Τα βιβλία στα σπίτια μας και οι δημόσιες βιβλιοθήκες

Οι περισσότεροι βιβλιόφιλοι φορτώνουμε με δεκάδες τίτλους/βιβλία τις βιβλιοθήκες μας,όμως σαν κάτοικοι και δημότες δεχόμαστε, ανάμεσα στα άλλα, να ζούμε σε γειτονιές που (εκείνοι που στείλαμε να τις διοικήσουν) δεν δείχνουν να βάζουν σαν προτεραιότητά τους τις καλές και, κυρίως,πλήρεις βιβλιοθήκες που θα έπρεπε να έχουμε στην διάθεσή μας,με βάση την πολιτιστική μας κληρονομιά (και τη γλώσσα την εκπληκτική που μας έλαχε να γράφουμε και να μιλάμε και να την βασανίζουμε, μα αυτό ας το αφήσουμε προς το παρόν).Μας έχουν ταράξει στο ράβε-ξήλωνε πεζοδρόμια και στάσεις,παρτέρια και παιδικές χαρές -καλά είναι κι αυτά,δεν αντιλέγω-,μα για σοβαρές βιβλιοθήκες τάζουμε στον Άγιο Φανούρη,ψωραλέες γαρ οι υπάρχουσες στις περισσότερες περιπτώσεις,αφημένες στο μεράκι λίγων  υπαλλήλων,αν υπάρχουν κι αυτοί δηλαδή και είναι φιλότιμοι και δεν λουφάρουν σαν κλασικοί δημόσιοι υπάλληλοι.

Όμως από την πλευρά μας γιατί  να αφήνουμε μια κατάσταση να βαλτώνει έτσι;Δεκάδες βιβλία αφού τα διαβάσουμε τα παρατάμε κυριολεκτικά να αραχνιάζουν επί μήνες και χρόνια στα ράφια (δεύτερη και τρίτη φορά δύσκολα ξαναπιάνουμε το ίδιο βιβλίο πλην ελαχίστων περιπτώσεων-μόνο ορισμένα κλασικά,νομίζω,ανήκουν σ΄ αυτές και ίσως και κάποια που αποκτάνε ιδιαίτερη συναισθηματική αξία για τον καθένα μας ξεχωριστά). 
Μπορούμε επομένως,εμείς οι απλοί πολίτες, να κάνουμε κάτι λογικό, πρακτικό και  ανιδιοτελές για να στρέψουμε μια ροή βιβλίων και προς άλλους ανθρώπους και να συμβάλουμε έτσι,ίσως,γιατί όχι, στη δημιουργία κινήτρων ώστε να γίνουν περισσότεροι οι αναγνώστες (κι όχι οι απαθείς τηλεθεατές) παρά την κρίση, που οι πολιτικοί μάς έχουν ρίξει κατακέφαλα, και την εξ αυτής κατάθλιψη ;



Αναλογιζόμενη αυτά και άλλα πολλά, και κυρίως την ευθυγράμμισή μας  με την νοοτροπία της κατανάλωσης ακόμα και μέσα σε οικονομικές συνθήκες σαν αυτές που καθόμαστε και τρώμε στην μάπα οκτώ ολόκληρα χρόνια τώρα,έγραψα πριν λίγες μέρες στο facebook το παρακάτω κειμενάκι, θέλοντας -και με αβάντα την ανεμελιά και την συνήθως φιλική ατμόσφαιρα που υπάρχει στις εκεί παρέες μου που είναι κι αυτές,τι προβλέψιμο, βιβλιοκεντρικές-, να μοιραστώ τις σκέψεις που έκανα συμμαζεύοντας τον (ασυμμάζευτο ως τώρα) χαμό βιβλίων που γίνεται αυτές τις μέρες στο σπίτι μου, και φαντάζομαι συμβαίνει κατά καιρούς και στα σπίτια άλλων,όλων εκείνων οι οποίοι δίχως να είναι συλλέκτες -απλά επειδή κατ΄ αρχάς αγαπούν το διάβασμα σαν διέξοδο-,αγοράζουν μανιωδώς βιβλία ακόμα κι αν στερούνται άλλα αναγκαία κι έτσι βρίσκονται,διόλου ξαφνικά πάντως, κάποια στιγμή να μην έχουν χώρο για να τα βάλουν κάπου που δεν θα τα έχουν παρατήσει απλώς καθώς πέρασε η τρέλα της απόκτησης που τα συνόδεψε.




Vivi Georgando
October 6


Βρίσκομαι εδώ και μερικές μέρες περικυκλωμένη από αμέτρητα βιβλία γιατί μ΄ έπιασε η προκοπή να τα τακτοποιήσω.Δεν παλεύεται βέβαια η κατάσταση αν και από επιλογή μου έχω σχετικά λίγα(μονοψήφιος ο αριθμός τους,νομίζω) και επίσης συνειδητά δεν ανήκω στους φετιχιστές και συλλέκτες βιβλιόφιλους. Κι ενώ βλέπω στην πράξη πόσο γραφική (τελικά μπορεί να) είναι όλη αυτή η κτητική μανία και η βουλιμία μας και πόσο ασήμαντο συχνά αποδεικνύεται το βιβλιομάνι που κυκλοφορεί στις μέρες μας κι όμως ασχολούμαστε μαζί του, στα διαλείμματα τι λέτε πως με συνέλαβα να κάνω; Διαβάζω ρωσική λογοτεχνία-ως εδώ εντάξει θα μου πείτε-και παράλληλα συντάσσω λίστες για βιβλία που θέλω να έ χ ω, όχι όμως για να διαβάσω-αυτό μου φαίνεται φυσιολογικό-, μα που θέλω να τα έχω σπίτι μου ντε και καλά!

Φαντάζομαι τι γίνεται στα σπίτια άλλων (εκείνων που αγοράζουν με τη σέσουλα, δεν τους ζηλεύω ούτε όμως τους μέμφομαι) σε ανάλογες εκκαθαρίσεις,επανατακτοποιήσεις κτλ και με πιάνει φρίκη και αναρωτιέμαι,μωρέ μήπως είμαστε υπερβολικοί τελικά;

Η Εθνική Βιβλιοθήκη(στην Πανεπιστημίου)

Η αγάπη για την ανάγνωση όμως δεν δικαιολογεί αυτήν την καταναλωτική μανία της τελευταίας δεκαετίας, τα έχουμε μπερδέψει πολύ τα πράγματα και το να συσσωρεύουμε κτητικά,θαρρώ, ό,τι προστάζει η μόδα,η παρέα και η στιγμή δεν είναι αποτέλεσμα φιλαναγνωσίας ούτε βιβλιοφιλίας,ή μάλλον είναι σε πρώτη φάση -δεν θέλω να είμαι απόλυτη-,φιλαναγνωσία και βιβλιοφιλία μα καταλήγει να μην διαφέρει στην ξέφρενη πορεία της από την κατανάλωση προϊόντων με ημερομηνίες λήξης(μην πω και με προδιαγραφές εκτροφείου), φαινόμενο που έχει απασχολήσει και αρκετούς εκδότες σε ανύποπτο χρόνο στα μκδ και που η παράθεση των απόψεών τους για τις αιτίες ανυπαρξίας βιβλιοθηκών δεν ερμηνευόταν σωστά.Οι εκδότες όμως ξέρουν πολύ καλά,καλύτερα από τον καθένα μικροσυλλέκτη τίτλων,πόσο πιο κερδοφόρο,σταθερά και συνεχώς,θα μπορούσε να είναι ένα καλά οργανωμένο εθνικό σύστημα βιβλιοθηκών.Κι όσο για την τύχη των βιβλιοπωλείων ας μην βιαστούμε να μελαγχολήσουμε, γιατί δεν είναι οι (ειδικά οι καημένες οι δημόσιες) βιβλιοθήκες που αναπτυσσόμενες εκείνες κλείνουν εξαιτίας τους αυτά.Το αντίθετο:οι βιβλιοθήκες στέλνουν κόσμο στα βιβλιοπωλεία.

Τείνω λοιπόν ολοένα και πιο πολύ προς την απόρριψη της άκριτης κατανάλωσης και την υιοθέτηση τής με αυστηρά κριτήρια δημιουργίας της προσωπικής τού καθενός βιβλιοθήκης. Δικαίωμά του και δεν το συζητώ.Από κει και πέρα όμως προς τι το ντάνιασμα και η ατελείωτη σκόνη;Ό,τι αγοράστηκε με σπουδή και στην συνέχεια κρίθηκε ανεπιθύμητο ας κάνει τον κύκλο του,ας δοθεί για πώληση, ανταλλαγή, δώρο,ας πάει στην δημοτική βιβλιοθήκη και όπου κρίνει αυτός που πια δεν το θέλει, ή που δεν έχει χώρο. Μια τέτοια νοοτροπία συνδυαστικά, και πιστεύω ότι το βλέπετε και οι περισσότεροι, οδηγεί στην έξοχη λύση των δημόσιων και ανοιχτών βιβλιοθηκών,που θα λειτουργούν βάσει κανόνων, φυσικά, και ίσως μιας κάποιας σχετικής εκπαίδευσης στο σχολείο (αφήστε με να ελπίζω,και να ονειρεύομαι).Τι καλύτερο;

Για τις δημόσιες βιβλιοθήκες και το πόσο ανάγκη τις έχουμε όλοι,έχει γράψει επανειλημμένως η  Κατερίνα Τοράκη.Διαβάστε τά σχετικά άρθρα με την ετικέτα βιβλιοθήκες στο ωραίο ιστολόγιο που διατηρεί,το Καγκουρώ,και σκεφτείτε το όλο θέμα.Νομίζω αξίζει τον κόπο να αλλάξουμε όλον τον τρόπο που σκεφτόμαστε και πράττουμε σαν αναγνώστες και πολίτες της Ευρώπης και του κόσμου

Σχόλια

  1. Πολύ γόνιμος αυτός ο προβληματισμός. Νιώθω τις στοίβες να με πνίγουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τι χαρά να το λες εσύ αυτό,Κατερίνα(αν και εμένα δεν με εκπλήσσεις,έχω την τύχη να ξέρω από πρώτο χέρι τι υπέροχος άνθρωπος είσαι)!
      Πόσο πιο ελπιδοφόρο είναι το μήνυμα όμως,το να συμμερίζεσαι την αγωνία για τις βιβλιοθήκες,ερχόμενο από σένα που σαν επαγγελματίας αγωνίζεσαι με αξιοπρέπεια και δοτικότητα να κρατήσεις ένα από τα ποιοτικότερα βιβλιοπωλεία της Αθήνας, απ΄αυτά που εγώ τα λέω μελίσσια πολιτισμού.Είναι αλυσίδα όλο αυτό κι αν το καταλαβαίναμε δεν θα έσπαγε από τον κοντοφθαλμισμό μας κάθε τρεις και λίγο.

      Διαγραφή
  2. Μπράβο Βιβή! Χαίρομαι πολύ για το κείμενό σου. Συμφωνώ απολύτως με την άποψή σου.

    Κατ' αρχήν, να διευκρινίσω (όπως ήδη γνωρίζεις) ότι είμαι βιβλιοθηκονόμος και ξέρω από πρώτο χέρι ότι οι περισσότερες βιβλιοθήκες της χώρας ΔΕΝ λειτουργούν με βιβλιοθηκονόμους και έτσι ως έναν μεγάλο βαθμό υπολειτουργούν, είναι έρμαια των πολιτικών πρακτικών, ξεκινούν μια δράση και την αφήνουν να πεθάνει λίγο καιρό πιο μετά κλπ.

    Αν μία βιβλιοθήκη δεν συμβαδίζει με την εποχή της τότε είναι «άχρηστη» -- θα περιορίσω τον συλλογισμό μου μόνο στην συλλογή των βιβλίων (αν και μια βιβλιοθήκη είναι πολλά περισσότερα από αυτό). Εννοώ ότι, αν δεν πέφτει το χρήμα (που δεν υπάρχει για να πέσει, και όσο υπάρχει, δεν θα πέσει σε βιβλιοθήκες, χαζοί είναι!) για να εμπλουτιστεί μια συλλογή με βιβλία τρέχοντα και επίκαιρα, τότε στα μάτια των περισσοτέρων αναγνωστών θα υποβιβαστεί σε εκείνες τις βιβλιοθήκες των γονέων ή θείων μας (των περισσοτέρων από μας) που δίνουν μια αίσθηση φορμόλης, χωρίς απαραιτήτως να σημαίνει ότι δεν έχουν και ωραία βιβλία ανάμεσά τους. Όπως εσύ, εγώ, και άλλοι, θέλουμε να αγοράζουμε νέα βιβλία, να μαθαίνουμε νέες τάσεις κλπ, έτσι θέλουν και οι περισσότεροι, κάτι που δεν θα βρουν στις περισσότερες βιβλιοθήκες της χώρας (τουλάχιστον αυτές τις εποχές). Και έτσι τα αγοράζουν.

    Έτσι, λοιπόν, σκέφτηκα κάτι τολμηρό στην προσπάθεια να συνδυάσω αυτό που σπούδασα με την αγάπη μου για τα βιβλία. Επειδή ένα βιβλιοπωλείο-καφέ απαιτεί πολύ χρήμα και υπάρχει ήδη ένα αρκετά γνωστό στο Φάληρο (που να μπλέκεις με ανταγωνισμό!), σκέφτηκα την δημιουργία μιας «ιδιωτικής βιβλιοθήκης». Δηλαδή, μπορώ να διαθέσω όλα τα βιβλία μου προς δανεισμό. Να δίνεις την ευκαιρία σε αναγνώστες, να δανειστούν ένα σύγχρονο βιβλίο χωρίς να χρειαστεί να το αγοράσουν (εφ' όσον δεν θέλουν να το έχουν στην συλλογή τους). Παράλληλα, θα αυξάνεται και η υπάρχουσα συλλογή, καθώς εγώ δε θα σταματήσω να αγοράζω βιβλιά για πάρτη μου, όπως θα έκανα έτσι και αλλιώς! Το συζήτησα με φίλους αλλά ήταν αρκετά αρνητικοί. Βέβαια, δεν μπορώ να το τρέξω μόνος μου καθότι δεν έχω και πολλά βιβλία για ένα τέτοιο εγχείρημα. Γι' αυτό ρίχνω την ιδέα εδώ :p Δεν ξέρω όμως κατά πόσο θα υπάρχουν πρόθυμοι αναγνώστες να δανειστούν βιβλία από αυτήν την Ιδιωτική βιβλιθήκη, πληρώνοντας ένα μικρό αντίτιμο για τον δανεισμό. Εσύ, θα ήσουν πρόθυμη;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Απαντώ μπαίνοντας κατευθείαν στο ψητό:και ναι και όχι.Η λογική και πολιτική μου πλευρά μου λέει ναι,ο καυτός χυλός που έχω φάει ουκ ολίγες φορές από δανεικά και αγύριστα βιβλία -με αποτέλεσμα να χαθούν εκδόσεις που δεν υπάρχουν πια-,με διαολίζει προς το όχι.Αν όμως το στήναμε αρκετοί τρελοί μαζί θα το έβλεπα.Να το κουβεντιάσουμε οπωσδήποτε .

      Διαγραφή
    2. Εγώ είμαι της άποψης ότι κανένα εξαντλημένο δεν μένει για πολύ καιρό, τέτοιο. Και αν μείνει τελικά εξαντλημένο, δεν θα εξαντληθεί ποτέ η επιθυμία μας για καλά βιβλία, που θα υπερκαλύψουν την απώλεια του παλιού! Εν ολίγοις, χάρισμά τους... γαμώ το κερατάτο τους (εννοείται ότι θα πέσει και λίγο βρισίδι, για να ξεθυμάνουμε!) :p

      Για να εξασφαλιστεί οτι δεν θα μείνουμε χωρίς βιβλία στη βιβλιοθήκη, κατά τον δανεισμό θα χρεώνουμε ένα σεβαστό ποσό ώστε να είμαστε σίγουροι ότι θα επιστραφεί (και αν όχι, τουλάχιστον να αγοραστεί ξανά) και όταν το επιστρέφει, θα κρατάμε μόνο το «ποσό δανεισμού» όπως θα έχει καθοριστεί για κάθε βιβλιο, και τα υπόλοιπα λεφτά θα επιστρέφουν στον πελάτη. Γενικά, υπάρχουν διάφοροι τρόποι, προθυμία δεν βλέπω... κυρίως από τους αναγνώστες να θέσουν τα βιβλία του σε κοινοκτημοσύνη. Πολλή λατρεία για τα βιβλία τους έχουν μωρέ!! Φαντάζεσαι να είχαμε διαθέσιμη την βιβλιοθήκη της Γαρυφαλάκη, μπίζνα που θα κάναμε; Ποιος θα της το πει, όμως!!

      Διαγραφή
    3. αμάν,σκέψου να σε/μας διαβάσει ....

      Διαγραφή
  3. Σπουδαία τα θέματα που βάζεις Βιβή: από τη μια την "καταναλωτική" (;) μανία κατοχής των βιβλίων που διαβάζουμε και από την άλλη την υπόσταση και το ρόλο των βιβλιοθηκών (για τους πολλούς κύρια των δημόσιων και δημοτικών βιβλιοθηκών).
    Καταρχάς, θα έλεγα ότι είναι μια καλή ιδέα η δωρεά σε βιβλιοθήκες και είναι αλήθεια ότι αυτό συμβαίνει, και μάλιστα τα τελευταία χρόνια που ύπάρχει περισσότερη ενημέρωση, θα έλεγα ότι συχνά είναι μια λύση (μάλλον, όχι τόσο γιατί υπάρχει αυτός ο ένθερμος ζήλος να εμπλουτιστούν οι βιβλιοθήκες, αλλά για να αποφορτιστούν οι βιβλιοθήκες των σπιτιών, και πολύ περισσότερο σε περιπτώσεις αποδημίας των κατόχων τους). Αυτό δεν είναι κακό σε κάθε περίπτωση και πολλές φορές βρίσκεις πολύ χρήσιμα βιβλία, συχνά και εξαντλημένα, οπότε αυτό μακάρι να συνεχίζεται (αρκεί βέβαια και οι βιβλιοθήκες να έχουν διαθέσιμο φυσικό χώρο, άλλο ένα πρόβλημα που μπαίνει στο τραπέζι σε μια τέτοια συζήτηση). Το "κακό" συνήθως σε αυτές τις δωρεές είναι ότι δεν βρίσκεις ή σπάνια βρίσκεις νέα βιβλία. Και εδώ είναι το άλλο θέμα που έγινε και αφορμή για την ανάρτησή σου: κατά πόσο εμείς που έχουμε πολλά βιβλία είμαστε πρόθυμοι να τα χαρίσουμε σε βιβλιοθήκη αφού τα έχουμε διαβάσει. Μπορεί να σε στενοχωρήσω, μπορεί να είμαι θερμή υποστηρίκτρια του θεσμού των βιβλιοθηκών (και σε ευχαριστώ πάρα πολύ για την αναφορά), όμως τα βιβλία μου (προς το παρόν) δεν τα δίνω. Έχουν γραφτεί πολλά γι' αυτό το "κουσούρι", ας μην το αναλύσω παραπάνω... Κάποιες αναφορές είχα κάνει στην παρουσίαση του βιβλίου "Η αναγκαιότητα της ανάγνωσης" του καλού βιβλιοθηκονόμου Νίκου Σιδέρη (https://katerinatoraki.blogspot.gr/2016/10/h.html).
    Από κει και πέρα, το θέμα των βιβλιοθηκών είναι τεράστιο, δεν έχουμε κουλτούρα χρήσης βιβλιοθηκών, δεν έχουμε κουλτούρα πολιτικής βιβλιοθηκών κι έτσι τις διαφημίζουμε συχνά για να δείξουμε το όμορφο κτίριο. Γίνομαι ίσως αυστηρή, αλλά μερικές φορές όταν διαβάζω άρθρα για βιβλιοθήκες αναρωτιέμαι πόσοι από αυτούς που τις διαφημίζουν τις έχουν ποτέ χρησιμοποιήσει. Έχουν γίνει θετικές ενέργειες τις τελευταίες δυο δεκαετίες (κυρίως όμως χάρη στα ευρωπαϊκά προγράμματα, τα οποία συνέβαλαν στο στήσιμο υπηρεσιών, έλειψε όμως η εξασφάλιση από μέρους της Πολιτείας της συνέχειας).
    Κι εδώ θα συμφωνήσω εν μέρει ότι λείπουν τα χρήματα για να λειτουργούν όπως πρέπει και γι'αυτό είναι ιδιαίτερα αξιέπαινοι οι βιβλιοθηκονόμοι που καταφέρνουν να λειτουργούν τις βιβλιοθήκες τους αξιοπρεπώς (ως προς το ρόλο τους) αλλά και κάποιοι δήμοι που διαθέτουν κονδύλια για την αγορά νέων βιβλίων (έστω και περιορισμένα).
    Μεγάλο το θέμα, καλύτερα να σταματήσω. Ένα σχόλιο στην πρόταση του Μαραμπού. Δεν συμφωνώ με τον ιδιωτικό δανεισμό και μάλιστα με αντίτιμο, το οποίο στην αρχή χαρακτηρίζει μικρό και στη συνέχεια σεβαστό. Έχω χάσει κι εγώ βιβλία που έχω δανείσει, είναι δίκοπο μαχαίρι να μην δανείσεις σε φίλο/φίλη, αυτό που με τρώει είναι η καθυστέρηση επιστροφής, βλέπεις η κατοχή είναι κατοχή...
    Βιβή, αν έχεις βιβλία που πραγματικά δεν σε τρώει το κουσούρι να τα έχεις να τα βλέπεις ή κατά καιρούς μέσα στη νύχτα να θέλεις να ανατρέξεις (το κάνω πολύ συχνά αυτό ... μήπως χρειάζεται γιατρός;), δώσε τα σε βιβλιοθήκη, υπάρχει μεγάλη ανάγκη, σίγουρα θα πιάσουν τόπο.
    Συγγνώμη για τη φλυαρία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμπληρώνοντας, θα έλεγα ότι η κουβέντα που άνοιξες είναι πολύ χρήσιμη και θα είχε ενδιαφέρον να γινόταν μια έρευνα (π.χ. στο πλαίσιο μια φοιτητικής εργασίας).

      Διαγραφή
    2. Καλημέρα,μπαίνω στην ωραία σας κουβέντα ελαφρώς ετεροχρονισμένη(εαπ γαρ,φέτος έχω πάρει δυο καταπληκτικές θεματικές ενότητες, Ευρωπαϊκή Λογοτεχνία και Κοινωνική και Οικονομική Ιστορία της Ευρώπης και διαβάζω με αφοσίωση).
      Κατερίνα,το είχα κι εγώ το κουσούρι όπως το λες μα ξαφνικά-δηλαδή διόλου ξαφνικά, διεργασίες γίνονταν στη σκέψη μου από χρόνια-ένιωσα πως μια ματαιότητα κρυμμένη σαν δίκαιο πείσμα απέναντι στην κακογουστιά γύρω μας με κάνει κατά καιρούς στην ζωή μου να επιθυμώ να κατέχω (και)τα βιβλία σαν αντικείμενα. Αναρωτήθηκα τι είναι προτιμότερο, να τα έχω διαβασμένα και κατακτημένα εντός μου όσο μπορώ ή να μου ανήκουν σαν χρηστικά πράγματα;Και αποφάσισα ότι σ΄αυτή μου την φάση με ενδιαφέρει το πρώτο, να έχω διαβάσει και κατανοήσει πχ τους μεγάλους Ρώσους και Γερμανούς κι ας μην τους έχω στη βιβλιοθήκη.Μου έχει ξανασυμβεί να τείνω σε ιδεολογικό μπούχτισμα από συσσώρευση και βέβαια να έχω κλάψει για καλά βιβλία που έδωσα για αποσυμφόρηση ραφιών και αποτοξίνωση από τον καταναλωτισμό που ένιωθα να με έχει κυριεύσει- πέτυχα βιβλία του Τολστόι και του Τόμας Μανν που χάρισα σε δανειστική συλλογικότητας να πουλιούνται παρέα με σαχλαμάρες σε σχέση μ΄αυτούς σε παζάρι καλών δεν αντιλέγω προθέσεων που έκαναν στον χώρο τους και τα πήρα πραγματικά στο κρανίο-αλλά στα 50+ μου αυτή την φορά είναι πολύ ισχυρή η αίσθηση του μάταιου της κτήσης και άρχισα μεγάλης έκτασης ξεσκαρτάρισμα .Έδωσα ήδη βιβλία σε δυο βιβλιοθήκες και μάλιστα καινούργια που δεν έκρινα τόσο απαραίτητο να τα έχω, ισπανόφωνη και αγγλόφωνη λογοτεχνία για την οποία γίνεται ντόρος στα μέσα και κάμποση ελληνική της καινούργιας θεωρούμενης σοδειάς, βιβλία για τα οποία όμως δεν έχω κανένα κριτικό αναγνωστικό ενδιαφέρον,μπορεί να έχασα και τον χρόνο μου διαβάζοντας ένα σωρό μέτριους,συμπαθείς αλλά μέτριους, καινούργιους που όμως σε μια άλλη και δη δανειστική βιβλιοθήκη θα λειτουργήσουν σαν σκαλάκι, ίσως, και θα κάνουν,ξαναλέω ίσως,ορισμένους αναγνώστες να ανέβουν την σκάλα.Πώς;Επειδή, για να σου φέρω ένα παράδειγμα ,έχουν πολύ δελεαστικές διακειμενικές αναφορές- οι ξένοι τις έχουν κυρίως,οι δικοί μας είναι οι περισσότεροι άστα να πάνε,στην εγωτική κοσμάρα τους-και ο αναγνώστης που δεν ψάχνει ο ίδιος θα βρει εκεί προτάσεις.Ίσως το ξαναλέω.
      Ξέρεις πού δυσκολεύομαι να δώσω/δανείσω βιβλία;Σε εκείνους που θέλουν να διαβάζουν μονίμως τζάμπα.Τι εννοώ;Όταν βλέπω την/τον άλλο να δίνει χρήματα σε ένα σωρό άλλα πράγματα -παπούτσια,τσάντες,μάσα,ρούχα κτλ)αλλά στο βιβλίο να είναι σκέτος Σκρουτζ,ε, νευριάζω.Πάει η άλλη σε μια λέσχη,λέμε τώρα, και ενώ αγοράζει παπούτσια πχ και συναγωνίζεται την γυναίκα του δικτάτορα σε αριθμό πατούμενων κλαψουρίζει για τα 10,12 ευρώ ενός βιβλίου και μου λέει να της το δανείσω... Όοοχι,δεν θα στο δανείσω γιατί έτσι, γιατί είμαι κατίνα.Κοπελιά, μην πάρεις τα χρυσά πατούμενα επειδή είναι φέτος της μοδός ή το διακοσιοστό φουλάρι, πάρε το βιβλίο και σταμάτα να με θεωρείς τράπεζα βιβλίου.

      Διαγραφή
  4. Καλησπέρα Κατερίνα,

    η χρήση αντιτίμου (όντως θα είναι μικρό, απλώς στην αρχή, ο χρήστης θα δίνει ένα μεγάλο πόσο ως εγγύηση στην περίπτωση που το βιβλίο δεν επιστραφεί, μετά θα παίρνει τα λεφτά πίσω!) θα γίνεται στο πλαίσιο μιας προσπάθειας με οικονομικές βλέψεις. Επαγγελματική διέξοδο ψάχνω, δεν θα έφτιαχνα μια τέτοια βιλιοθήκη από την καλή μου την καρδιά. Πέρα από αυτό, δεν έχω κανένα πρόβλημα να δανείσω βιβλία μου, δωρεάν και για μεγάλο χρονικό διάστημα - και συ αν έχεις κάποια βιβλία από τα οποία θες να απαλλαγείς, μπορείς να μου στείλεις μήνυμα και να ανταλλάξουμε κάποια. θα χαρώ και θα σε ευγνομωνώ παράλληλα :)

    Τώρα σχετικά με την δωρεά βιβλίων σε βιβλιοθήκες, την στιγμή που οι ίδιες (ενορχηστρωμένες από το Υπουργείο Παιδείας φυσικά) απαξιώνουν τόσο απροκάλυπτα το επάγγελμα του βιβλιοθηκονόμου, θα έλεγα ότι είμαι αντίθετος, ή ορθότερα αδιάφορος, καθώς γνωρίζω ποια θα είναι η κατάληξή τους. Πρέπει κάποια στιγμή να γίνει αντιληπτό ότι οι πολίτες, όσες καλές προθέσεις και αν έχουν, δεν πρέπει να υποκαθιστούν το κράτος. Και δυο χιλιάδες βιβλία να χαρίσω, μπορούν κάλλιστα να σαπίζουν σε ένα υπόγειο για 5 χρόνια - το έχουμε δει το έργο και ενδέχεται να το δούμε και σε επανάληψη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αμάν,αμάν...Έχω δώσει παιδικά σε βιβλιοθήκη.Μήπως τα υπόλοιπα να βγω στις ομάδες του fcb να τα πουλήσω μπας και μπορέσω να αγοράσω άλλα που τα δάνεισα και τα κλαίω ως δανεικά και αγύριστα;Το πιστεύεις ρε Μαραμπού ότι πέτυχα γνωστή μου από λέσχη στον δρόμο να έχει σηκώσει τα μαγαζιά και πάνω στα γεια,τι κάνεις και τα σχετικά μου ζήτησε να της δανείσω το βιβλίο που έχουμε για διάβασμα;Σε άλλη περίπτωση δεν με νοιάζει τι κάνει κάποιος με τα χρήματά του αλλά στην συγκεκριμένη,άι στο διάολο,σκέφτηκα.

      Διαγραφή
  5. Καταρχάς, σ' ευχαριστώ για την προσφορά. Η αλήθεια είναι ότι κάποια στιγμή προσφέρθηκες να μου δανείσεις το Γέλιο του Μπερξόν, το οποίο έχει εξαντληθεί, τελικά το βρήκα σε βιβλιοθήκη και το δανείστηκα, η θετική σου όμως ανταπόκριση καταγράφεται. Ας μην απαξιώνουμε τις δωρεές στις βιβλιοθήκες, εξάλλου γνωρίζεις ότι είναι μια κλασική μέθοδος πρόσκτησης.
    Σχετικά με τα υπόλοιπα, απαξίωση του επαγγέλματος κτλ., είναι μεγάλο θέμα, καταλαβαίνω τι λες, σε όλο τον κόσμο τα πράγματα είναι άνω-κάτω, βλέπε τι γίνεται στην άλλοτε πρωτοπόρα Βρετανία, όμως νομίζω πριν από την απαξίωση βρίσκεται η άγνοια. Χωρίς να γίνομαι δικηγόρος της παρούσας Κυβέρνησης, νομίζω υπάρχει θετική ματιά, αργή όμως η επί της ουσίας ανταπόκριση, αλλά στο οποίο δεν βοηθά και ο ίδιος ο κλάδος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Κατερίνα, η διάθεση βιβλιανταλλαγών παραμένει. Απλώς, ρώτα με, ποιο βιβλίο θα ήθελες να αποκτήσεις και ποιο προτίθεσαι να ξεφορτωθείς :)

    Δεν απαξιώνω τις δωρεές, γι' αυτό ενώ αρχικά έγραψα «είμαι αντίθετος» το γύρισα σε «είμαι αδιάφορος». Ωστόσο, έχω διαπιστώσει ότι δεν αποδίδουν τα αναμενόμενα, όταν και ο ίδιος ο οργανισμός δεν λειτουργεί σωστά. Σχετικά με την θετική ματιά της κυβέρνησης, να σου πω ότι όλες οι κυρβερνήσεις είχανε θετική ματιά απέναντι στις βιβλιοθήκες αλλά, η τύφλωσή τους ήταν ολική! Σαν να βλέπεις ένα ζευγάρι όμορφα μάτια που σε κοιτάζει με επιμονή και με ζέση, πριν διαπιστώσεις με αμηχανία ότι ο κάτοχός τους είναι τυφλός -- για να χρησιμοποιήσω ένα ποιητικό σχήμα λόγου.

    Ένα σου λέω: στις ελάχιστες προκηρύξεις με 5μηνα προγράμματα που κατάφερα να δουλέψω όλα αυτά τα χρόνια πάνω (ή πέριξ) στο επαγγελμά μου, έχω προσληφθεί ως βιβλιοθηκονόμος και έχω βγει ως ανειδίκευτος εργάτης!! Με τι εργασιακή εμπειρία λοιπόν, θα σταθώ απέναντι στην κυρβέρνηση, όταν ευαρεστηθεί να στρέψει τη θετική ματιά της πάνω μου;

    Σ' ευχαριστώ για τους προβληματισμούς και την κουβέντα. Καλή συνέχεια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Την αγωνία σου Μαραμπού την καταλαβαίνω πρώτη και καλύτερη,που λένε,διανύοντας τον πέμπτο χρόνο ανεργίας- οριστικής όπως φαίνεται,διότι εκτός των άλλων εγώ τρώω στη μάπα και τον ηλικιακό ρατσισμό που υπήρχε στην Ελλάδα και πριν την κρίση- και ενός προσωπικού οικονομικού στριμώγματος που με πνίγει(καθώς δεν είμαι ο άνθρωπος που ξοδεύει σε ατομικά λούσα και προσωπικά χόμπι τον μοναδικό μισθό που μπαίνει στην οικογένειά του).Αν διαβάσεις το πιο πάνω σχόλιό μου στην συνομιλία με την Κατερίνα θα δεις και την οργή που έχω επειδή άφησα-δικό μου λάθος-να με θεωρούν τράπεζα βιβλίου.Αλλά και πώς θα λειτουργούσε μια έντιμη αμειβόμενη δανειστική;

      Διαγραφή
    2. Βιβή, θα απαντήσω και στα δυο σου μηνύματα με ένα δικό μου.

      Κατ' αρχήν, την επόμενη φορά που θα την συναντήσεις, ψαχούλεψε την τσάντα της και πες της ευθαρσώς: «Ωωω τέλεια μπλούζα! Θα μου την δανείσεις να την φορέσω το βράδυ που θα βγω;» :p Μερικοί άνθρωποι, έτσι θέλουνε, πραγματικά. «Δεν είμαστε φοιτητική λέσχη, κυρία μου, να σου σερβίρουμε και βραδινό! Λέσχη ανάγνωσης είμαστε!»

      Και μένα μου την δίνει στα νεύρα όλο αυτό. Έχω φτύσει αίμα να αγοράσω τα βιβλία μου και θέλω ο άλλος με κάποιον τρόπο να το αναγνωρίζει αυτό -- δεν του χρωστάω τίποτα, πόσο μάλλον τα βιβλία μου!! Όσοι ζητούν τζαμπέ ΔΕΝ το αναγνωρίζουν. Αγνόησέ τους. Άμα δεν σου αρέσει το χόμπι της ανάγνωσης, παράτα το. Και εμένα μπορεί να μου αρέσει το σνόουμπορντ, δεν θα έρθω όμως να δανειστώ τον εξοπλισμό σου! Σε λίγους δανείζω πλέον που ξέρουν να εκτιμούν τα βιβλία και ξέρουν ότι δεν φυτρώνουν στον κήπο μου.

      Δεν λέω ότι είμαι αντίθετος στις δωρεές προς τις βιβλιοθήκες, λίγο επιφυλακτικός μόνο. Το εξηγώ στην Κατερίνα πιο πάνω. Μην νιώθεις τύψεις που δώρισες, εξάλλου η δωρεά γίνεται για να χαρεί πρωτίστως ο δωρητής. Σχετικά με τα βιβλία μου, παρόλο που δεν έχω πολλά σε σύγκριση με άλλους βιβλιόφιλους, αισθάνομαι κατά διαστήματα ένα αίσθημα «πνιγμού» πολύ ενοχλητικό. Όχι μόνο από τα βιβλία που ήταν άστοχες επιλογές και θέλω να ξεφορτωθώ αλλά και από εκείνα που αγαπώ και θέλω να τα βλέπω. Όπως το λες και συ πιο πάνω, προτιμώ πλέον να έχω την αίσθηση της ανάγνωσης στην μνήμη μου και στην καρδιά μου, και όχι τόσο να κατέχω και το βιβλίο. Όπως στο Φαρενάιτ 451 που ο καθένας αποστήθιζε ένα βιβλίο. Ωραία θα είναι να «αποστηθίζουμε» τα βιβλία που αγαπάμε και ας μην τα έχουμε κοντά μας -- βέβαια, ο λόγος που δεν θα τα έχουμε κοντά μας, να μην είναι επειδή τα συλλέγουν και τα καίνε, εφιαλτικό σενάριο αυτό.

      Υ.Γ. Για την ώρα πάψε να είσαι τράπεζα βιβλίου και τιθάσευσε λίγο το ενοχλητικό αίσθημα κτήσης. Στο μέλλον θα αποσυμφορηθεί η κατάσταση, στο υπόσχομαι :p

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου