβή φυσικά. Όπως είπε και Blaise Pascal (Γάλλος στοχαστής);Ζητώ συγγνώμη που δεν είχα το χρόνο να κάνω αυτήν την επιστολή μου πιο σύντομη.
    Simone

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Simone,με ενδιαφέρει το είδος,πάντα μου άρεσε και δεν βαριόμουν να διαβάζω διηγήματα. Τώρα διαβάζω την συλλογή "Το Κορίτσι στο Ψυγείο" του Ισραηλινού Έτγκαρ Κέρετ,άλλο στυλ,άλλη γραφή,άλλη θεματική βεντάλια.Τα μικροδιηγήματα μάλλον είναι και λίγο μόδα,δεν ξέρω,θα δείξει.

      Διαγραφή
  3. Εννοείται πως διαβάζουμε και διηγήματα.
    Πρόσφατα που χάζευα στα ηλεκτρονικά βιβλιοπωλεία (και μου τρέχαν τα σάλια) πέτυχα ένα βιβλίο του Καουαμπάτα ''Ιστορίες της παλάμης''. Είναι λέει κείμενα τόσο μικρά που χωρούν σε μια παλάμη (όμορφο ε?).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι θ. που αγαπάς κι εσύ το είδος.Ο Καβαμπάτα έχει πολλά έξοχα διηγήματα στο ενεργητικό του και βέβαια το διάσημο "Σπίτι των Κοιμισμένων Κοριτσιών" που κινείται οριακά κοντά και στην νουβέλα από άποψη έκτασης.Σου προτείνω,αν δεν την έχεις ήδη διαβάσει,την συλλογή "Η Χορεύτρια του Ίζου" από τις εκδόσεις Ερατώ(αφήνοντας κατά μέρος το τεράστιο θέμα Γιαπωνέζοι συγγραφείς και ο ιδιότυπος μισογυνισμός τους).Το έχω δει αυτό το βιβλίο,"Ιστορίες της Παλάμης",όλο λέω να το πάρω μα ποτέ δεν μου φτάνουν τα παλιόχαρτα τα ευρώ για όλα όσα θέλω-καταλαβαίνεις καλά υποθέτω εξ ου και τα...σάλια-και τώρα μου το ξανάβαλες στην λίστα!Ατελείωτη η άτιμη.

      Διαγραφή
    2. Μόλις είδα την απάντησή σου!
      Το ''Σπίτι των Κοιμισμένων Κοριτσιών'' έχω διαβάσει μόνο από Καουαμπάτα (το λέω με άλλη προφορά γι'αυτό με ''ου'' :P) το οποίο μου αρέσει πάρα πολύ οπότε η συλλογή που προτείνεις μπαίνει αυτόματα στη Λίστα (είναι τόσο μεγάλη που της αξίζει το κεφαλαίο).
      Αυτό με τον μισογυνισμό των Γιαπωνέζων (και όχι μόνο) να το πιάσουμε σαν θέμα. Δεν έχω αρκετές γνώσεις και διαβάσματα στο ενεργητικό μου αλλά στο ''Σπίτι των Κοιμισμένων Κοριτσιών'' δεν αντιλήφθηκα κάτι τέτοιο απ'όσο θυμάμαι. Εστίαζε αλλού το βιβλίο δηλαδή. Αν έχεις όρεξη και χρόνο πάντως θα το ευχαριστιόμουν ένα τέτοιο κείμενο γιατί κάνεις πάντα μερακλίδικη δουλειά στο μπλογκ :)
      (Εμ δεν φτάνουν τα παλιόχαρτα...)

      Διαγραφή
    3. Ναι,θα ήταν καλό θέμα να το βάζαμε σε κουβέντα κι έχεις δίκιο,εγώ αναφέρομαι συχνά στον μισογυνισμό που συναντάμε στην λογοτεχνία που δεν είναι βέβαια ίδιον της γιαπωνέζικης ούτε ξεκομμένος από τον αντίστοιχο γενικό της κοινωνίας.Μου βάζεις ιδέες,ωραίες ιδέες.Χρόνο πού θα βρω δεν ξέρω.Πάντως σ΄ευχαριστώ.

      Διαγραφή
    4. Ε, βέβαια, να και το δεύτερο ''χ'' που ποτέ δεν είναι αρκετό. Ο χρόνος.
      Για να σε τσιγκλήσω πάντως, σκοπεύω να γράψω (όταν μου το επιτρέψει το δεύτερο ''χ'') ένα κειμενάκι για το Yellow Wallpaper της Charlotte Perkins Gilman.

      Διαγραφή
    5. Τέλεια!Πού την θυμήθηκες,εύγε!Άντε ντε,κάνε μια προσπάθεια για το δεύτερο "χ",πιο εύκολο είναι να βρεθεί.

      Διαγραφή
    6. Ισχύει, πιο εύκολα βρίσκεται ο χρόνος.
      Έχει βγάλει η penguin μια σειρά με μικρά βιβλιαράκια των 60-80 σελίδων με μικρά διηγήματα, ποιήματα ή αποσπάσματα από μεγαλύτερα βιβλία κλασικών συγγραφέων. Από Όμηρο μέχρι Ντίκενς. Αν δεν τα έχεις πάρει χαμπάρι, τσέκαρέ τα, τα βρίσκεις εύκολα στα μεγάλα βιβλιοπωλεία. Με 1 ευρώ διαβάζεις (ή ξαναδιαβάζεις) ωραία πράγματα.
      Για την Gilman προβληματίστηκα πολύ πάντως... Όσο προχωρημένη ήταν για την εποχή της σε θέματα ισότητας των δύο φύλων άλλο τόσο τομάρι ήταν σε θέματα ρατσισμού.

      Διαγραφή
  4. Και να προσθέσω ότι στο διήγημα δεν μπορεί να γίνεται "κοιλιά", σε λίγες σελίδες πρέπει να δίνει ο συγγραφέας αυτό που θέλει ή έχει στο μυαλό του. Κι εμείς στην Ελλάδα έχουμε παράδοση στο διήγημα, κι έχουμε πολύ καλούς διηγηματογράφους, όχι μόνο σύγχρονους.
    Πάντως, για το μικρό διήγημα, των λίγων λέξεων δηλαδή, έχω επιφυλάξεις. Χάνεται η "μαγεία" της ιστορίας, της αφήγησης, η λογοτεχνία δεν είναι μόνο μορφή και πρωτοτυπία μορφής, έτσι δεν είναι; Δεν έχω διαβάσει πολύ πρόσφατα τέτοια μικρά διηγήματα, τα τελευταία ήταν από τη συλλογή του Γιάννη Παλαβού "Το αστείο", που για μένα ήταν μικρά, 1-2 σελίδες, φαντάζομαι όμως αυτά δεν εντάσσονται σε αυτή την κατηγορία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κατερίνα,θα συμφωνήσω μαζί σου 100%.Έχεις δίκιο να έχεις επιφυλάξεις γιατί το μικροδιήγημα έτσι μάλιστα όπως αρχίζει να γίνεται της μόδας ενέχει τον κίνδυνο του ανέκδοτου για παράδειγμα,εύκολα μπορεί να καταντήσει γελοίο.Έχει γίνει δε -θα τολμήσω να το ξεστομίσω-της μόδας επειδή μ΄αυτό δείχνει την δεινότητά του,κυρίως την συνθετική,ένας καλός γραφιάς/χειριστής της γλώσσας,ενώ μπορεί από ουσία και θέμα αυτό καθαυτό να πάσχει.
      Πράγματι άλλο το λίγων σελίδων διήγημα κι άλλο το μικροδιήγημα.Σαν υποκατηγορίες έχουν το ειδικό τους ενδιαφέρον.Ο Παλαβός έχει μιαν εντιμότητα πέρα από το ταλέντο του στο ολιγόλεξο που επιχειρεί.
      Γουστάρω (θεωρώ την λέξη ιδανική για να σου εκφράσω την στάση μου απέναντί τους)τα μικροδιηγήματα μα ούτε εγώ τα συγκρίνω με τα κλασικά.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου