"Λόγχες και Θηκάρια",Μαριάννα Παπουτσοπούλου


ΧΧ.Ποίηση

   Γεννήθηκα στα νερά της Αντίμηλος,βαφτίστηκα στα γκρεμνά της Σαντορίνης,με τρώνε οι άνεμοι των Σαργασών, μετρώ κομπολόγια τα γιούσουρα των κρυφών λογισμών...
   Όταν η ασχήμια του κόσμου έγινε ποιητικό αντικείμενο,μπήκαμε στο πιο βαθύ σκότος,το βάφτισες μοντέρνο...εκεί χάθηκε το μέτρο,έγραφες πεζό και νόμιζες ποίηση,το κοράκι έσκουξε άλλη μια "νεβερ μορ".


Διάδρομος (2008),Λόγχες και Θηκάρια (2017)
Synthesis V.G.

"Λόγχες και Θηκάρια", Μικρές εκδόσεις,2017
"Το Σωσίβιο Φτερό", εκδ.Γαβριηλίδης,2015
"Μαμά Φρανκ", εκδ.Γαβριηλίδης,2013
"Στο ρεύμα κι Αναπόταμα", εκδ.Ηριδανός,2013
"Διάδρομος", εκδ.Γαβριηλίδης,2008
"Πόλερως", εκδ.Γαβριηλίδης,2001

Μεταφράσεις
"Σχετικά με τον Μπωντλαίρ",Marcel Proust(1871-1922),εκδ. Κουκούτσι,2017
"Αλεξανδρινό Κουαρτέτο",Lawrence Durrell(1912-1990),  Μεταίχμιο,2009
"Μότσαρτ",Richard Baker (1925-),εκδ.Libro,2006


Μαριάννα Παπουτσοπούλου:εκλεκτή,ευαίσθητη,ταλαντούχα και άοκνη πένα που μοιράζεται με τους αναγνώστες το φως της λογοτεχνίας ό,τι κι αν κάνει,μεταφράσεις,ποίηση,διήγημα,μυθιστόρημα.Την πρωτογνώρισα σαν την μεταφράστρια του "Αλεξανδρινού Κουαρτέτου",που με τη μετάφραση-φετίχ του Χουρμούζιου απέναντί της το 2009 -να έχει στοιχειώσει το ίδιο το μυθιστόρημα,σχεδόν να΄χει ψηλότερο μπόι σαν μύθος-,εκείνη τολμούσε να αρθρώσει λόγο φρέσκο,πιο κοντινό στην εποχή μας και σοφά έπραττε γιατί ήταν λόγος έντιμος που δικαιώθηκε από τον χρόνο·αυτός ο έντιμος λόγος ξανασύστησε το έργο στο ευρύ κοινό και αυτός είναι που το κρατά συνεχώς στην επικαιρότητα.
Λίγους μήνες πριν το "Αλεξανδρινό Κουαρτέτο" είχε εκδώσει τη ποιητική της συλλογή "Διάδρομος" στην οποία έδειχνε τη δύναμη και την εγγενή ευαισθησία και πλαστικότητα της γραφής της.Μου έκανε εντύπωση η ελευθερία,η ορμή των στίχων,ήταν τα καλύτερα διαπιστευτήρια μιας γραφής που ένιωσα, όταν πια διάβασα το πεζό της "Λόγχες και Θηκάρια",ότι δεν σκόνταψε στα καθημερινά κουτάκια της άλλης ιδιότητας που είδα στο βιογραφικό της ότι διατηρούσε επί τριάντα χρόνια,της εκπαιδευτικού -Θεέ μου,τι βάρος-,εκείνου δηλαδή του ανθρώπου που πρέπει να διδάσκει λογοτεχνία σε εφήβους.
Τίποτα στα χρόνια γενικότερα,θαρρώ,δεν αλλοίωσε την ιδιαίτερη φλέβα από την οποία αντλεί η Παπουτσοπούλου. Προφανώς και είναι μια φλέβα χρυσού που βρίσκεται εντός της και την κάνει αυτόφωτη και γενναιόδωρη σαν δημιουργό,πρωτογενώς και δευτερογενώς(και στις μεταφράσεις της δηλαδή),μια γλύπτρια των λέξεων με σμίλη τον ανοιχτό της νου και καλέμι την ζεστή καρδιά της.

IV.Ιμαζιναίρ...
   Υφαίνω λόγια όπως πλέκουν οι κυρίες κασκόλ για τις ανάποδες μέρες του χειμώνα. Θα έχω χρώματα και ζεστά χνούδια να μ' ενοχλούν και να μου θυμίζουν με γαργαλητά πόσο τρελά σε αγάπησα χωμένη στα ψέματά σου μέχρι πνιγμού. Όμορφα αληθινά ψέματα που αναδύονταν, ανάγκη πάσα, από τα βάθη της δικής σου λαχτάρας και της δικής μου ανεμελιάς, αφού εμείς μόνο μέσα σε τούτα τα φανταστικά μας όρια ανασαίνουμε κι όλα τ' άλλα τα λέμε κάπως να συμβαδίζουμε με τον κόσμο, με τον ρυθμό του, αν και ακόμη βρισκόμαστε πίσω από το τεζάκι ενός καπηλειού στην Αγία Πρωτεύουσα μαζί με τον πατέρα Μαρμελάντωφ περιμένοντας να φανεί και η μικρή Σόνιεσκα, ή σ' ένα ξεχασμένο κι έρημο πια πεδίο παλιάς μάχης κοντά στη νεκρά θάλασσα, ή στη ρωγμή του τοίχου στο ξενοδοχείο Ιμαζιναίρ.
  Δεν μπορεί να μας κρατήσει η μονότονη ίδια,ίδια,ίδια κι όλο ίδια ροή του κόσμου σας,αποτύχατε,απο-τύχατε οι ισχυροί του κόσμου.Ποιος θα κάτσει,μεγαλοδύναμε,να ξεμπλέξει αυτή την απάτη;
  Όταν όμως αρχίζεις πια να οικονομείς τις συγκινήσεις επειδή δεν σε παίρνει,δεν θα αντέξει το σκαρί, τότε έχεις κάποια περιθώρια αμεροληψίας.Όμως υπάρχει το υλικό όλο του συναισθήματος, και πώς να το αρνηθείς;Κάνεις το πολύμηχανον εύρημα δικό σου,δένεσαι στο κατάρτι της επίγνωσης,αλλά η σκότα του ενθουσιασμού λάσκα και ο άνεμος για τον βυθό σου ούριος.Δεν έχει σημασία για πού ειν΄το ταξίδι, καμιά,όλα τα ταξίδια πια θα σου πουν αυτό που απόμεινε να μάθεις.Ότι είσαι ακόμα ένα παιδάκι που μεγάλωσε.

Αυτό το πεζό  -κατά το ήμισυ-,θα το βρει σαν πρόγευση ο αναγνώστης στο οπισθόφυλλο και θαρρώ σε πολλές από τις κριτικές και λοιπές προσεγγίσεις,αυτό διάλεξα κι εγώ και δεν είναι τυχαίο,ούτε βέβαια αποτέλεσμα μιας συνεννόησης ανάμεσα σε άγνωστους ανθρώπους.Γιατί λοιπόν όλοι το ίδιο; Πρώτα επειδή είναι υπέροχο και μετά γιατί δίνει λογοτεχνικό πλάτος και μήκος,στίγματα απαραίτητα για το οδοιπορικό στις σελίδες του.
Το καλαίσθητο βιβλίο της Μαριάννας Παπουτσοπούλου βγήκε το 2017 από τις Μικρές Εκδόσεις -διόλου μικρές,αντιθέτως-,με τον πολύσημο τίτλο "Λόγχες και Θηκάρια".Είναι μια συλλογή με 24 πεζογραφήματα και εννέα διηγήματα μεγάλης αισθητικής αξίας,ξέχειλα από μεστότητα και ανθρωπιά που καταφέρνουν,παρά την υφέρπουσα μελαγχολία τους-ειδικά των πεζών κειμένων που είναι στα όρια της ποίησης δίχως όμως να είναι από άποψη φόρμας ποιήματα-,να προκαλέσουν συναισθήματα που εναλλάσσονται:τρυφερότητα,συμπάθεια για το πάσχον ανθρώπινο υποκείμενο,θυμό,αγάπη,οργή για την μωρότητά του αλλά στο σύνολο ελπίδα για το κοινό αύριο,γιατί όσο θα παράγονται αυτής της κλάσης λογοτεχνικά έργα στον τόπο μας που υποφέρει πάλι,εσείς κι εγώ,φίλοι και εν βιβλίοις συνοδοιπόροι,θα ξέρουμε ότι δεν έχει χαθεί,αν μη τι άλλο,η ομορφιά στον κόσμο.


Σχόλια