Αναγνώστες στο βήμα I.Η ποίηση του Ζαχαρία Σώκου.





Ο δαίμων του τυπογραφείου την έκανε τη διαολιά του και με δήλωσε δικηγόρο.Δικηγόρος δεν έγινα - δεν το θέλησα καν κι ας τα σπούδασα τα νομικά(τα οποία έχουν μια κάποια σχέση με τη λογοτεχνία, αυτά θα σας τα πω πάντως άλλη φορά)την εποχή καθηγητών σαν τον Αλέξανδρο Μαγκάκη,τον Γεώργιο Κουμάντο κά-,μα για τις λέσχες καλά τα λέει.
Όταν λοιπόν άνθρωποι σοβαροί(εκτός δηλαδή από ταλαντούχοι,το ταλέντο τους είναι δεδομένο,είναι η μαγιά για όλα)όπως ο Ζαχαρίας Σώκος,καλούν εμένα,μια απλή αναγνώστρια που αγαπάει το βιβλίο και το να μοιράζεται τις σκέψεις της από το διάβασμα πρωτίστως σ΄ένα μπλογκ και πιστεύει -για ορισμένους λόγους βέβαια-,στη διάδοση της φιλαναγνωσίας και ιδρύει όπου μπορεί λέσχες και κοπιάζει γι αυτές δίχως να αποβλέπει σε υλικά οφέλη,όταν λοιπόν με καλούν τέτοιας ποιότητας άνθρωποι να πω δυο λόγια για τον ποιητικό τους μόχθο, τότε νιώθω εκτός από προσωπική χαρά πως η τιμή του καλέσματος αφορά όλους εμάς που στεκόμαστε όχι απέναντί τους ή στην άλλη πλευρά του ορμητικού ποταμού που είναι η Λογοτεχνία μα στην ίδια,επωμισμένοι εμείς μ΄έναν άλλο καίριο αν και αφανή ρόλο: του αποδέκτη του κόπου τους.
Του τελευταίου στη σειρά μα ίσως πιο σημαντικού και για τους ίδιους και δύσκολου κριτή,εκείνου που είτε κρίνει έχοντας και θεωρητικές γνώσεις είτε δίχως αυτές είναι σε κάθε περίπτωση αυτός που νιώθει, αυτός που συμπάσχει,αυτός που από μια προσέγγιση -σωστή κατά τη γνώμη μου- είναι, και έτσι πρέπει,ο πρωταγωνιστής στην τέχνη τους.

Σχόλια