"Άμμος στο Στόμα",Ερβέ Λε Κορ

Άμμος στο στόμα

Δεν ξετρελάθηκα,βρε φίλοι,είχα και τι δεν είχα ακούσει πια για τον Ερβέ Λε Κορ από ειδήμονες του αστυνομικού μυθιστορήματος -με πήρατε στον λαιμό σας,¹παμφάγοι- και περίμενα τον ουρανό με τ΄ άστρα και δεν γίνεται να μην εκφράσω την απογοήτευσή μου.Δεν είναι κακή λογοτεχνία αυτή που κάνει ο Λε Κορ,ίσα ίσα,μα όσον αφορά τούτο εδώ το βιβλίο του με τίτλο "Άμμος στο Στόμα" δεν μιλάμε δα και για καμιά πρωτοπορία στο αστυνομικοπολιτικό μυθιστόρημα . Καλά,σύμφωνοι,σε ποιο είδος θα μπορούσαμε,εδώ που τα λέμε,να μιλήσουμε για πρωτοπορίες,μα τι λέω κι εγώ η τρελή· γενικά με προβληματίζει που ναι μεν γράφονται καλά βιβλία, συχνά εξαιρετικά,όμως μετά και τον μοντερνισμό -ναι,ναι,και τον μεταμοντερνισμό,αν και τι θα πει κι αυτό δηλαδή,με πόσα μετα- κι άλλα μετα- θα βολέψουμε την ατεκνία της Λογοτεχνίας,εκατό γάμους έχει κάνει κι αυτή η πορτογυρίστρα και απόγονος της προκοπής πουθενά στον ορίζοντα-,τι δυνατό λοιπόν γεννήθηκε ,φωτίστε με,κάπως πιο φρέσκο,αληθινά πρωτότυπο και πού; Rien. Nulle part.Να σας το πω γαλλιστί . 
Βαρετό λοιπόν όσο δεν μπορούσα να φανταστώ,σαν επεισόδιο παραλλαγμένης αστυνομικής σειράς που γυρίζεται σε διάφορες εκδοχές: αμερικάνικη ,ισπανική,ιταλική,ό,τι θέλετε,αφόρητα προβλέψιμο από τις πρώτες σελίδες.Θα αρχίσω να συμπαθώ τη φάμπρικα μαζικής παραγωγής,Νέσμπο και λοιπή εργατιά.
Πολύ ευρηματικότερα,έτσι λέω,το "Περνώντας τους Λύκους για Σκυλιά" του 2017 και "Καρδιές Σακατεμένες" του 2009 και σας τα λέω όλα αυτά για έναν και μοναδικό λόγο: αρχίστε τη γνωριμία σας με τον Λε Κορ,αν δεν τον ξέρετε,με κάποιο απ΄αυτά τα δύο.Στα ελληνικά κυκλοφορούν τέσσερα όλα κι όλα,μεταφρασμένα,ωραιότατα είναι η αλήθεια,από τον Γιάννη Καυκιά για τις εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου.Το τέταρτο -που δεν το έχω διαβάσει και, να με συμπαθάτε, δεν σκοπεύω- είναι το "Μετά τον Πόλεμο" του 2015.

Ίσως πάλι να μην ξέρω τι μου γίνεται,Διόλου απίθανο.Ή να με ξενέρωσε, τώρα που το σκέφτομαι, το πολύ πιασιάρικό του θέμα,έλεος,χιλιοειπωμένα όλα και με τον ίδιο τρόπο αφηγημένα,παιχνίδι καταστάσεων με ένα κλασικό δίπολο:Βάσκοι εδώ και διάφοροι πρώην(αυτοί είναι πασπαρτού παντού). Πρώην φλογεροί αριστερούληδες και πρώην φλογεροί εραστές και στη μέση ο  ψυχοπαθής μαϊντανός, συγγνώμη ο εκτελεστής, μα δεν έλειπε και κανένας από την ασφαλή και χιλιοαφηγημένη αστυνομική σούπα αλά Μανσέτ-μπα,τι λέω,ο Μανσέτ τελικά στην εποχή του ήταν πρωτοπορία-,από κει μέσα.
Excusez moi ,βρε Ερβέ μου.

Αρχές της δεκαετίας του 1990. Μια επιχειρησιακή ομάδα Βάσκων αυτονομιστών ανατινάζει ένα υπό ανέγερση ξενοδοχείο στη νοτιοδυτική Γαλλία. Επεμβαίνει η χωροφυλακή και κατά την ανταλλαγή πυροβολισμών ένας από τους αυτονομιστές τραυματίζεται και φυγαδεύεται στο Μπορντό από τη συντρόφισσά του Εμίλια.Εκεί τους βοηθάει ο Πιέρ, πρώην αριστεριστής και πρώην εραστής της κοπέλας,ο οποίος αποφασίζει να τους μεταφέρει στη Χώρα των Βάσκων για την περίθαλψη του τραυματία.Αγνοούν ότι ο Άνχελ Ματάνθας, ένας ψυχοπαθής εκτελεστής πληρωμένος από τις ισπανικές υπηρεσίες, τους ακολουθεί κατά πόδας.Όσο για τους Γάλλους μπάτσους,αυτοί επινοούν ένα μακιαβελικό σχέδιο για να παγιδεύσουν τους φυγάδες...Σε μια περιοχή κοκαλωμένη απ' το χιόνι και τον πάγο παίζεται ένα τραγικό παιχνίδι όπου η κρατική βία και η βία των αισθημάτων συνδυάζονται και οδηγούν σ' ένα εκρηκτικό φινάλε.

¹ Με πείσανε οι φίλοι μου οι φανατικοί του αστυνομικού και κουβάλησα στο τιμημένο εξοχικό καμιά δεκαριά αστυνομικά ποιότητας,όπως διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους,για διάλειμμα απ΄αυτά που διαβάζω συνήθως.Από τα δέκα διάβασα μέχρι τέλος Σεπτεμβρίου πέντε ή έξι όλα κι όλα ,καλά βρήκα τα δύο, μετριοσυμπαθητικούλι ένα κι αυτό ήταν όλο.Γιατί γράφω τώρα; Έτσι μου΄ρθε...Για εκείνα που πραγματικά μου άρεσαν θα γράψω άλλη στιγμή.

Σχόλια

  1. Διαβάστε τους "Αρραβώνες του κυρίου Ιρ", αν δεν το έχετε κάνει ήδη, αγαπημένη.


    ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΣΥΜΦΟΡΑΣ

    Ατάραχε αναγνώστη, ω εσύ μυαλό βουκολικό,
    νηφάλιέ μου άνθρωπε, αφελή και του Καλού υπηρέτη,
    αγνόησε τί λέει το βιβλίο αυτό· προσέτι
    δε πέτα το ως ανέγνωμο και μελαγχολικό!

    Τον λόγο αν δεν εσπούδασες που λεν ρητορικό
    κοντά στον Σατανά (: διδάχο ατσίδα, αν και προπέτη),
    ε, πέτα το!: χαμπάρι δεν θα πάρεις πως είν’ σκέτη
    απάτη, αν ήδη δεν με πέρασες για υστερικό!

    Αλλά αν, χωρίς να γητευτείς ή να παρασυρθείς,
    το μάτι σου γνωρίζει στις αβύσσους να βουτάει,
    ας με διαβάσεις! – και θα με αγαπήσεις παρευθύς.

    Ψυχή περίεργη αν είσαι και που ξέρει να χτιμάει
    και τον παράδεισο γυρεύει, σου παρακαλιέμαι
    συμπόνα με, σπλαχνίσου με! – ειδαλλιώς σε καταριέμαι!

    CHARLES BAUDELAIRE, μετ: Γιώργος Κεντρωτής.


    ΥΓ. Βωδελαίρος έφη. Όχι εγώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. 1.Ε,μα πια.Έχετε δίκιο.Σιμενόν και ξερό ψωμί.Του χρόνου το καλοκαίρι -πρώτα ο Θεός να΄ μαστε καλά,έτσι δεν λένε;-,θα τον κάνω επανάληψη.
      2.Όσο για τον Μπωντλαίρ δεν σχολιάζω,τον αγαπώ σε κάθε περίπτωση.(Έχει γίνει,γίνεται δηλαδή και τώρα που μιλάμε, του... Κεντρωτή -το κάγκελο;δεν ξέρω-,λόγω της νέας του μετάφρασης.)
      3.Μη μου πείτε ότι το "σκάσατε" ήδη το 46άρι!Απάλευτη η τιμή...Εγώ (γιατρο)πορεύομαι ακόμα με τη μετάφραση της Δέσπως Καρούσου για τον Γκοβόστη.

      Διαγραφή
  2. Ναι, ξέρω τα του Κεντρωτή. Έχω μια αρχαία έκδοση του "Πλέθρου", μετ. Γιώργος Σπανός, που κάνει μια χαρά τη δουλειά της.
    https://www.politeianet.gr/books/978960759949020-baudelaire-charles-plethron-mpontlair-bibliodetimeni-ekdosi-185204
    Αρκεί που έσκασα το 35άρι για τον "Άνθρωπο δίχως ιδιότητες" σε προσφορά. Μια ζωή περίμενα να διαβάσω. Πυκνό-πυκνότατο βιβλίο, είναι αδύνατο να το διαβάσεις χωρίς να του αφοσιωθείς απόλυτα. Μια στιγμή να φύγει η σκέψη σου, πάει το 'χασες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό μάλιστα,χαλάλι,τι θα έλεγα άλλωστε...Είμαι βαθύτατα μουζιλική,το ξέρετε.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου