Augustus Edwin John (1878–1961)


Με ψάχνατε,υπομονετικοί και ευγενικοί μου επισκέπτες;Να είστε καλά που αναρωτηθήκατε πού εξαφανίστηκα κι αν είμαι ζωντανή και καλά,έλαβα τόσα μέηλ και μηνύματα!
Σας ευχαριστώ πολύ!
Ήμουν μέρες εκτός Ελλάδας -πήγα σε μια υπέροχη βορειοευρωπαϊκή πόλη-και το απριλιάτικο κρύο, οι 6 και 8 βαθμοί ανοιξιάτικα και η συνεχής μουντίλα της μ΄έκαναν,το ομολογώ,να επιθυμήσω σαν τρελή την ζεστή,ομορφασχημούλα,πλην όμως λουσμένη στο φως Αθήνα.
Με το που κατέβηκα από το αεροπλάνο,μετά από τρεις μόλις ώρες ταξιδιού,η διαφορά με πήρε από τα μούτρα.Κυριολεκτικά βρέθηκα από το απόλυτο πράσινο στο απόλυτο τσιμέντο αλλά μαζί και από το άχαρο γκρίζο στο εκτυφλωτικό άσπρο.
Στραφτάλιζε προς όλες τις κατευθύνσεις αυτή η καταγάλανη και πλανεύτρα θάλασσα που περιβάλλει την χώρα μας,την βλέπαμε καθώς κατέβαινε το αεροπλάνο και δεν μπορούσα να μην σκεφτώ τύφλα να΄χει το πράσινο κι ας το χόρτασα τόσες μέρες στα πάρκα και σ΄όλη την νοικοκυρεμένη ξένη πόλη.
Έλαμπε κι η καημένη μας η πολυκατοικιούπολη ξαπλωμένη άναρχα έτσι καθώς λιαζόταν ραχάτικα στον πορτοκαλί ήλιο και δεν ήξερα τι να διαλέξω,την αλήθεια για το χάλι ή την αλήθεια για την μυστήρια ,μοναδική γοητεία της,κι οι δυο "αλήθειες" μπροστά στα μάτια μου!
(Γι αυτό και θα ρίχνω,ώσπου να πεθάνω,χιλιάδες μούντζες σ΄όλες-μηδεμιάς εξαιρουμένης-τις ηλίθιες κυβερνήσεις που έκαναν σαν τα μούτρα τους την Αθήνα,λες και δεν είχαν πάει ποτέ στην Εσπερία, δεν είχαν δει και δεν βρήκαν άξιο τίποτα να μας κουβαλήσουν παρά το... δντ και την βαμπιρέσκου .)

Χρειαζόμουν λοιπόν επειγόντως μια μέση κατάσταση και μόλις επανήλθα κάπως στους ρυθμούς τής εδώ καθημερινότητας βρήκα χρωματική παρηγοριά στην ζωγραφική του Augustus Edwin John. 
Δεν χρειάζονται λόγια,ούτε καν λεζάντες,οι θαυμάσιοι πίνακες του Ουαλλού "μιλάνε" οι ίδιοι και κατευνάζουν την όποια ένταση.Περισσότερα εδώ  

Καλώς σας βρήκα!









































































Σχόλια

  1. Μα ναι. Κι εγώ αναρωτήθηκα πού χαθήκατε. Μου λείψατε.
    Έκανα τη σκέψη πως έχετε ερωτευτεί την αμεσότητα του fb και έχετε κομμάτι παραμελήσει το μπλογκ.
    Σημασία έχει που είστε καλά και ξανά-μανά εδώ στις επάλξεις. Έχω την εντύπωση ότι ένα Σαραντάρη τον ζητάει ο οργανισμός σας -κι εγώ άλλο που δε θέλω.

    Εμείς οι Έλληνες
    Που σε χαρούμενα νησιά έχουμε τόπο
    Σε άμοιρη στεγνή γη
    Που την υγραίνει ευλάβεια στον αιώνα
    Η πλούσια ανάμνηση
    Ο άφθονος ήλιος
    Εμείς ίσαμε τώρα δουλοπάροικοι
    Ξένων ξεμωραμένων εξουσιών
    Που γέρασαν σαν δέντρα
    Μελαγχολικά αγνάντια στον τάφο
    Και με παράξενο με αλλόφρονα εγωισμό
    Ακόμα μας κρατάν στην αγκαλιά τους
    Πουλιά που κρυώνουμε
    Και δεν νοιαζόμαστε να στήσουμε
    Σε πιο πράσινο χώρο
    Τη φωλιά μας
    Εμείς πότε θα διαβούμε
    Στην τύχη μας μια ώρα που δεν σβήνει
    Στα χέρια μας στα νιάτα μας
    Μια φούχτα δύναμη και θάρρος
    Που τήνε χρειάζεται και χαιρετάει
    Ο ζωντανός κόσμος
    Η Δύση πού θα βρει καινούριο δρόμο
    Για τις ανθρώπινες ψυχές;

    ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ

    Έχω ένα θεματάκι τελευταία, γιατί δεν ξέρω κανένα από τα βιβλία που παρουσιάζετε, αλλά πού θα πάει, κάποτε θα συμπέσουμε.

    Όσο για το ζωγράφο, σε κάποια τοπία μου θυμίζει τον Παρθένη. Μα και τα πρόσωπα είναι τόσο εκφραστικά. Μου φτιάξατε τη μέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. 1.Καλή μου Rosa Mund,το μπλογκ θα το παραμελήσω μια και καλή,μαντεύετε,όταν τα τινάξω. Και τι σημαίνει αυτό;Ότι θα με υφίστασθε για καιρό ακόμα,διότι-μην λέω μεγάλη κουβέντα βέβαια-δεν σκοπεύω να τα τινάξω συντόμως.
      2.Τέλειος ο Σαραντάρης(υποτίθεται ότι έχω διαβάσει ποίησή του αλλά ούτε που τον σκέφτηκα,ιδέα δεν έχω τελικά από ποίηση,με παρασύρει αυτή η άτιμη η πεζογραφία.
      3.Είπα να σκαλίσω λιγάκι τους συγγραφείς του κόσμου,όχι απαραιτήτως νέες εκδόσεις αλλά δεν πιστεύω ότι δεν ξέρετε πχ τον Χάινριχ Μπελ που του ετοιμάζω ανάρτηση(αν συγκεντρωθώ, διότι είναι κι ή Άνοιξη η ξεμυαλίστρα στην μέση).
      4.Έχετε καμιά καλή πρόταση εσείς;Πείτε,πείτε.
      5.Καλά λέτε,θυμίζει κάπου Παρθένη,συμφωνώ.
      6.Σας ευχαριστώ πάντα και για όλα.

      Διαγραφή
  2. Βιβή συγχαρητήρια για τη δουλειά σας.
    Διπλή η χαρά με τη σύμπτωση του επιθέτου

    Ντινα Γεωργαντοπούλου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σας ευχαριστώ πολύ.Μα από πού σας ξέρω,από κάποια ομάδα ποίησης;Θα σας...ψάξω και ήδη σας έκανα αίτημα φιλίας και στο fcb.Να μιλήσουμε και για το επώνυμο!

      Διαγραφή
    2. Ανώνυμος22/4/16 17:27

      Τι να πούμε κι εμείς που ζούμε γύρω στα 20 χρόνια με μια από αυτές τις πόλεις , τις μουντές και τις βροχερές. Μάλιστα ανακοίνωσαν ότι θα χιονίσει αυτό το Σαββατοκύριακο. Λατρεύουμε την ξηρασία και τα άνυδρα τοπία, να μην πω για τις Ελληνικές θάλασσες (οι καλύτερες παγκοσμίως) που όταν μπαίνω κάνω ώρες για να βγω!!!
      Εξαιρετική η ενημέρωσή σου Βιβή για τον μεταϊμπρεσιονιστή Ουαλό ζωγράφο. Το δε ποίημα της Ρόζας τόσο αληθινό.
      Καλά που υπάρχετε κι εσείς και φωτίζεται τον μουντό καιρό μας.
      Με εκτίμηση
      Σουμέλα

      Διαγραφή
  3. Ανώνυμος22/4/16 13:14

    Τι να πούμε κι εμείς που ζούμε μόνιμα σε τέτοια πόλη κάπου στη βόρεια Ευρώπη, μουντή και βροχερή. Σήμερα ο καιρός είναι γκρίζος και το Σαββατοκύριακο αναμένονται χιονοπτώσεις!!! Αν ξέρατε πως νοσταλγώ την ξηρασία και το άνυδρο τοπίο!!! Μη μπω για τις Ελληνικές θάλασσες που είναι το πάθος μου κι όταν μπαίνω ξεχνώ να βγω.
    Eξαιρετικός ο Ουαλός μεταϊμπρεσιονιστής ζωγράφος και το ποίημα της Ρόζας τόσο αληθινό!!!
    Με εκτίμηση
    Σουμέλα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ανώνυμος22/4/16 15:15

    Αχ τι να πούμε κι εμείς που μένουμε εδώ και περίπου 20 χρόνια σε μια από αυτές τις πόλεις της Βόρειας Ευρώπης, μουντή και βροχερή. Να φανταστείτε ότι αυτό το Σαββατοκύριακο αναμένονται χιονοπτώσεις. Δεν ξέρετε πόσο μου λείπουν η ξηρασία και το άνυδρο τοπίο που το ψήνει ο ανελέητος ήλιος. Μην μιλήσω για την Ελληνική θάλασσα (μοναδική παγκοσμίως) που είναι η αδυναμία μου και όταν μπαίνω ξεχνώ να βγω.
    Πολύ καλή η παρουσίαση για τον μεταϊμπρεσιονιστή Ουαλό ζωγράφο, ευχαριστούμε πολύ.
    Το δε ποίημα της Ρόζας τόσο αληθινό.
    Με εκτίμηση
    Σουμέλα

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου