"Η Ώρα του Αστεριού",Κλαρίσε Λισπέκτορ




Φίλε μου Φ.

ελπίζω το μπιλιέτο μου να σε βρει υγιή, δημιουργικό,χαρούμενο και να σ΄αρέσει και αυτό το βιβλίο που σου προτείνω.Αν θυμάμαι καλά είσαι από τους λίγους φίλους μου που δεν έχετε διαβάσει την πολυσυζητημένη "Ώρα του Αστεριού" της πολυσυζητημένης Κλαρίσε Λισπέκτορ,έτσι δεν είναι;
Αν το έκανες στο μεταξύ,τότε γνωρίζεις ήδη για τι πράγμα/ιδέα/θέμα/γραφή κτλ μιλάμε,αν όχι,όπως και νομίζω, κάνε το τώρα,είναι μια σταλιά τεράστιο βιβλιαράκι που μπορεί να το λατρέψεις ή και να το μισήσεις, πράγμα διόλου απίθανο,τι να σου πω,δεν ξέρω,μπορεί και να συμβεί να το μισήσεις,να μισήσεις ή να αγαπήσεις μονάχα κάτι, κάποιο φανερό ή μυστικό στοιχείο του,μα όποιο κι αν θα είναι το συναίσθημά σου στη διάρκεια της ανάγνωσης και μετά αξίζει τον χρόνο σου.
Εγώ διάβασα τη Λισπέκτορ μ.τ.σ.(μετά-τον-σαματά),μια μέρα που βρήκα τυχαία μπροστά μου το βιβλίο ανακατεύοντας το βιβλιομάνι του σπιτιού μου, μια περίοδο που είχε καταλαγιάσει κάπως η εγχώρια λισπεκτορομανία· δεν τους αδικώ αυτούς που άρχισαν με ορμή μια ατέλειωτη ακόμα συζήτηση,γιατί ξετρελάθηκαν οι πάντες, ακόμα κι εκείνοι που εύρισκαν ζητήματα,και που δεν αποκλείεται  να ΄χουν και αυτοί τα δίκια τους.Ύστερα το ξανάβαλα σ΄ένα ράφι δίχως να θέλω να πω εδώ στο μπλογκ κάτι,γιατί τι θα΄ταν,μια γνώμη επιπλέον στις πολλές,τι σημασία έχει αν τη λάτρεψα δηλαδή ή αδιαφορώ ή γιατί ισχύει κατά τη δική μου άποψη το ένα ή το άλλο,μεσοβέζικη άποψη εδώ έτσι κι αλλιώς δεν χωράει, πίστεψέ με.Δεν θα πω επομένως ούτε και σ΄εσένα τίποτα οριστικό, τουλάχιστον όχι πριν τη διαβάσεις.
Αν θες δυο λόγια περί τίνος πρόκειται δίχως προσωπική γνώμη ξεκάθαρα καλή ή κακή,απλά σου λέω πως ένας άντρας -περσόνα της ίδιας της Κλαρίσε-, που αλέθει δίχως έλεος και το δικό του το σαρκίο και το πνεύμα του στις μυλόπετρες μιας ιστορίας, διηγείται την φοβερά απλή και εύκολη και μαζί διόλου απλή και διόλου εύκολη ζωή ενός ασήμαντου και την ίδια στιγμή  σημαντικού, ακριβώς σαν τον απειροελάχιστο μα πολύτιμο κόκκο σκόνης στο αέναο Σύμπαν, κοριτσιού που ζει-ζει;-στο πολύβουο Ρίο της Βραζιλίας, φτιάχνοντάς την αυτή την ιστορία επί τόπου,αποφασίζοντας για πόνο ή χαρά την τελευταία στιγμούλα πριν την αφηγηθεί οριστικά μ΄αυτές τις λέξεις,μ΄αυτή τη σειρά και μ΄αυτή τη στίξη·έτσι τουλάχιστον μοιάζει όλο το πράγμα, ένα επιμελώς ατημέλητο και πειθαρχημένο μεταμοντέρνο χάος, αλλά θα δεις ο ίδιος αν είναι ή δεν είναι όντως έτσι και τι είναι ή δεν είναι η ιστορία αυτή καθαυτή κι αυτό το ίδιο το ταπεινό και συνάμα μεγαλειώδες κορίτσι που τη σηκώνει στους εύθραυστους ώμους του.Και θα δεις ποιο και τι είναι και το πρόσωπο που τα αφηγείται/επινοεί/έζησε/προσδοκά/φοβάται-γιατί-νιώθει πως φτάνει η ώρα ενός αστεριού και που μπορεί αυτό το πρόσωπο τελικά και μόνον αυτό να σηκώνει τα πάντα  στους τσακισμένους του ώμους.
Και οι άλλοι άνθρωποι.Άγγελοι και δαίμονες.Θα δεις τι μπορεί να είναι ή να γίνονται οι άνθρωποι από τη μια μέχρι την άλλη άκρη των ωκεανών. Στο διηνεκές. 

υγ.Τα παρακάτω είναι από την παινεμένη χύτρα της διάσημης Ελέν Σιξού,διάβασέ τα,διάβασε όλο το επίμετρό της όμως σε συμβουλεύω μετά την ανάγνωση της "Ώρας του Αστεριού",μη σου πω ότι και να μη το διαβάσεις καθόλου δεν αλλάζει τίποτα ως προς το βιβλίο μα αν το κάνεις θα μ΄άρεσε να μιλήσουμε κάποια στιγμή και για το χαρισματικό παγώνι,την Σιξού βέβαια,ε,ναι, ποιαν άλλη,αυτή ασχολήθηκε τόσο πολύ με την Λισπέκτορ.

"Αν ο Κάφκα ήταν γυναίκα.Αν ο Ρίλκε ήταν μία Εβραία-Βραζιλιάνα που γεννήθηκε στην Ουκρανία. Αν ο Ρεμπώ ήταν μητέρα,αν είχε ζήσει μέχρι τα πενήντα.Αν ο Χάιντεγκερ είχε καταφέρει να πάψει να είναι Γερμανός,αν είχε γράψει το Βιβλίο της Γης.Γιατί αναφέρω αυτά τα ονόματα;Για να προσπαθήσω να περιγράψω μια περιοχή.Κάπου εκεί βρίσκεται η περιοχή όπου γράφει η Κλαρίσε Λισπέκτορ.Εκεί όπου ανασαίνουν τα πιο απαιτητικά έργα,εκείνη ανοίγει το δρόμο της.Πέραν της κατανόησης,βήμα το βήμα, βουτάει τρέμοντας στο ακατανόητο τρομακτικό βάθος του κόσμου,εκεί όπου το υπερευαίσθητο αυτί τεντώνεται για να συλλάβει ακόμα και τον ήχο των άστρων,ακόμα και την ανεπαίσθητη τριβή των ατόμων,ακόμα και τη σιωπή ανάμεσα σε δύο καρδιοχτύπια.Γυναίκα-φύλακας,νυχτερινό φως του κόσμου.Εκείνη δεν γνωρίζει τίποτα.Δεν διάβασε τους φιλοσόφους.Και παρ' όλα αυτά κάποιες φορές θα ορκιζόσουν πως τους ακούς να μουρμουρίζουν μέσα στα δάση της".Έλεν Σιξού

Δεν θα σου εξηγήσω μα δες και τούτα που θα τα βρεις αμέσως ανοίγοντας το βιβλίο,αλλά μόνο όταν τελειώσεις (με) την ιστορία εντός του θα τα έχεις συνδέσει μ΄αυτό που είναι η πεμπτουσία της .Και σε παρακαλώ άκουσέ με και βρες επίσης να διαβάσεις το συντομότερο δυνατόν δυο υπέροχες γυναίκες,την Ίνγκεμπορ Μπάχμαν και την Τζην Ρυς,αν δεν το έχεις κάνει ήδη κι αυτό.

Δικό μου το φταίξιμο
Η ώρα του αστεριού 
Να τα βγάλει πέρα μόνη της
Το δικαίωμα στην κραυγή 
Clarice Lispector 
Ως προς το μέλλον 
Θρηνητικό μπλουζ
Αυτή δεν ξέρει να κραυγάζει 
Μια αίσθηση απώλειας 
Σφύριγμα στον σκοτεινό άνεμο 
Δεν μπορώ να κάνω τίποτα
Καταγραφή προηγηθέντων γεγονότων 
Δακρύβρεχτο μελό 
Βγαίνοντας διακριτικά από την πίσω πόρτα



Β.Γ.

Σχόλια

  1. Αυτό το μικρό βιβλιαράκι το διάβασα πολύ αργά και με προσοχή γιατί γιατί ήθελα να απολαύσω κάθε πρόταση Το βρήκα λίγο δύσκολο στην ανάγνωση για μένα, σαν να διάβαζα ένα δοκίμιο Πράγματι σπουδαία συγγραφέας.
    ΥΓ Κάποτε είχα κάνει ένα μπλόκ σαν Melpo. Φιλιά Βιβή. Ανθίτσα Τυρολόγου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αλλά δεν το συνέχισες το μπλογκ αυτό,γιατί;
      Είχει γίνει μεγάλη κουβέντα για τη Λισπέκτορ,χαμός στα μκδ.Αν το ξαναβγάλουν ή το βρω κάπου θα διαβάσω και το "Κοντά στην Άγρια Καρδιά" ,έχω περιέργεια .

      Ανθίτσα μου ,χάρηκα που άφησες εδώ το σχόλιό σου.Καλό είναι και το fcb αλλά...
      Την καλημέρα μου κι από ΄δω λοιπόν.

      Διαγραφή
    2. Νόμιζα ότι δεν είχα τίποτε να πω Ήταν μολις γνώριζα τον υπολογιστή ήθελα να συμμετέχω σε όλα αλλά δεν είχα τα κότσια τότε ( ίσως όχι και τώρα). Έριξα και μια ματιά σε Μπάχμαν (περίπτωση Φράνσα) και Ρύς ( Κουαρτέττο) για να έχω ιδέες για επόμενες αγορές Καλό απόγευμα φίλη μου.

      Διαγραφή
    3. Να΄σαι καλά διαβαστερή μου φίλη!

      Διαγραφή
  2. Ανώνυμος21/6/18 23:37

    Κυρία Γεωργαντοπούλου,θα τρίζουν τα κόκαλα του Κάφκα.Όχι μόνο παγώνι είναι η Σιξού αλλά και κίσσα.Από τους τεχνοκριτικούς που λιανίζουν τους καλλιτέχνες για να βγούνε αυτοί στην επιφάνεια. Όσο για τη Λισπέκτορ και το βιβλίο της το βρήκα στημένο,ψεύτικο,πολύ της βιτρίνας του υποτίθεται μη εμπορικού.

    Με εκτίμηση
    Αρώνη Αγγελίνα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κάθε άποψη είναι σεβαστή κυρία Αρώνη.Είμαι υπέρ του διαχωρισμού των συναισθημάτων, που προκαλεί στον καθένα μας η ανάγνωση ενός βιβλίου,από την αντικειμενική κατάταξή του σε λογοτεχνία ή μη και μπορούμε να το κάνουμε αυτό δίχως να΄μαστε κριτικοί/θεωρητικοί/φιλόλογοι.Η "Ώρα του Αστεριού" λοιπόν είναι λογοτεχνία και ενδιαφέρουσα μάλιστα,αυτό είναι φανερό κι αν ήταν έτσι η εμπορική, δηλαδή έφτανε αυτή η λογοτεχνία στα εκατομμύρια των αναγνωστών, εγώ θα΄μουν ευτυχής.Το ότι στην χ,ψ συγκυρία δεν γοητεύει εσάς κι εμένα δεν της το αφαιρεί αυτό.
      Όσο για την αναγκαιότητα επιμέτρων,εισαγωγών,γλωσσαρίων κτλ δεν έχω καταλήξει κι ούτε πρόκειται. Θυμάμαι τις παλιότερες τάσεις,όταν οι εκδότες έβγαζαν το κείμενο αστόλιστο,δίχως συμπληρώματα. Κάποια στιγμή αυτά θεωρήθηκαν αβανταδόρικα και περάσανε στην υπερβολή, τυχαίνει σε ορισμένες περιπτώσεις να είναι και το μισό βιβλίο!Μερικές φορές δε είναι τόσο αυτάρεσκα που το επισκιάζουν και δεν θα΄πρεπε.Άλλοτε πάλι χρησιμεύουν.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου