"Το Μοτίβο του Δολοφόνου",Γρηγόρης Αζαριάδης


Urge to kill?


Γυρίζοντας αχάραγα από τις διακοπές του ο κουνιάδος μου και η γυναίκα του βρήκαν να τους περιμένει ό,τι ακριβώς απεύχεται καθένας που λείπει από το σπίτι του και επιστρέφοντας το μόνο που θέλει είναι να τακτοποιήσει μπαγκάζια,να ξεκουραστεί από το ταξίδι και να ξαναβρεί ήρεμα και καλά τους συνήθεις ρυθμούς του.
Βρήκαν τις πόρτες φαρδιά πλατιά ανοιχτές αλλά όχι παραβιασμένες και το τριώροφο σπίτι άνω κάτω,βγαλμένα τα πάντα από ντουλάπες και κομοδίνα, ακόμα και από τα ντουλάπια της κουζίνας, πεταμένα στο πάτωμα και μερικά κοσμήματα που είχαν πρόχειρα αφημένα σε συρτάρια και κάνα δυο συσκευές,μια μικρή τηλεόραση και ένα λάπτοπ, να έχουν κάνει φτερά.
Η εικόνα αυτή ήταν κοινή και στα τρία οροφοδιαμερίσματα,ανοιγμένες κι όχι παραβιασμένες δηλαδή οι πόρτες και άδειασμα όλων των επίπλων παντού,ως και στα μπάνια.
Πήρε φουρτουνιασμένος την αστυνομία,φτάσανε αμέσως είναι η αλήθεια οι Δελτοδιάδες,πήγε πιο μετά κι η Σήμανση κι όταν πια είχε ξημερώσει ο Θεός για τα καλά την μέρα του και μας τηλεφώνησε και πήγαμε κι εμείς,η αστυνομία είχε ήδη κάνει την δουλειά της και είχε φύγει κι εκείνος το΄χε πάρει απόφαση ότι είχε συμβεί και σ΄αυτόν ό,τι άκουγε από τα δελτία ειδήσεων πως συμβαίνει σε τόσους και τόσους.
Βάλαμε όλοι ένα χεράκι να συμμαζευτεί το ασυμμάζευτο και κάποια στιγμή κάτσαμε να πιούμε έναν καφέ,να πάρουμε μιαν ανάσα και βέβαια τι άλλο θα κάναμε εκτός από το να λύσουμε πριβέ το μυστήριο βάζοντας στο παζλ αυτά που στην αστυνομία εκείνος δεν είπε.Αμ,δεν είπε...
Γιατί σιγά μην τους έλεγε ότι είχε κι η αφεντιά του καταθέσει μερικά ευρώ στην Ελβετία όταν είχε πιάσει η σχετική κωλοπιλάλα τους συμπατριώτες μας να προστατέψουν τα φραγκοδίφραγκά τους εις τας Ευρώπας,της πεθεράς του  δηλαδή οικονομίες κι όχι τίποτα τρελά ψαχνά από τα μασαμπούκια του κυρ Πάγκαλου,και τα οποία λίγο μετά τον θάνατό της πήγαν και τα ξανάφεραν,ξόδεψαν για κάτι ανάγκες του νοικοκυριού τους κάμποσα και τα υπόλοιπα τα έσερναν παντού όπου πήγαιναν μαζί, αρνιόταν δε πεισματικά -γιατί αυτό βέβαια του λέγαμε κι η γυναίκα του κι εμείς να εξετάσει πρώτο- να βάλει στη λίστα των υπόπτων την ευγενική πλην άνευ χαρτιών αλλοδαπή κυρία που είχε πλήρη εικόνα για το σπίτι τους κι ούτε κουφή ούτε γκαβή ήταν και μια χαρά τα καταλάβαινε τα ελληνικά, καθώς επί μήνες φρόντιζε την πεθερά του,η οποία ως τον θάνατό της έμενε στο μεσαίο διαμέρισμα κι εκείνη,η καλή Γεωργιανή βοηθός,έμενε στο τρίτο,το αρχικό πατρικό και μικρότερο σπίτι πάνω στο οποίο έχτισαν αργότερα τα άλλα δυο· οικογενειακά πράγματα,τα γνωστά,που έκανε ο κοσμάκης μετά το΄ 74, με την λογική να βάλω ένα κεραμίδι για μένα κι ένα για το παιδί μου,να μαζέψω και κάνα φράγκο για τα γεράματα.
Ψιλά γράμματα όμως για τους απανταχού κλεφτουραίους, φυσικά, και σκασίλα τους οι λεπτομέρειες αν εν έτει 2016 ξέρουν με κάποιον τρόπο ότι έχεις πάει δις εις Ελβετίαν,τι τους νοιάζει με πόσα και ποιανού και πώς αποκτημένα κι ύστερα πας και παίρνεις νέο τζιπ -ναι, ο χαζοψωνάρας,πήγε και πήρε τέτοιο φριχτό όχημα να μην έχει πού να το παρκάρει στην τσιμεντούπολη, δεν μένει δα και στα Β.Π- μεσούσης της κρίσης και τέλος πάντων ξέρουν πότε λείπεις κι επειδή πιθανολογούν ότι τα λεφτά σου σαν καλός Έλλην δεν τα έχεις σε τράπεζα,εκεί δηλαδή που μπορεί να στα πάρει ο κακός Τσίπρας αλλά είναι πιθανό να τα κρύβεις κάπου μέσα σ΄ ολόκληρο τριώροφο κι αφού σ΄αυτό δεν υπάρχει ψυχή μπαίνουν σαν κύριοι με τα κλειδάκια τους και ψάχνουν,ψάχνουν,ψάχνουν,τρώνε κι ένα ωραίο τυρί που είχες αφήσει στο ψυγείο σου κι όλα τα παξιμάδια τα σένια, τα καλά, τα κρητικά, πίνουν και το κρασάκι που είχες στο ψυγείο της συγχωρεμένης.

Βέβαια οι αστυνομικοί τού είχαν κάνει του κουνιάδου μου σαφές και καρασαφές και μάλιστα απ΄την αρχή, πως αυτοί που μπήκαν και ήξεραν καλά τα κατατόπια και σίγουρα είχαν αντικλείδια και οι κινήσεις τους όλες έδειχναν ότι έψαχναν κάτι συγκεκριμένο και ρωτούσαν οι άνθρωποι, διακριτικά, αυτό να λέγεται,διότι δεν είναι και αι μωραί παρθένοι κι αυτοί και οι λογής ζημιωμένοι των περιστατικών που καλούνται να ερευνήσουν,αν είχε κάτι που θα μπορούσαν οι κλέφτες να υποθέσουν ότι το κρύβει σπίτι του κτλ κτλ και αν είχαν τίποτα ξένοι πρόσβαση κτλ κτλ,προφανώς έχοντας σχετική πείρα και όχι μια αλλά πολλές πιθανές εξηγήσεις στο μυαλό τους, βλέποντας και πώς είχε γίνει η όλη φάση. Τσακάλια οι μπάτσοι κι ευγενέστατοι και διόλου πρωτάρηδες αλλά αν ο κουνιάδος μου την είχε δει σφίγγα για τους χ και ψ λόγους, ε,τι να σου κάνουν κι οι εκπρόσωποι του νόμου!
Και βέβαια θα αναρωτιέστε γιατί κι εμείς,που μόνο ρατσιστές δεν υπήρξαμε ποτέ ,υποψιαστήκαμε κυρίως την αλλοδαπή βοηθό και τι στο καλό μας έπιασε να του λέμε,μετά, πως κακώς δεν είπε γι αυτήν στην αστυνομία,και τι λύσσα του Ισκαριώτη μας είχε πιάσει αφού σε τελική, εκτός από τα ψωραλέα που βούτηξαν, τα άλλα - το πουγκί το καλό- την είχαν γλυτώσει;

Μα τους πήρε δυο φορές τηλέφωνο όσο αυτοί έλειπαν!Τι κάνετε,πώς είστε,αχ,πόσο θα κάτσετε στην Κρήτη και αχ,τι καλή που ήταν η μαμά σας και τότε που είχατε φύγει ούτε που ακούστηκε ,Θεός σχωρέστην και άλλα συγκινητικά,που όμως άλλες φορές ,για να σας δώσω να καταλάβετε,που έμεναν σπίτι τους για Χριστούγεννα και Πασχαλιές κτλ και δεν κουνιούνταν ρούπι,δεν τους τα είχε ρωτήσει γιατί απλούστατα τότε δεν τους είχε τηλεφωνήσει ούτε μισή φορά να δει τι κάνουν και να θυμηθούν παρέα την αποβιώσασα!Ε,μα τώρα!
Βέβαια αν δεν ήταν κομματάκι ψιλοψιλικατζίδικη η υπόθεση, αν έπρεπε να εξιχνιάσουν φόνους και ληστείες τραπεζών και άλλου μεγέθους εγκλήματα οι αστυνομικοί, αν υποψιάζονταν το παραμικρό, θα επέμεναν πιο πολύ,θέλω να πιστεύω, θα πίεζαν με μέθοδο και συστηματικό,έξυπνο τρόπο όποιον καταλάβαιναν ότι δεν τους τα λέει όλα ή δεν τους τα λέει καλά και κρύβει ή παραποιεί στοιχεία.

Θα λειτουργούσαν (θα λειτουργούσαν;)σαν την υπομονετική και επίμονη αστυνόμο Τρύπη και την υπέροχη ομάδα της στο μυθιστόρημα του Γρηγόρη Αζαριάδη "Το Μοτίβο του Δολοφόνου" ας πούμε, που διάβασα πριν λίγο καιρό,πριν το μπουκάρισμα στο σπίτι του συγγενούς μου και ήταν αυτό το συγκεκριμένο βιβλίο η αιτία να γίνω μοιχαλίς,να βάλω στην άκρη παλιές αγάπες και να αναζητήσω -μετά από χρόνια εξοβελισμού της αστυνομικής λογοτεχνίας από τα διαβάσματά μου- κι άλλα αστυνομικά ,να κάνω μιαν επανάληψη στον Μανσέτ, στον Τσάντλερ και στον Χάμετ,να έχω έναν Σιμενόν στα προσεχώς και οπωσδήποτε στα πολύ προσεχώς τα προηγούμενα του ηθικού αυτουργού της δικής μου μοιχείας, του ταλαντούχου κυρίου Γρηγόρη Αζαριάδη,την "Τελευταία Παράσταση της Μαρίνας Φιλίππου" και τους "Παλιούς Λογαριασμούς" αμφότερα από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη,όπως άλλωστε και το "Μοτίβο του Δολοφόνου".

Γιατί τι ωραίο αστυνομικό ήταν αυτό του Αζαριάδη,μα την αλήθεια!Το πήρατε είδηση,το διαβάσετε; Αν όχι,επιτρέψτε μου να σας το παρουσιάσω και φυσικά να το προτείνω ανεπιφύλακτα.Είναι ένα σύγχρονο,φρέσκο, γρήγορο,στακάτο,έξυπνο,οικείο,λογικό και με πειστικούς ήρωες μυθιστόρημα , κακούς που τους κυνηγάνε ασταμάτητα ακάματοι και άψογοι αστυνομικοί που στην ιδιωτική τους ζωή είναι κανονικοί άνθρωποι και δηλαδή τι θα ήταν,εδώ που τα λέμε,εξωγήινοι;

Οι αστυνομικοί ,για να καταλάβετε γιατί εντυπωσιάστηκα,στο ευρηματικό κατά Αζαριάδη και από πολλές απόψεις ιδανικό χτίσιμό τους εντός της μυθοπλασίας ακούνε καλή ροκ μουσική,έχουν σαν κοινοί,πλην σύγχρονοι πολίτες τις οικογένειές τους,τις σχέσεις τους ,τις ανησυχίες,τις ερωτοδουλειές τους,τις πότε καλές πότε κακές μα πάντα ανθρώπινες στιγμές και φιλτράρουν τα σκαμπανεβάσματα της ζωής και της δουλειάς άλλοτε με καυστικό χιούμορ και αυτοσαρκαζόμενοι, άλλοτε με περίσκεψη μα δίχως ποτέ,ποτέ όμως,να ξεχνούν το καθήκον και την ειδική φύση του επαγγέλματός τους που το κάνει κοινωνικό χρέος και που αυτό (πρέπει να ) είναι ένα και μοναδικό:η προστασία του (κάθε) πολίτη χωρίς διακρίσεις,σαν μονάδα αλλά πάντα μέσα στο υπάρχον πραγματικό κοινωνικό σύνολο, που φυσικά περιλαμβάνει και τους ίδιους.

Είχα καιρό να διαβάσω ρεαλιστικό αστυνομικό μυθιστόρημα και να το απολαύσω σε όλα τα επίπεδα, θέμα,γλώσσα,τεχνική,δομή,ευρήματα,πλοκή,σύνδεση και δεκάδες λεπτομέρειες που όλες έχουν καλό λόγο ύπαρξης και δεν επινοούνται για να γεμίσουν το κείμενο αλλά να γίνουν το συνδετικό υλικό που θα ενώσει την υπόθεση σαν διαφανής κόλλα που δεν ρίχνεται όπως όπως,δεν σου τραβάει την προσοχή,όμως αυτή είναι που κρατά γερό το οικοδόμημα της μυθοπλασίας.Οι λεπτομέρειες του Αζαριάδη είναι η πολύτιμη κόλλα του θαυμάσιου κειμένου  του.Απόλαυσα μέχρι και την τελευταία.

16 Σεπτεμβρίου λοιπόν του 2012,Αθήνα.Η αστυνόμος Τρύπη και η ολιγομελής ομάδα της (μια από τις τρεις που διαθέτει το Τμήμα Εγκλημάτων κατά της Ζωής της ελληνικής αστυνομίας,το γνωστό μας παλιά ως Ανθρωποκτονιών)την οποία αποτελούν οι έμπειροι Μπρίνης και Ντονάς,οι νεαροί Φούκουρας και Μόραλης(που είναι γιος παλιού διακεκριμένου αστυνομικού που έχει τυπικώς αποσυρθεί αλλά θα κάνει κι αυτός τα συμβουλευτικά του περάσματα από την υπόθεση),ο πολύπειρος ιατροδικαστής Κουρούτσος και δευτερευόντως ένας ψυχολόγος/profiler και μερικά ακόμα πρόσωπα, περιφερειακά κινούμενα σε σχέση με την βασική ομάδα,έρχονται για τα καλά αντιμέτωποι με τον πρώτο από μια σειρά δυσεπίλυτων,όπως θα φανεί στην συνέχεια,φόνων που εμφανίζουν το ίδιο μοτίβο εκτέλεσης (οκτώ απανωτές σφαίρες που ο δολοφόνος φυτεύει ψυχρά σε συγκεκριμένα σημεία στα σώματα των θυμάτων με την ίδια πάντα σειρά,απουσία μαρτύρων η οποία έχει επιτευχθεί μετά από προσεκτική αναζήτηση βολικών καιρικών συνθηκών, περιοδικότητας συγκεκριμένων φυσικών φαινομένων και προσδιορισμό των τόπων βάσει ενός επίσης πολύ συγκεκριμένου σκεπτικού) και οι οποίοι φόνοι θα γίνονται κάτω από την μύτη της αστυνομίας στην βουτηγμένη στην κρίση πρωτεύουσά μας,από το 2012 ως το 2014.
Επικεφαλής όλων είναι οι Βεργίνης και Σταυρίδης,ανώτεροι αστυνομικοί,παλιές καραβάνες,τύποι περπατημένοι καλά στην ελληνική, και όχι μόνον αυτή,αστυνομική πιάτσα που ξέρουν πολλά και πολλούς και γενικά κόβει το μυαλό τους και οι οποίοι αφήνουν πρωτοβουλίες στην Τρύπη και την καλύπτουν αν χρειαστεί ερχόμενοι ακόμα και σε κόντρα με το αρμόδιο υπουργείο,όταν ας πούμε κάποιος ανήξερος από αστυνομική δράση πλην καραξερόλας γενικός γραμματέας πουλάει εξυπνάδες -κάτι σας θυμίζει,αλίμονο,ένας βλαξ πάντα βρίσκεται πρόχειρος στον δημόσιο βίο μας.

Τα στοιχεία που αποκομίζει αυτή η καλά δεμένη μεταξύ της ομάδα κάνοντας άπειρα συντονισμένα τρεχάματα,ενδελεχή έρευνα και σκληρή δουλειά,πίνοντας αμέτρητες κούπες καφέ φίλτρου και φραπέδων,τρώγοντας junk food στα ατελείωτα ξενύχτια πάνω σε φακέλους και μπροστά στις οθόνες των υπολογιστών τους ,χωρίς πάντως να παραμελεί κανένας τους την προσωπική του ζωή -όσο μπορεί να έχει,με τέτοια πίεση που τους ασκείται προκειμένου να βρουν τον ξενόφερτου τύπου serial killer που σκορπάει πανικό στην Αθήνα(αν και στην πραγματικότητα τα μμε,ποιος άλλος,είναι αυτά που σκορπάνε τρόμο με μπόλικη σάλτσα για να ανεβάσουν τις τηλεαθεάσεις τους)-,οδηγούν (όλα αυτά τα στοιχεία)στην υπόθεση Καρλή,γνωστή case study που έχει αποτελέσει κορμό αστυνομικών εκπαιδευτικών σεμιναρίων στην Ολλανδία, χώρα στην οποία έχει διαδραματιστεί αρχές του 2000 μια σειρά φόνων που μοιάζουν πολύ μ΄ αυτούς της Αθήνας.

Οι Ολλανδοί έχουν εξιχνιάσει με επιτυχία την δική τους δύσκολη υπόθεση και επειδή ο serial killer αποδείχτηκε οριστικά ότι ήταν ο Έλληνας μεταπτυχιακός σπουδαστής στο Ρότερνταμ Αλέξανδρος Καρλής,ένα άτομο ευφυές αλλά με οικογενειακά τραύματα και θέματα να τον στοιχειώνουν από την παιδική του ηλικία,νεκρός πια,ο φάκελος έχει πάρει το όνομά του.

Η Τρύπη και η ομάδα της εργάζονται αφοσιωμένα και μεθοδικά,(θέλοντας να είναι) σαν τις ομάδες των αδιάφθορων και ταγμένων στο καθήκον αστυνομικών,που δεν είναι τύπου ματατζήδες,αυτοί που δέρνουν δηλαδή τον κόσμο που στην Αθήνα της κρίσης διαδηλώνει(και καλά ,πολύ καλά κάνει), μα μορφωμένοι επιστήμονες -η αζαριαδική ομάδα είναι πάνω απ΄όλα σωστοί επαγγελματίες κι αυτό δίνει την πρώτη καινοτόμο πινελιά στην μυθοπλασία- έχοντας ως προτεραιότητα να κυνηγούν το έγκλημα και οι οποίοι αρέσκονται να διαβάζουν κλασικά και μοντέρνα αστυνομικά,να βλέπουν παλιές και νέες ταινίες του είδους και να πιάνουν με χρήση και εργαστηριακών μέσων τους κακούς, ακριβώς όπως στα csi,criminal minds και σειρές τέτοιου τύπου (που προβάλλονται η μια κατόπιν της άλλης στην ελληνική τηλεόραση) και τις οποίες φυσικά κι εκείνοι * παρακολουθούν μετά μανίας.
Οι αστυνομικοί αυτοί,για να καταλάβετε,στο ευρηματικό κατά Αζαριάδη και από πολλές απόψεις ιδανικό χτίσιμό τους εντός της μυθοπλασίας ακούνε καλή ροκ μουσική,έχουν σαν κοινοί , φιλήσυχοι πλην σύγχρονοι πολίτες τις οικογένειές τους και τις σχέσεις,τις ανησυχίες,τις φουλ ερωτοδουλειές τους,τις πότε καλές πότε κακές μα πάντα ανθρώπινες στιγμές τους και φιλτράρουν τα της ζωής και  δουλειάς τους άλλοτε με καυστικό χιούμορ άλλοτε με περίσκεψη μα πάντα με την αίσθηση του καθήκοντος που πηγάζει από την ειδική φύση του επαγγέλματός τους και κάνει το χρέος τους, δίχως να το διατυμπανίζουν με κάθε ευκαιρία,να είναι ένα και μοναδικό: η προστασία του πολίτη χωρίς διακρίσεις,σαν άτομο αλλά πάντα μέσα στο υπάρχον  πραγματικό  κοινωνικό σύνολο.
Και γιατί όχι δηλαδή,γιατί να μην (μπορούν να )είναι έτσι οι αστυνομικοί, κάποιοι πρέπει να πιάνουν τους κακούς και παράλληλα να είναι ένα πολύ ρεαλιστικό κομμάτι του κόσμου που ορκίστηκαν να προστατεύουν, τι στο καλό.

Γκρέιπφρουτ Jo Malone 

Η Τρύπη είναι μια ελκυστική γυναίκα,τύπος θα έλεγα μάλλον μέσης Ελληνίδας,δηλαδή ούτε Αϊνστ άιν ούτε "ξανθιά",μια ζωηρή ζωντοχήρα που τροφοδοτεί επιμελώς την σχέση με έναν καλοστεκού μενο άντρα και δεν βάζει σε δεύτερη μοίρα την ερωτική απόλαυση,κάθε άλλο,αλλά μαζί καταφέρνει να είναι και καλή μητέρα έφηβης.Ο μπαρόβιος και ψιλονυχτόβιος Μπρίνης έχει το δικό του σπέσιαλ ερωτικό νταραβέρι με την Ουκρανή με την οποία είναι παθιασμένος αν και ενίοτε διόλου δεν του κακοπέφτουν τα έκτακτα και τυχερά του επαγγέλματος,ο Μόραλης και ο Φούκουρας έχουν τα δικά τους και ούτω καθεξής.Ο συγγραφέας περιγράφει ρεαλιστικότατα και τολμηρά αλλά όχι χυδαία πολλές ερωτικές σκηνές των αστυνόμων αλλά και των θυμάτων εκλαμβάνοντας,ίσως,την έντονη ερωτική ζωή σαν μια διέξοδο που είναι κατ΄αρχάς εύκολο και πιθανόν αναγκαίο να υπάρχει,σαν εναλλακτική οδός ψυχικής αποφόρτισης σε μιαν εποχή που δεν ευνοεί την ειλικρίνεια και άλλα στις σχέσεις.Εκτός από τους πιεσμένους αστυνομικούς που χρειάζονται μια σχέση/βαλβίδα εκτόνωσης της πίεσης,μια κατάσταση δηλαδή που να μη τους ζορίζει παραπάνω από την δουλειά τους, το ίδιο συμβαίνει και με τα θύματα των φόνων.Η Περσεφόνη Πετρίδου,η γυναίκα που σκοτώνει πρώτη ο serial killer,επιστρέφει στο σπίτι της μετά από παθιασμένο ραντεβού με τον σταθερό εραστή της. Η γυναίκα έχει την μυστική της διέξοδο κινούμενη όμως διακριτικά και αθόρυβα,δίχως κανείς να έχει καταλάβει  το παραμικρό,οι φίλες και οι δικοί της.Οι αστυνομικοί της ομάδας της Τρύπη,πάσχοντα υποκείμενα ενός στα ίδια σκατά βουτηγμένου σκληρού κόσμου,σέβονται αυτή την ιδιωτικότητα και δεν επεμβαίνουν στην εικόνα που είχε η δολοφονημένη γυναίκα στα μάτια του περίγυρού της,το να την αποκαλύψουν άλλωστε δεν θα έχει καμία θετική συνεισφορά στην εύρεση του δολοφόνου της.

Τζίντζερ με πιπέρι 

Η ομάδα της  αστυνόμου με εντυπωσιακό τρόπο εντείνει τις ερευνές της και φτάνει σιγά σιγά στον εντοπισμό του δολοφόνου.Η Τρύπη μετά από τέσσερις σκληρούς φόνους συνηθισμένων ανθρώπων που όλα δείχνουν ότι έτυχαν στο διάβα του δολοφόνου και δεν προεπιλέχτηκαν θα πάρει την κρίσιμη στιγμή,όταν όλα παίζονται σαν ρώσικη ρουλέτα,την υπόθεση πάνω της με θάρρος,πλήρη συνείδηση των δυσκολιών και με κύρια όπλα το κοφτερό μυαλό και την γερή της μνήμη,γιατί είναι αυτή που πρώτη συνδυάζει τα ευρήματα μεταξύ τους και κάνει εκείνο το καίριο σάρωμα που θα φανερώσει τον συνεχιστή του Καρλή.Ο δολοφόνος είναι ακόμα πιο στυγερός από τον μακαρίτη τον Καρλή, διαβολικός, αποφασισμένος να σκοτώσει. Και πιο τρελαμένος επίσης γιατί όντας θαυμαστής και μιμητής έχει την σπουδή του αλαζόνα,του νεοφώτιστου και εκείνου που θέλει να ξεπεράσει τον δάσκαλό του.
Η Τρύπη στην αρχή μοιράζεται την ανακάλυψή της για την ταυτότητά του με τους δυο ανωτέρους της,τον Σταυρίδη και τον Βεργίνη και αφού οι τρεις τους αρχικά εξετάσουν όλες τις πιθανότητες και δυνατότητες αναίμακτης ει δυνατόν σύλληψης,τα μεγάλα της ρίσκα και το πως είναι καλύτερα να οργανωθεί η τελική επιχείρηση,τότε μπαίνουν κι οι υπόλοιποι για να συνδράμουν στο τελικό σχέδιο. Ο serial killer της Αθήνας είναι μορφωμένος,ασκεί ένα αξιόλογο σε καθημερινή βάση επάγγελμα και έχει ισχυρό κοινωνικό στάτους,εν ολίγοις διαθέτει εξαιρετική βιτρίνα που σε συνδυασμό με την εξυπνάδα του,ακόμα κι όταν σχετικά σύντομα γίνεται υπεροπτικός, προκαλεί και εμπαίζει την Τρύπη προσωπικά και την ομάδα της συνολικά,έχει την υπεροχή των κινήσεων,προηγείται της αστυνομίας και,το κυριότερο,δεν κάνει το πολυπόθητο μοιραίο λάθος. 

Ο Γρηγόρης Αζαριάδης,που εδώ κεντάει,έχει δυο ακόμα αστυνομικά στο ενεργητικό του που δεν τα έχω διαβάσει κι έτσι δεν ξέρω σε ποιο ακριβώς είδος αστυνομικής λογοτεχνίας πρέπει με σιγουριά να τον κατατάξουμε,διότι ναι μεν θεωρείται γραφιάς της γαλλικής σχολής -ένα πολύ μεστό γαλλικό/μεσογειακό noir έγραψαν κάποιοι σχολιαστές ότι κάνει-επειδή αυτή κυρίως, η γαλλική,από τον χαρισματικό Μανσέτ και μετά ,θαρρώ,είναι εκείνη που γίνεται ξεχωριστή κατηγορία λόγω του έντονου πολιτικοκοινωνικού της προβληματισμού που τον αναπτύσσει παράλληλα με το αμιγές αστυνομικό κομμάτι της μυθοπλασίας,αναδεικνύοντας και μαζί καταγγέλλοντας πολιτικοκοινωνικές αθλιότητες που ακόμα κι αν προέρχονται από εκτός Γαλλίας δραματικές καταστάσεις(από την Χιλή για παράδειγμα στο μεταμανσετικό "Ελέησόν με" του Γκρανζέ) συνθέτουν ένα γερό αφηγηματικό υπόβαθρο ανεξάρτητα από τον γεωγραφικό τόπο δράσης.

Εγώ,να πω την αμαρτία μου,εδώ δεν είδα καμία τραβηγμένη από τα μαλλιά τέτοια διάθεση καταγγελίας,στον βαθμό τουλάχιστον που αυτή να γίνεται κύριος πυλώνας της πλοκής και ευτυχώς,θα ισχυριστώ. Βέβαια υπάρχει εξαρχής μια ιντριγκαδόρικη τοποθέτηση της ιστορίας σε ημερολογιακό πλαίσιο που είναι αυτό της ελληνικής κρίσης, όπως διαμορφώνεται ειδικά στην Αθήνα, αλλά ως εκεί.Υπάρχει εμφανώς μέτρο,οι πολιτικοκοινωνικές αναφορές είναι ενταγμένες αρμονικά στο ύφος της αφήγησης και διασκορπισμένες συμμετρικά στο κείμενο χωρίς να του κλέβουν το παραμικρό από την δυναμική του,αφήνοντάς το δηλαδή να είναι αυτό που δείχνει από την αρχή ,ένα πολύ καλό αστυνομικό μυστήριο. 
Όσο για το ότι ο Αζαριάδης εισάγει στοιχεία και από την δημοφιλή σκανδιναβική αστυνομική σχολή σκιαγραφώντας για παράδειγμα ως κατά συρροήν δολοφόνο του τον ψυχωσικό άνθρωπο που χωρίς άμεσο κίνητρο σκοτώνει όποιον έχει την ατυχία να βρεθεί μπροστά του και βάζοντας μια αστυνομική ομάδα στο κατόπι του κι όχι έναν μεμονωμένο ντετέκτιβ ή το στερεότυπο δίδυμο μπάτσων (σύμφωνα με το αμερικάνικο στυλ ας πούμε του μοναχικού ντετέκτιβ που είναι πια σε οριακό σημείο,αλκοολικ ός ή τέλος πάντων ένα ρεμάλι αλλά με το κατάλληλο απόθεμα ηθικής και αξιοπρέπειας ή ο νέος και ο παλιός ή ο καλός κι ο κακός κτλ),έχω κι εκεί λίγες επιφυλάξεις (κανένα ζήτημα με την δομική των Σκανδιναβών που δίκαια έχουν κάνει παγκοσμίως γνωστή την βιομηχανία αστυνομικής λογοτεχνίας των Βόρειων,απλώς βάζω τα δικά μου ερωτήματα),το αποτέλεσμα με κάνει να βλέπω -μπορεί και να λαθεύω- μια κατά 80% δική του,του Αζαριάδη, μικτού στυλ γραφή,που προσωπικά την καλωσορίζω με χαρά γιατί την βρίσκω πιο σημερινή, πολύ πιο πειστική και σαφώς πιο ενδιαφέρουσα,καθώς μου δίνει ένα πλήρες,έξυπνο,φρέσκο και μάλιστα ελληνικό αστυνομικό που με κρατάει συνεχώς στην ατμόσφαιρά του και λόγω της αισθητικής της γλώσσας με την οποία διατυπώνεται αλλά και γιατί είναι αφομοιωμένες καλά οι επιρροές του δημιουργού του όποιες κι αν είναι,επίσης γιατί με μέτρο και συνετά ενισχύεται εκεί που πρέπει με τα κλισέ του -δίχως αυτά,κακά τα ψέματα,αστυνομικό της προκοπής δεν γίνεται-παραμένει λιτό στο δια ταύτα του,ελκυστικό σαν κεντρική ιδέα και τεχνικώς αψεγάδιαστο ,στην ανάπτυξη δηλαδή της πλοκής στη συνέχεια, στακάτο, τονωμένο έξυπνα με καλά επινοήματα όπως η ύπαρξη αποσπασμάτων από ημερολόγια τα οποία καταλαβαίνουμε κάποια στιγμή ότι είναι του Αλέξανδρου Καρλή και ότι έχουν περιέλθει στα χέρια του μιμητή/συνεχιστή του.

Τέλος πάντων,πέρα από τα θεωρητικά,θα πω ότι ο Γρηγόρης Αζαριάδης και αρκετοί συγγραφείς τα τελευταία χρόνια ξαναφέρνουν δυναμικά την ελληνική αστυνομική λογοτεχνία στο προσκήνιο γράφοντας μυθιστορήματα αξιώσεων που κρατούν το ενδιαφέρον του αναγνώστη και τον κάνουν να θέλει να συνεχίσει με το είδος.Το "Μοτίβο του Δολοφόνου" είναι ένα γρήγορο,πολύ καλό και σαν αίνιγμα αστυνομικό,δίχως αλατοπίπερα ριγμένα με τη σέσουλα,τακτική επικίνδυνη σαν τεχνική γιατί τις πιο πολλές φορές φορτώνει ενοχλητικά το κείμενο,προκαλεί ένα χαμό από στοιχεία,ονόματα και γεγονότα που αποπροσανατολίζουν επικαλύπτοντας και καταστρέφοντας την απόλαυση της ανάγνωσης.
Ο Γρηγόρης Αζαριάδης έχει ήδη ένα δικό του κοινό που τον ακολουθεί πιστά.Τώρα καταλαβαίνω το γιατί και πρέπει να τον ευχαριστήσω διότι με το "Μοτίβο του Δολοφόνου" με έβαλε,με τον καλύτερο τρόπο που μπορούσα να φανταστώ,στον πειρασμό να αναθεωρήσω απόψεις για την αστυνομική λογοτεχνία. Να που και στην εποχή μας που όλα είναι ειπωμένα,η καλή αστυνομική λογοτεχνία (μπορεί να) είναι ένα ενδιαφέρον είδος που κακώς,κάκιστα, θεωρείται τρόπος για να περνάς απλώς την ώρα σου .


υγ.ο πρώτος τυπικός serial killer στα ελληνικά αστυνομικά χρονικά θεωρείται ότι είναι αυτός  εδώ


*Α,κι εμείς,έννοια σας κι εμείς.Διότι προσφέρεται,με το αζημίωτο βεβαίως,μπόλικο το αστυνομικό θέαμα για κάθε νοημοσύνη,πάρε κόσμε,φριχτές παπάρες μα και πολύ έξυπνα θέματα, διασκεδαστική καλτίλα μα και πρωτοκλασάτο noir,μέρα νύχτα και σε όλα τα κανάλια,ιδιαίτερα στα ιδιωτικά,που όταν δεν παίζουν εκείνα τα ανεκδιήγητα horror show με τις τρεμετεντέρηδες,τις αννιτοτατιάνες και το λοιπό τριλάικ σκουπιδαριάτο προβάλουν κάργα αστυνομικές σειρές:ncis Νέας Ορλεάνης,ncis Νέας Υόρκης,αβγ και δεν ξέρω πώς αλλιώς τα λένε, Μαϊάμι,Λας Βέγκας κτλ ανά πόλη (αμερικάνικα κυρίως δηλαδή μα και μερικά ψωραλέα ελληνικά,κάτι μαρκαρικά και μαρικά, δυστυχώς της ξεπέτας αυτά τα εγχώρια,άνευρα,χωρίς τσαγανό)και όλος ο κόσμος μετατρέπεται σε αστυνομικό σταυρόλεξο που το λύνουν τσάκα τσάκα οι καταρτισμένοι και σαν φοβεροί επιστήμονες, οι πάντα σούπερ αστυνόμοι. Αμέ!


υ.γ.Το κείμενο δημοσιεύτηκε στον Amagi στις 1/3/2016 φορώντας τα καλά του (δηλαδή επιμελημένο από τον Κυριάκο Αθανασιάδη),εδώ στο σπίτι/μπλογκ κυκλοφορεί επιμελώς ατημέλητο,με πυτζάμες.

Σχόλια